[King George 11 - era] - English Property Indenture a Release Document - 1741

Rodzaj dokumentu („Niniejsza Umowa”): Słowo „This Indenture” w lewym górnym rogu jest pięknie ozdobione inicjałem „T” z herbem królewskim króla Jerzego II. Górna krawędź pergaminu jest pocięta w falującą, nieregularną linię. To „indenting” było środkiem zabezpieczenia: dwa egzemplarze aktu były zapisane na jednej skórze pergaminu, odcięte w falującej linii i mogły później być dopasowane do siebie w sposób idealny, aby udowodnić autentyczność.

Dokument spisano jako umowę między Robertem Whalleym z Oriel College w Oksfordzie, magistrem sztuk (Master of Arts), z jednej strony. Działa on na mocy ostatniej woli i testamentu Jamesa Whalleya, zmarłego, wcześniej zamieszkałego w Sparth w hrabstwie Lancaster, bywalca, zmarłego. George Baronek z Blackburn w hrabstwie Lancaster, kupiec (handlowiec) – z drugiej strony.

Nieruchomość: Przenosi „Wszystko to, co stanowi udział (moiety) [połowę udziału] w ww. domu i lokalu zwanego Redgrave” (w tekście zapisane jako Roograve / Redgrave, położone w Oswaldtwistle, Lancashire).

Znaczek podatkowy: Na odwrocie znajduje się wyraźny niebieski papierowy znak podatkowy przykryty metalowym zszywką. Oprócz tego na powierzchni zwróconej ku ciału widnieje odpowiadający mu regalny sygnet „GR” (Georgius Rex) z koroną, co potwierdzało, że odpowiedni podatek został wpłacony do Korony, aby akt był prawnie wiążący.

Pieczęć i podpis: Na dolnym skrzydle Robert Whalley podpisał swoje imię i nazwisko, a podpis uzupełniony jest o pięknie zachowaną czerwoną pieczęć woskową odbitą na wstędze z pergaminu.

Dokument wykazuje ogólną zabrudzenie powierzchni, zgromadzoną kurz i smugi po obsłudze, co jest oczekiwane w związku z jego wiekiem. Dolny lewy kwadrat i zewnętrzne panele na odwrocie wykazują intensywniejsze, ciemniejsze zabarwienie od obsługi i ekspozycji podczas składowania w archiwum w przeszłości.

Występuje zauważalne plamienie brązowe i lekkie plamienie na obu stronach. Jest to mieszanka naturalnych wariantów pergaminu (różnica między stroną wełnistą a gładką) oraz lekkiego zawilgocenia lub środowiskowego plamienia na przestrzeni czasu, choć nie spowodowało to, że skórka zbytnio się wypuściła ani zblakła.

Atrament żelazo-galowy zestarzał się do klasycznego ciemnego brązu / sepii. Pozostaje wysoce czytelny i wyraźny na większości dokumentu, z minimalnym pękaniem lub wyblaknięciem, choć jest nieco jaśniejszy wzdłuż niektórych ciężkich pionowych linii zgięcia, gdzie pergamin ulegał zgięciu.