Maurice Blanc, Francis Ponge - La Seine - 1950

NAPRAWDĘ PIĘKNA FRANCUSKA ALBUM FOTOGRAFICZNY O RZECE „Seine” -
z 111 wspaniałymi zdjęciami Maurice’a Blanca i cudownym tekstem słynnego francuskiego pisarza Franciszka Ponge’a (1899-1988).

LIMITOWANE I NUMEROWANE - tutaj kopia numer 5036.

WSCHODNIE WRAŻENIA FOTOGRAVURY.

Witamy na pierwszej aukcji „Mistrzowie francuskich albumów fotograficznych”, zorganizowanej przez Anatole’a Desachy’ego (Francja) i Ecki Heusera (Niemcy) z okazji 57. edycji festiwalu fotografii Rencontres d’Arles. Od avant-garde okresu Man Raya i Brassaï’a po Luciena Clergue’a i Antoine’a D’Agata, którzy oboje są związani z tym cudownym miastem, ciesz się naszą imponującą selekcją albumów fotograficznych, w tym deluxe, podpisanych i z kolekcjonerskimi egzemplarzami od wybitnych fotografów!

„Jeśli Paryż ma tak ważne miejsce, to dlatego, że Paryż to Sekwana, tak samo Sekwana to Paryż.”
- Francis Ponge -

Francis Jean Gaston Alfred Ponge (1899-1988) był francuskim pisarzem i poetą. Rozwinął formę prozopoetycką, wnikliwie analizując codzienne przedmioty. Był trzecim laureatem Neustadt International Prize for Literature w 1974 roku.
Francis Ponge był związany z grupą surrealistów, lecz nie przynależał do ruchu w pełni. Poprzez swoje wiersze dążył do redefinicji procesów twórczych i relacji między językiem znaczącym a rzeczą znaczoną, w opozycji do liryki i jej subiektywności. W favorze deskriptystycznego poszukiwania badał rozważanie rzeczy w samym kontekście poetyckiego, politycznego i ironicznego trudu przeciwko niedostateczności słowa. Projekty te były związane z jego humanistycznymi i ateistycznymi poglądami, a także z aktywnym zaangażowaniem przeciw nazizmowi i faszyzmowi. Rzeczywiście, poeta dołączył do ruchu komunistycznego, choć nie bez zastrzeżeń.
(more about Francis Ponge at the end of this description).

Francis Ponge ostatecznie posuwa się do aktów mierzenia/okiełznania rzeki poprzez łączenie nauki i poezji. Jest poetą najbardziej banalnych przedmiotów. „Od momentu, gdy traktuje się słowa jako materiał, zaczyna być bardzo przyjemne obcowanie z nimi—tak przyjemne, jak może być dla malarza praca z kolorami i formami. Bardzo miłe bawić się nimi. (…) Co więcej, to właśnie na podstawie szczególnych właściwości materii werbalnej można wyrazić pewne rzeczy—a raczej same rzeczy. (…) Gdy chodzi o odwzorowanie związku między ludźmi a światem, możliwe jest to tylko w ten sposób, że można mieć nadzieję uniknąć nudnego karuzelowego tańca uczuć, idei, teorii itp.” Dzięki tej radykalnej odwróconej roli poetów, Francis Ponge wywarł znaczny wpływ na współczesną francuską poezję.
Dla Ponge’a misja poety nie polega na ukazywaniu własnych uczuć, lecz na jak najdokładniejszym osiągnięciu materialności przedmiotu, „rzeczy”. On jest poetą najbardziej banalnych rzeczy. Dla niego rzeczy mają własną egzystencję i stają się poetyckimi przedmiotami, gdy są obserwowane uważnie.
W La Seine Ponge napotyka na podwójnym poziomie trudność nadania rzece zadowalającej formy. Najpierw istnienie klisz utrudnia percepcję i musi zostać wyeliminowane. Następnie pojawia się dyskomfort: rzeka opiera się wszelkiemu przedstawieniu i ujarzmieniu, odnosi się do surowej rzeczywistości. Ponge ostatecznie posuwa się do aktów mierzenia/okaleczenia rzeki poprzez łączenie nauki i poezji.

To sporo jak na 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia, Niemcy).
5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i precyzyjne opisy, 100% ochrona, 100% ubezpieczenie i łączone wysyłki na całym świecie.

La Guilde du livre, Lozanna. 1950. Pierwsze wydanie, pierwsze druk.

Pierwsze wydanie, twarda oprawa. 195 stron (75 stron z tekstem, 112 stron z 111 fotografiami i 8 dodatkowymi stronami w tym lista fotografii). Zdjęcia: Maurice Blanc. Tekst: Francis Ponge. Tekst po francusku.

Stan:
Wnętrze świeże i bez skaz, czyste, bez plam i bez znaków poprzednich właścicieli (poza bardzo pięknym Ex-libris z 1945 roku na tylnej stronie przednio-głównej okładki). Zewnętrznie z niewielkim śladem użytkowania; dwa drobne defekty (na grzbiecie i z tyłu), poza tym całkiem świeże. Ogólnie w dobrym stanie.

Cudowny francuski album fotograficzny.

„Francis Ponge urodził się w rodzinie protestanckiej w Montpellier, syn Armanda Ponge’a, bankiera, i jego żony Juliette, z domu Saurel. Studiował w Paryżu na Sorbonie i École de droit, gdzie studiował prawo. W latach 1918–1919 służył w armii francuskiej. W 1919 wstąpił do Partii Socjalistycznej.
Ponge pracował dla paryskich wydawnictw Gallimard (1923–1931) i Hachette (1931–1937), a przed wybuchem II wojny światowej był krótko sprzedawcą ubezpieczeń. Jego najwcześniejsze wiersze ukazały się w 1923 roku, i zyskał reputację w kręgach francuskiej literaury, głównie dzięki swoim wkładom do Nouvelle Revue Française. Redaktor czasopisma, Jean Paulhan, stał się mentorem Ponge’a i pozostawał nim przez wiele lat. Ich korespondencja kontynuowana była aż do śmierci Paulhana w 1968 roku. W latach 30. Ponge przez krótki czas był związany z ruchem surrealistycznym, w którym to okresie dołączył do Partii Komunistycznej w 1937 roku.
Podczas II wojny światowej Ponge dołączył do francuskiego ruchu oporu. Pracował także dla Narodowego Komitetu Dziennikarzy, 1942–1944, był literackim i artystycznym dyrektorem komunistycznego tygodnika L’Action 1944–1946. Opuszył Partię Komunistyczną w 1947 roku. Od 1952 do 1965 pełnił stanowisko profesora w Alliance française w Paryżu. W latach 1966–1967 był visiting professor na Barnard College i Uniwersytecie Columbia w USA.
W późniejszych latach Ponge był samotnikiem, mieszkając na swoim domu wiejskim. Zmarł w Le Bar-sur-Loup w wieku 89 lat.
Nagrody przyznane Ponge’owi to Neustadt International Prize for Literature (1974), Prix de Poésie de l’Académie française (1981) i Grand Prix Société des Gens de Lettres (1985).
Był Commandeur de la Légion d’honneur (1983).
W swoim dziele Le Parti pris des choses (często tłumaczonym jako The Voice of Things) skrupulatnie opisywał powszechne rzeczy, takie jak pomarańcze, ziemniaki i papierosy, w poetyckim głosie, lecz z osobistym stylem i w formie akapitu (proza-poemat) podobnym do eseju.
Ponge unikał odwołań do emocji i symbolizmu, a zamiast tego dążył do drobiazgowego odtworzenia świata codziennych doświadczeń. Opisywał swoje prace jako „opis-definicja-dzieło literackie”, które unikało zarówno szarości słownika, jak i niedostatków poezji. Jego głównym celem było unikanie stereotypowego myślenia. W Le Grand Recueil (Wielka Kolekcja), opublikowanym w 1961 roku, wyjaśnił swój „koncentrację na prostych obiektach – kamieniach, trawie, skierowaną ku odzyskaniu mocy i czystości języka”, zgodnie z nekrologiem w The Times.
W 1967 opublikował swoje najbardziej znane dzieło, Le Savon, przetłumaczone jako Mydło (1969), długi prozopoematowy utwór, który, jak powiedział The Times, „jest wyjątkowy właśnie dlatego, że, a często bardzo z przymrużeniem oka, wyczerpuje temat słowa i rzeczy.”
Inne prace obejmują „La Guêpe”, zabawę słowną na nazwisko malarza Émile Picq (1911–1951).