Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic print

Litografia Joana Miró (*)
Ta praca reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do zilustrowania książki wierszy „Parler Seul” (**) (Mówić tylko), napisanej przez Tristana Tzara w 1947 roku.
Wydana przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze vellum z bawełny o wysokiej gramaturze.
Podpisana na płytce drukarskiej.
Stemple wydawcy i Spadkobierców Miró na odwrotnej stronie kartki.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani eksponowana, zawsze przechowywana w profesjonalnym sejcie sztuki, dlatego zachowana w doskonałym stanie).

Praca będzie starannie przeprowadzona i zapakowana w płaski karton wzmocniony. Wysyłka będzie potwierdzona numerem śledzenia.

Wysyłka będzie ponadto objęta pełnym zabezpieczeniem wartości końcowej pracy z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez kosztów dla nabywcy.

(*) Joannes Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Był na akademii La Llotja wbrew woli swoich rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów i kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które kształtują go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w okręgu Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego zamieszania, które panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w dwudziestych latach wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej kreatywnymi artystami tamtych czasów. Tam poznał Arpa, Magritte'a, Brancusiego i Giacomettiego oraz wystawiał u boku Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxa Ernsta na kilku wystawach dotyczących dadaizmu i surrealizmu.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrywa w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w trakcie II wojny światowej, Joannes Miró porzuci swój wygnanie we Francji i osiedli się na Majorce, gdzie w przestrzeni schronienia i pracy, jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, jaki zawsze marzył. Skupił się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a potem Majorki, stało się decydujące dla jego dzieła. Więź z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym będą tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró ucieka od akademiczizmu, wciąż poszukując całościowego i czystego dzieła, niezależnego od żadnego określonego ruchu. Treść w formach i publicznych manifestacjach, to właśnie poprzez czyn plastyczny Joana Miró ukazuje swoją bunormalną postawę oraz ogromną wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” przedstawia szczególnie skuteczną współpracę pomiędzy artystą a autorem. Błyskotliwie spontaniczne i amorfne obrazy Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu, z niewielką liczbą szkiców przygotowawczych, mają twórczą świeżość losowych wersów Tzary.
Wydanie oryginalne zostało stworzone przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z których 18 to hors-texte. (*) Joannes Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Był na akademii La Llotja wbrew woli swoich rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów i kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które formują go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Mallorca i później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, małe miasteczko w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego zamieszania, które panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w dwudziestych latach wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej kreatywnymi artystami tamtych czasów. Tam poznał Arpa, Magritta, Brancusiego i Giacomettiego oraz wystawiał razem z Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrywa w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joannes Miró opuści wygnanie we Francji i osiedli się na Majorce, gdzie schronienie i praca dają mu miejsce do działania, a gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, którego zawsze pragnął. Tam skupił się na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a potem w krajobrazie Majorki, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym będą tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademizmu, nieustannie dążąc do tworzenia całościowego i czystego dzieła, niezależnego od żadnego ruchu. Treść w formach i w publicznych przejawach, to właśnie poprzez czyn plastyczny Joana Miró ukazuje swoją buntowniczą naturę i silną wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otaczające go świata. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia wyjątkowego i niezwykle osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” przedstawia szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Błyskotliwie spontaniczne i amorfne obrazy Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu z bardzo niewielką ilością szkiców przygotowawczych, mają twórcze pędu wersów Tzary.
Oryginalne wydanie było w gestii Maeght Editeur i składało się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z których 18 to hors-texte.