Szkoła hiszpańska (XIX) - Diosa Hera

Ta pintura od razu zwraca uwagę na to, że nie mamy do czynienia z prostym studium akademickim, lecz z obrazem zaprojektowanym do krążenia poza Akademią: kompletna kompozycja, wygładzone wykończenie, intencja dekoracyjna i mitologiczny temat, który idealnie wpisuje się w gust burżuazyjny i arystokratyczny Madrytu połowy XIX wieku. To już nas orientuje ku profilowi malarza wykształconego w Akademii, o ugruntowanej robocie, ale niekoniecznie postaci z pierwszego planu. W tamtym okresie wielu artystów z kręgu Madrazo, Ferranta, Rosalesa czy Pradilli tworzyło prace tego typu na sprzedaż prywatną, do konkursów wewnętrznych lub zlecenia dyskretne.

Sposób traktowania nagości kluczowy dla dopracowania atribucji. Perłowa skóra, miękki modelunek bez nagłych akcentów, zidealizowana anatomia i złote światło oplatające postać przypominają bardziej środowisko madrazystyczne niż dramatyzm Rosalesa czy niemal miniaturowy precyzyzm Pradilli. Panuje tu klasyczny spokój, równowaga kompozycyjna i brak narracyjnego napięcia, co oddala nas od heroicznego romantyzmu i osadza w pełnym akademizmie, tym, który był nauczany w San Fernando między 1860 a 1890 rokiem. Gest chusty, prawie choreograficzny, to zabieg bardzo często używany przez malarzy chcących pokazać panowanie nad ruchem, nie naruszając ogólnej harmonii.

Krajobraz, choć poboczny, również pomaga: nie jest realistyczny ani szczegółowy, lecz stanowi atmosferyczny, ciepły, niemal mglisty kurtynę, przypominającą tła używane przez malarzy kształconych w Rzymie lub Paryżu, lecz działających w Madrycie. To zbliża nas do artystów, którzy przeszli przez pensionatos w Rzymie lub pracownie w Paryżu, lecz potem wracali do madryckiej orbity.

Brak podpisu nie stanowi problemu; wręcz przeciwnie, jest typowy dla prac przeznaczonych na konkursy wewnętrzne, ćwiczeń opozycyjnych lub szybkiej sprzedaży kolekcjonerom. Jednostka Akademii na odwrocie jest decydująca: wskazuje, że praca przeszła przez oficjalne kręgi, co eliminuje amatorów i potwierdza, że autorem był malarz zawodowo związany z instytucją.

We wszystkim powyższym, uzasadniona atribucja prowadzi do bardzo konkretnego profilu: malarz wykształcony w Akademii San Fernando, czynny między 1865 a 1890 rokiem, należący do kręgu madrazystycznego lub bezpośrednich zwolenników klasycznego hiszpańskiego akademizmu, prawdopodobnie ktoś pracujący jako asystent profesora, kandydat na fotel, pensionat lub współpracownik w pracowniach o większej sławie. Możliwe nazwiska — nie jako bezpośrednia atribucja, lecz jako odniesienie stylistyczne — to Alejo Vera, Luis Álvarez Catalá, José Casado del Alisal, Manuel Domínguez, Alejandro Ferrant, a nawet uczniowie tych mistrzów, którzy nie zdobyli sławy, ale utrzymali wysoki poziom techniczny.

Postać kobieca, którą można interpretować jako Hekatą, Wenus lub nimfę, wzmacnia pomysł malarza pracującego dla rynku arystokratycznego madryckiego, gdzie mit był używany jako estetyczna wymówka bardziej niż jako ściśle ikonografia. Pasuje to do warsztatów i kręgów Madrazo, gdzie wielu uczniów produkowało prace tego typu dla prywatnych klientów.

Podsumowując, uzasadniona atribucja brzmi: dzieło anonimowego malarza z kręgu akademickiego madryckiego, wykształconego w Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, aktywnego w drugiej połowie XIX wieku, z wyraźnym wpływem środowiska madrazystycznego i hiszpańskiego akademizmu klasycznego. Całkowicie spójne z gustami wielkich rodzin arystokratycznych i burżuazyjnych Madrytu tamtego okresu.

Przesyłka potwierdzona i dobre opakowanie.