Evelyn Hofer - Dublin. A Portrait (WITH ORIGINAL DUSTJACKET) - 1967

BARDZO PIĘKNA, WYSOCE NIEWYJAŚNIONA (FOTOKSIĄŻKA) z lat sześćdziesiątych, autorstwa znanej niemieckiej fotografki Evelyn Hofer o „Dublinie”, stolicy Irlandii — z bardzo rzadkim oryginalnym obwolutą.

Z 16 stronami kolorowych fotografii, 78 w gravurze czarno-białej.

Z ORYGINALNĄ OBWŁOKĄ W PEŁNI KOMPLETNEJ.

Odwiedzasz WYJĄTKOWO POPULARNĄ, JEDNOOSOBOWĄ LICYTACJĘ – 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia, Niemcy) - z MIĘDZYNARODOWYMI FOTOKSIĄŻKAMI z MOJEJ PRYWATNEJ KOLEKCJI oraz Z NIEDAWNYCH NABYĆ.

„Evelyn Hofer urodziła się w Marburgu, Niemcy, w 1922 roku i zmarła w 2009 roku w Mexico City. W latach między tymi wydarzeniami stworzyła dorobek, który nawiązuje do tradycji Augusta Siedera, a jednocześnie zapowiada kolorową twórczość Williama Egglestone’a, co doprowadziło ją do określenia „najbardziej znanej nieznanej fotografki w Ameryce” przez krytyka sztuki New York Times, Hiltona Kramera – gorliwego zwolennika jej twórczości.
Twórczość Hofer wpłynęła na takich fotografów jak Thomas Struth, Joel Sternfeld, Adam Bartos, Rineke Dijkstra, Judith Joy Ross i Alec Soth."
(Wikipedia)

5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i dokładne opisy, 100% ochronę, 100% ubezpieczenie i łączone wysyłki na całym świecie.

The Bodley Head, London, Sydney, Toronto. 1967. Pierwsze angielskie wydanie, pierwsze drukowanie.

Twarda oprawa z obwolutą. 225 x 290 mm. 100 stron. Zdjęcia: Evelyn Hofer. Druk: Conzett & Zürich, Szwajcaria. Tekst: V.S. Pritchett. Tekst po angielsku.

Stan:
Książka w środku i na zewnątrz czysta, bez śladów wcześniejszych właścicieli i bez plam od pleśni; strony pachną wilgocią, inne istotne wady lub usterki nie występują. Obwoluta bardzo świeża i wciąż imponująca, kompletna z całymi klapami, bez pęknięć, bez zalanych otworów, bez brakujących części; jedynie lekko użyta, ze zżółceniem na grzbiecie z przodu i z tyłu, bez innych istotnych wad. Ogólnie w doskonałym stanie, znacznie lepszym niż zwykle.

Doskonała, rzadka książka Evelyn Hofer — z bardzo rzadką oryginalną obwolutą.

„Evelyn Hofer przeprowadziła się ze swoją rodziną do Szwajcarii w 1933 roku. Po praktyce jako fotografka, odbyła prywatne lekcje u Hansa Finslera. Następnie zrobiła przystanek w Meksyku, zanim przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie mieszkała od 1946 roku. W latach 70. pracowała w fotografii modowej dla Harper’s Bazaar, Vogue, Vanity Fair, Life i The New York Times Magazine, by wymienić tylko kilka. Wspólnie z pisarzami V.S. Pritchett i Mary McCarthy wydała kilka książek o dużych miastach w latach 50. i 60. XX wieku.
„Kiedy Hofer miała jedenaście lat, jej rodzina uciekła z nazistowskich Niemiec do Szwajcarii. Zdecydowała, że chce być fotografką i systematycznie do tego dążyła. Rozpoczęła od praktyk w Studio Bettina, przy studiu portretowym, i prowadziła prywatne lekcje u Hansa Finslera, jednego z pionierów ruchu 'Nowa obiektywność'.
Studia Hofer obejmowały wszystko, od technik fotograficznych po teorię sztuki. Nie uczyła się tylko kompozycji i podstaw estetyki, lecz także chemii związaną z tworzeniem odbitek. Począwszy od wczesnych lat 60. stała się jedną z pierwszych fotografów sztuki, które przyjęły użycie kolorowego filmu i skomplikowanego procesu drukowania barwnikowego jako stałej praktyki. Przez całą długą karierę Hofer fotografowała w kolorze i czerni i bieli – decydując, który będzie lepszy dla danego zdjęcia.
W połowie lat 50. kariera Hofer przyjęła istotny obrót, gdy pisarka Mary McCarthy poprosiła ją o wykonanie fotografii do The Stones of Florence, literackiej eksploracji historii i kultury tego miasta. Przez następne czterdzieści lat Hofer współpracowała z pisarzami, w tym z V.S. Pritchett i Janem (James) Morris, aby stworzyć książki o Hiszpanii, Dublinie, Nowym Jorku, Londynie, Paryżu, Szwajcarii i Waszyngtonie, D.C., w których mieszała portrety z pejzażami miejskimi lub krajobrazowymi.
Pracując z kłopotliwym aparatem o polu widzenia 4 x 5 cala, Hofer zawsze fotografowała swoich bohaterów tam, gdzie ich spotykała, ale preferowała starannie skomponowane sceny z wyczuwalną ciszą i ponadczasową aurą. Kantując praktykę „na mieście” swoich współczesnych Eggleston i Williama Kleina, Hofer wykazywała niezwykłą cierpliwość, by zwalniać świat, badać jego warunki i uchwycić dokładny obraz, jaki wyobrażała sobie, szukając „wnętrznej wartości, wewnętrznego szacunku” w ludziach, których fotografowała.
Celem Hofer było wyjście poza dokumentalną fotografię, by stworzyć subiektywną interpretację świata, przekazującą both duch czasu i przesłanie wieczności. Fotoreporterka uliczna w innym duchu, zdjęcia Hofer ukazują troskę artystki o powiązania socjologiczne i ostrzeżenie wobec społeczeństwa i jego warunków. Jej „rzemieślnicy” i wyżsi warstwami społecznymi, jej rodziny i grupy społeczne to coś więcej niż intymne portrety – ucieleśniają możliwości i ograniczenia ludzkiego istnienia.
Pod koniec życia, gdy zapytano ją o to, co myśli o byciu nazywaną „najbardziej znaną nieznaną fotografką w Ameryce”, odpowiedziała, że to jej odpowiada. Rozumiała, że liczy się praca, a nie osobista sława."
(Wikipedia)