Giancarlo Valentini (1954) - Finestra - Giochi primaverili

Giancarlo Valentini - Italia Spoleto 1954
Okno z otwieranymi skrzydłami wewnątrz malowane olejem
wymiary 88 x 38 x 6 cm
rok 2001
Dzieło genialne,
Z oknem, które można otworzyć i widać naiwne krajobrazy
Podpisane z Certyfikatem Autentyczności
Giancarlo Valentini, malarz, urodził się w 1954 roku w Spoleto, gdzie mieszka i pracuje na stałe.
Jako młody odkrywa pasję i predyspozycje do malowania i jest pociągany przez styl Naif, który reinterpretował swoim niepowtarzalnym stylem.
Występuje w licznych programach telewizyjnych, z realizowanymi wywiadami m.in. w RAI 3, Radio Rai 2, Rete 4, Rete Sole, Umbria TV i Rete TV Ukraina,
Spoleto, miasto sztuki, daje mu dużą widoczność, zwłaszcza z okazji Festiwalu Dwóch Światów, który często bywa wzbogacany również przez wydarzenia organizowane przez Valentini’ego, zarówno osobiście, jak i poprzez Stowarzyszenie Spoleto Arte, które utworzył w 2002 roku i którego jest nadal prezesem.
Stworzył liczne oficjalne prace ważnych wydarzeń artystyczno-kulturalnych, w tym dla „ Europy tenisa stołowego” “Święta Spoleto”. Pamiętamy, między innymi, wystawy historyczne Centa malarzy Via Margutta w Rzymie, jego wystawy indywidualne w Wenecji, Spoleto i Asyżu oraz te międzynarodowe w Kijowie (Ukraina), Muzeach Literatury i Lavry, Landshut, Fussen, Shongan i Marktoberdorf (Niemcy) i Presov (Słowacja).
Był recenzowany przez dziennikarzy, krytyków i znawców sztuki w licznych dziennikach i czasopismach, m.in. Il Messaggero, Il Giornale, La Nazione, Il Resto del Carlino, Il Corriere dell’Umbria, Moto Sprint i Arte Leader. Napisali o nim, między innymi, Alberto D’Atanasio, Valentina Davidenko, Lino Procacci, Arduino Parente, Renzo Berti, Filippo Casciola, Paolo Ciri, Rosanna Mazzoni, Sandro Morichelli, Iole Garofalo.
O swojej malarskiej twórczości Valentini tak się wypowiada: „Zawsze pociągała mnie malarska Naif, uważałem ją za najłatwiejszy i najnaturalniejszy sposób przełożenia moich odczuć. Dzięki doskonaleniu techniki z mojego wnętrza wyłoniły się marzycielskie obrazy krajobrazów i chwil codziennego życia”.
Rzeczywiście, malarstwo Giancarlo Valentini kontynuuje temat dominujący – przedstawianie rzeczywistości społecznej, którą ukazuje w sposób baśniowy, poetycki i magiczny, charakterystyczny dla malarstwa Naif, ale podkreśla go swoimi cechami, oryginalnymi zarówno w tematach, jak i w aranżacjach: nocne gwiaździste niebo w pełni księżyca, pola, dachy domów i kościołów w fantastycznych umbryjskich miasteczkach, zawsze zaśnieżonych, między figlarnymi dziećmi, wędrowcami i pannami z kijami drewna i latającymi czrkami...