Hans Hartung - T1971-R30 - Offset lithography - Licensed print 2008 - COA

Litografia offsetowa Hansa Hartunga (*).
Reprodukcja dzieła „T1971-R30”, wykonana przez Hartunga w 1971 roku.
Zrealizowana na papierze vellum o wysokiej gramaturze (220 g).
Wydana przez Arte-Paris.
Legalnie zatwierdzona przez Fundację Hartung-Bergman.
Podpis na płycie przez artystę.

Specyfikacje:

Wymiary: 65 x 85 cm
Rok: 2008
Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani eksponowana, zawsze przechowywana w profesjonalnym folderze sztuki, dlatego oferowana w stanie doskonałym).
Proweniencja: Kolekcja prywatna.

Dzieło zostanie ostrożnie manipulowane i zapakowane w folię kartonową w opakowaniu wzmocnionym. Wysyłka będzie potwierdzona numerem śledzenia.

Wysyłka obejmie również ubezpieczenie transportowe o wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez kosztów dla kupującego.

(*) Hans Hartung to znaczący niemiecki malarz, który naturalizował się na Francuza, znany z abstrakcyjnych dzieł z czarnymi pociągnięciami pędzla na tle kolorów.
Urodził się w Lipsku w rodzinie fizyków. Jego dziadek był także samoukłym malarzem i kompozytorem. Pomiędzy 1915 a 1926 studiował języki klasyczne w Dresden Gymnasium oraz filozofię i historię sztuki na uniwersytecie i w Akademii Sztuk Pięknych w Lipsku. Później wstąpił do Akademii Sztuk Pięknych w Dreźnie.
Latem 1926 podróżował na rowerze po Francji, Włoszech i Hiszpanii. W 1931 po raz pierwszy wystawił w Dreźnie. W 1937 na wspólnej wystawie w Jeu de Paume w Paryżu (Francja) poznał wielkiego hiszpańskiego rzeźbiarza Julió González, który wywarł na nim głęboki wpływ. González udzielał mu wszelkiej pomocy i zachęcał do podjęcia własnej ścieżki artystycznej.
W okresie przedwojennym Hartung osiedlił się w Paryżu, by uniknąć reżimu nazistowskiego, i wystawiał w kilku galeriach. W 1938 wziął udział w wystawie antynazistowskiej w Galerii New Burlington w Londynie (Wielka Brytania).
W 1939 został aresztowany w Hiszpanii i później zaciągnął się do Legii Cudzoziemskiej na północnej Afryce. W 1944 został ciężko ranny podczas oblężenia Belfortu i stracił nogę. Po wojnie uzyskał obywatelstwo francuskie i w 1947 miał ważną wystawę osobistą w Paryżu.
Od początku trzymał się z dala od ruchu Bauhausu, który uważał za chwilową modę. Jego malarstwo, całkowicie abstrakcyjne, odzwierciedlało jego poglądy na reprezentację rzeczywistości: wolne i czyste wyrażenie musi przekraczać rzeczywistość. Szybkie pociągnięcia pędzla stały się podstawową cechą jego sposobu pracy.
Szybkość w procesie twórczym była, według jego własnych słów, duchowym potrzebą. Otrzymał kilka nagród, w tym Nagrodę Guggenheim w 1956 roku oraz w 1960 roku Wielką Nagrodę Międzynarodową Biennale w Wenecji.