Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic print

Litografia Joana Miró (*)
To dzieło reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró, aby zilustrować tomik wierszy „Parler Seul” (*) (Mówić tylko), napisany przez Tristana Tzara w 1947 roku.
Wydane przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonane na papierze vellum z bawełny o wysokiej gramaturze.
Podpisana na płycie.
Pieczęć wydawcy i Spadkobierczyni Miró na odwrocie kartki.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary podpory: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani eksponowana, zawsze przechowywana w profesjonalnymART folderze sztuki, dlatego pozostaje w doskonałym stanie).

Dzieło zostanie starannie z maniulowane i zapakowane w płaski kartonowy pakiet wzmocniony. Wysyłka zostanie potwierdzona numerem śledzenia.

Wysyłka będzie dodatkowo objęta pełnym ubezpieczeniem wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla kupującego.

(*) Jo an Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Chodził do akademii La Llotja wbrew woli rodziców, którzy chcieli, aby pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później Studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów i kubistów. Jego emocjonalne pejzaże, które uformują go jako osobę i artystę, to głównie Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie punktem kontrapunktu do intelektualnego rozgardiaszu, jaki panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w dwudziestych latach, wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej kreatywnymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusi’ego i Giacometti’ego i wystawiał wraz z Dalím, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrywa w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Następnie, w 1956 roku, w trakcie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój exil we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupił się wtedy na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a później Majorki, będzie decydujące dla jego dzieła. Związek z ziemią i zainteresowanie przedmiotami codziennymi oraz otoczeniem naturalnym staną się tle dla niektórych z jego badań technicznych i formalnych. Miró uchyla się od akademizmu, w poszukiwaniu stałego poszukiwania dzieła uniwersalnego i czystego, niezależnego od żadnego konkretnego ruchu. Zawarta w formach i ujawnieniach publicznych treść, poprzez fakt plastyczny, ukazuje jego buntowniczość i wysoką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego, bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) “Parler Seul” reprezentuje wyjątkowo skuteczną współpracę między artystą a autorem. Błyszcząco spontaniczne i bezkształtne obrazy Miró, narysowane bezpośrednio na kamieniu, przy niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczą werwę losowych wersów Tzara.
Pierwotna edycja była dziełem Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, z których 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Chodził do akademii La Llotja wbrew woli rodziców, którzy chcieli, aby pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów i kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako osobę i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w rejonie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego zamętu, jaki istnieje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych razem z surrealistycznymi poetami i najbardziej kreatywnymi artystami swoich czasów. Tam poznał Arpa, Magrittea, Brancusiego i Giacomettiego, a także wystawiał z Dalím, Tanguy, Meret Oppenheim i Max Ernst na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Impuls do ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró porzuci exil we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o jakim zawsze marzył. Tam skupił się na rzeźbach i ceramice, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakotwiczanie się w pejzażu Mont-roig najpierw, a później Majorki, będzie decydujące w jego dziele. Związek z ziemią i zainteresowanie przedmiotami codziennymi oraz otoczeniem naturalnym będą tłem niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró ucieka od akademizmu, wciąż poszukując dzieła globalnego i czystego, niezależnego od żadnego ruchu. Treść w formach i publicznych przejściach, to poprzez czyn plastyczny Miró ukazuje swoją buntowniczość i dużą wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne wokół niego. Ten szereg sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego, bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) “Parler Seul” reprezentuje wyjątkowo skuteczną współpracę między artystą a autorem. Błyskotliwe, spontaniczne i amorfowe obrazy Miró, narysowane bezpośrednio w kamieniu, z niewielką ilością szkiców przygotowawczych, mają twórczą werwę losowych wersów Tzara.
Pierwotna edycja była dziełem Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte.