Paolo Fedeli - Duomo di Milano notturno

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Uczęszczał do Instytutu Sztuki w Sienie, uzyskując dyplom Mistrza „Arte”. Zorganizował liczne wystawy osobiste w Italii i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, w Rosji, w Hiszpanii, w Rzymie i wiele innych. Obecny w wielu stałych wystawach. Jego prace znajdują się w licznych zbiorach publicznych i prywatnych. Jego działalność była recenzowana w czasopismach i gazetach krajowych i międzynarodowych. Uczestniczył w najważniejszych przeglądach sztuki narodowej, zdobywając istotne cytaty i uznania krytyków. Od 1979 roku do dziś zdobył aż 176 pierwszych nagród w konkursach malarskich. Paolo Fedeli to tajemniczy śpiewak natury.

DICONO DI LUI:

Paolo Fedeli to malarz o absolutnej elegancji. Narrator nierealnych i niepoznawalnych zdarzeń, pytań bez odpowiedzi.
Jego wędrówki między Toskanią a anonimową metropolią współczesnego Zachodu, gdzie wszystkie pejzaże architektoniczne zlewają się w absurdy globalizacji, mogą nas zaskakiwać. Podobnie jak zmiana jego języka. Jednak widzimy subtelną więź między zabudowaniami, wzgórzami, czystymi niebiosami, nocnymi światłami, błyszczącymi ulicami wilgoci, atmosferami szorstkiego smogu: nigdy nie ma istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen, uniknęły wyobraźni artysty, który postanowił wykluczyć ze swojej poetyki jakiekolwiek odniesienie do społecznego, a dokładniej mówiąc do veryzmu. Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgadzał się z nim, zachowując odpowiednie odstępy między słowami a kolorami:

„Należy potem, abyś nie wybierał swoich słów bez pewnego błędu:
niczas jest droższy od szarej piosenki, w której niepewność łączy się z precyzją.
Idź dalej, jak to tylko możliwe od zabójczej bystrości, od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu;
które sprawiają, że oczy błękitu płaczą!
Weź elokwencję i skręć jej kark!”

Stąd klucz do odczytu Paolo Fedeli: auto-referencjalność i zaskoczenie zastąpione zostały ulotnością niepewności. Retoryka codzienności i hałas głosów dissonantnych zastąpione zostały zawieszonym milczeniem nieobecności. Przedstawienie tego, co rozpoznawalne, zastąpione zostało sublimacją poezji wizualnej.

Paolo Levi