Keith Haring - Fun Gallery Exhibition 1983 - Giclée - Artestar licensed print - COA

Reprodukcja Giclée (*) Keitha Haringa (**)
Reprodukcja dzieła “Fun Gallery” stworzonego przez Haringa w 1983 roku.
Luksusowa edycja na matowym, archiwalnym papierze cyfrowym o gramaturze 250 g/m². Bardzo wszechstronny i wysokiej jakości papier wyprodukowany w Niemczech z włóknem drzewnym wolnym od kwasów i chloru.
Zatwierdzona przez Artestar New York drukarnia. Copyright: Keith Haring Foundation.
W zestawie Certyfikat Autentyczności (COA).

- Wymiary arkusza: 52 x 62 cm
- Wymiary motywu: 40 x 50 cm
- Stan: Doskonały (tej pracy nigdy nie oprawiano ani nie eksponowano, zawsze przechowywana w profesjonalnym folderze sztuki, dlatego oferowana w stanie nienaruszonym).
- Pochodzenie: Kolekcja prywatna.

Dzieło będzie starannie manipulowane i zapakowane w kartonową paczkę wzmocnioną. Wysyłka będzie monitorowana z numerem śledzenia (UPS DPD DHL FedEx)

Wysyłka będzie również objęta ubezpieczeniem transportowym o wartości końcowej dzieła z całkowitym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez kosztów dla kupującego.

(*) Giclée to termin odnoszący się do wysokiej jakości druków sztuki pięknej, tworzonych cyfrowo za pomocą drukarek atramentowych. Proces ten wykorzystuje tusze pigmentowe i specjalistyczne papiery, aby uzyskać wysoką ostrość, precyzję koloru i trwałość, idealny do reprodukcji dzieł sztuki i fotografii.

(**) Keith Haring urodził się w 1958 roku w Reading, Pensylwania, USA. Dorastał w Kutztown i od młodości interesował się sztuką. Studiował projektowanie graficzne w The Ivy School of Professional Art w Pittsburghu, a w wieku 19 lat, będąc już otwarcie gejem, przeprowadził się do Nowego Jorku, gdzie znalazł inspirację w sztuce graffiti i zapisał się do School of Visual Arts, skąd czerpał wpływy Keitha Sonnlera i Josepha Kossutha, którzy zachęcali go do kształcenia się jako artysta koncepcyjny po eksperymentach z formą i kolorem.
Haring zwrócił na siebie uwagę publiczności w 1980 roku, gdy zaczął rysować podobizny w kreskówkowym stylu markerem w nowojorskich metrze, a następnie malował kredą białą komiksowe historie na czarnych tablicach przeznaczonych do reklamy, co przyniosło mu kilka aresztowań.
Jego czyste linie, intensywne kolory i aktywne postacie przekazywały silne przekazy o życiu i jedności, a jego wystawy były filmowane przez fotografa Tsenga Kwonga Chi.
Również w tym okresie zorganizował wystawę w Club 57 i brał udział w pokazie na Times Square, gdzie po raz pierwszy narysował zwierzęta i ludzkie twarze.
Jego pierwsza indywidualna wystawa miała miejsce w Galerii Tony Shafrazy w 1981 roku, w tym samym roku brał udział w prezentacji Documenta 7 w Kassel, Niemcy.
W 1982 zaprzyjaźnił się z młodymi artystami tamtej epoki, takimi jak Kenny Sharf, Madonna i Jean‑Michel Basquiat, a nawet poznał słynnego Andy’ego Warhola.
W 1984 Haring wybrał się do Australii i namalował kilka murali w Melbourne i Sydney, a za swoją pracę otrzymał pieniądze od Narodowego Muzeum Sztuki Wiktorii i Australian Contemporary Art Centre.
Odbył także wizyty i malował w Rio de Janeiro, w Musée d'Art Moderne w Paryżu, w Minneapolis i na Manhattanie.
Nawet w tym czasie zaprojektował różową kurtkę, którą Madonna nosiła, by wykonać swój utwór „Like a Virgin” w programie „Solid Gold”.
W 1985 roku Muzeum Sztuki Współczesnej w Bordeaux zorganizowało wystawę jego prac, a także brał udział w Biennale w Paryżu.
Pojawił się w listopadzie tego roku na kanale MTV, gdzie malował w programie prowadzącym jego przyjaciel Nick Rhodes z zespołu Duran Duran.
W 1986 roku malował murale w Amsterdamie, Paryżu, Phoenixie i Berlinie, także malował ciało Grace Jones do teledysku „I’m Not Perfect” i otworzył sklep w SOHO, aby sprzedawać swoje prace.
Do tego czasu jego prace zaczęły odzwierciedlać problemy społeczno‑polityczne epoki, takie jak antyapartheid, AIDS i narkotyki.
Tworzył także dzieła sztuki pop dla marek takich jak Absolut Vodka, Lucky Strike i Coca‑Cola, a nawet zaprojektował okładkę charytatywnego albumu „A Very Special Christmas”, w którym brała udział jego przyjaciółka Madonna.
W 1988 roku został wpisany na wyselekcjonowaną listę artystów, których prace pojawiły się na etykietach win Chateau Mouton Rothschild, a w tym samym roku zdiagnozowano u niego AIDS, więc w kolejnym roku założył Fundację Keith Haring, której celem było walka z problemami społecznymi związanymi z tą chorobą i upowszechnianie pracy artysty poprzez wystawy, publikacje i licencje jego dzieł.
W czerwcu 1989 namalował swoją ostatnią pracę publiczną na ścianie klasztoru w kościele San Antonio w Pizie. Dzieło to nosi tytuł „Tuttomondo”.
Keith Haring zmarł 16 lutego 1990 roku, w wieku zaledwie 32 lat, ofiarą AIDS.

(**) O skali i ambicjach epickich, Drzewo Życia (1985) powstało na kulminacji tragicznie krótkiego, lecz niezwykle energetycznego życia i kariery Keitha Haringa. Mając ponad trzy metry wysokości, Drzewo Życia przybiera niemal biblijne proporcje w przedstawieniu tej fantastycznej sceny. Połączenie punku i popu, Haring wprowadza współczesną energię w tę zdecydowanie miejską celebrację, łączącą uznane tematy religijne i odniesienia historyczne sztuki tradycyjnej ze swoją charakterystyczną kulturą współczesnego sztuki ulicznej. Wychodząc z gałęzi wirujących, eksplozja życia wybucha w formie tańczących ciał, jak eksplozja wiedzy. Pod drzewem cztery żółte, męcioryzowane postacie stoją w wywyższeniu. Dzięki oszczędnej linii, zielone gałęzie, błyszczące jak blask dnia, zdają się drgać przeciwko fuksji w karnawale rytmicznych wzorów. "Zobacz, kiedy maluję, to doświadczenie, które w najlepszym momencie przekracza rzeczywistość", powiedział Haring, wyjaśniając, że ta wymiarowość odzwierciedlała także jego stan umysłu podczas pracy. „Kiedy działa, przenosisz się gdzie indziej, łączysz z czymś całkowicie uniwersalnym, z całkowitą świadomością, całkowicie poza ego i własną osobą. O to chodzi” (K. Haring, cyt. w D. Sheff, „Keith Haring: An Intimate Conversation”, w Rolling Stone, sierpień 1989, reprodukcja na www.haring.com [dostępny 25 maja 2014]). „Drzewo Życia” było wystawiane w Ludwig Forum für Internationale Kunst w Akwizgranie, w Museum für Neue Kunst w Karlsruhe, w Museum Boijmans Van Beuningen w Rotterdamie, na Triennale w Mediolanie i w Dexia Banque Internationale de Luxembourg.