Carl Spitzweg (1808-1885), after - Povero poeta

Od Carla Spitzwega

Carl Spitzweg, urodzony w Unterpfaffenhofen w 1808 roku i zmarły w Monachium w 1885, był jednym z głównych niemieckich malarzy XIX wieku, znany przede wszystkim z scen rodzajowych osadzonych w zamkniętych wnętrzach, strychach, bibliotekach i małych codziennych przestrzeniach. Jego malarstwo, związane z nastrojem Biedermeiera, obserwuje z ironią i finezją świat uczonych, poetów, ekscentryków i skrytych postaci społeczeństwa burżuazyjnego.

Wśród jego najsłynniejszych dzieł figuruje Il povero poeta, namalowany w 1839 roku i przechowywany w Neue Pinakothek w Monachium. Obraz poety leżącego w skromnym pokoju, otoczonego książkami i niezbędnym sprzętem, stał się jedną z najbardziej znanych przedstawień romantycznego poety biednego, samotnego i pogrążonego we własnej wyobraźni.

OPIS

Rivisitazione da Carl Spitzweg – Il povero poeta
Olej na płótnie
Podpis w prawym dolnym rogu, podpis trudny do odczytania
Datowany 1895
Wymiary dzieła: 25 x 32 cm
Wymiary z Ramą: 40 x 46 cm

Dzieło nawiązuje do słynnego obrazu Il povero poeta Carla Spitzwego, przechowywanego w Neue Pinakothek w Monachium. Scena przedstawia poety we wnętrzu małego pokoju na poddaszu, leżącego na improwizowanym posłaniu, otoczonego książkami, kartami i kilkoma przedmiotami domowymi. Nad nim otwarty parasol staje się jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów kompozycji, ironiczny i zarazem poetycki detal, który nawiązuje do kruchości otoczenia.
Kopia oddaje z należytą uwagą nastrój zamknięty oryginału, kładąc nacisk na kontrast między materialną biedą pokoju a wewnętrznym wymiarem postaci. Poeta, odizolowany od świata zewnętrznego, wydaje się pogrążony w swoich myślach — scena łącząca melancholię, humor i obserwację codzienności.
Pod kątem malarskim płótno ukazuje drobiazgową, opisową warstwę, zgodną z gustem XIX-wiecznych kopii słynnych modeli. Odcienie brązów, szarości i błękitów przyczyniają się do stworzenia cichego wnętrza, podczas gdy detale przedmiotów — książek, kapelusza, pieca, okna i belek sufitu — utrzymują narracyjny charakter kompozycji.
Datowana na 1895 rok i podpisana w prawym dolnym rogu podpisem, który nie jest w pełni czytelny, dzieło świadczy o popularności modelu Spitzwega w malarstwie europejskim końca XIX wieku, gdy jego sceny rodzajowe były szczególnie cenione za umiejętność łączenia narracji, ironii i uczucia.

KONSTRUKCYJNY RAPORT

Ogólny stan dobry, zgodny z epoką dzieła. Powierzchnia malarska czytelna, z naturalnym, powszechnym pękaniem (craquelure) i znakami czasu odpowiadającymi datowaniu. Rama obecna.
Wysyłka śledzona i ubezpieczona, z odpowiednim opakowaniem.