Wagging Finger Distillery Gilleanne - Wagging Finger Distillery - 70cl

Najpierw kiedykolwiek wydanie Wagging Finger Whisky! Holenderska destylarnia, prowadzona w Deventer przez Erika Molenaar, działa już od kilku lat i zaczęła od produkcji ginu. Kilka lat temu do repertuaru dodano whisky i teraz, za pośrednictwem belgijskiego bottlera, pierwsze wydanie jest na świecie!

Poza tym, że jest bottler, butelkowanie ma też swoją nazwę, należy do serii i etykiety.

Tak więc, w pełni kwalifikowane i skwantyfikowane, brzmiałoby to mniej więcej: ‘Gileanne, Pin Up Queen, L’Intouchable, BYOB-C, Wagging Finger’. Naprawdę nie wiem, gdzie postawić granicę… Ale oprócz tego, że ma tyle nazw, ile zakończeń w Władcy Pierścieni, ostatecznie to whisky się liczy.

Image from Whiskybase

Sniff:
Jest dość lekki w nosie, z kilkoma (może nie aż tak zaskakującymi) cechami ginowymi. Wyraźna nuta jałowca i trochę świeżej pomarańczy. Po pewnym napowietrzeniu młody duch zaczyna się ujawniać, ale w stylu „dalej dojrzewająca”. Suche słody jęczmienne, mała nuta białego pieprzu, jeszcze mniejsza nuta dębu. Czuje się też delikatny zapach żelaza.

Sip:
Przy odrobinie rozgrzewki (czyli inną whisky) powyżej 60% ABV nie jest to zbyt trudne do strawienia. Pojawia się odrobina ostrego białego pieprzu oraz suche wióry dębu. Tutaj także obecny jest krystalicznie wyraźny ton ginu, z jałowcem i anyseedem. Ten ostry charakter narasta przez dość długi czas.

Swallow:
Wykończenie jest nieco słodsze, niż się spodziewałem. Kilka sekund później pojawiają się nagłe nuty wanilii i kawałek mocha. Nuta ginu całkowicie zniknęła.

Wydaje się, że ta whisky nie próbuje stworzyć wrażenia starszej, niż jest, co jest dość inne niż w przypadku większości nowych szkockich destylarni. To bardzo przystępna dram, jeśli zrobiłeś sobie trochę rozgrzewki. To, co mnie bardzo zaskakuje, to niespójność między palate a finiszem i nie do końca wiem, co z tego wyciągnąć.

Fakt, że smakuje młodo, oznacza, że prawdopodobnie, choć nie wiem na pewno, aż do upływu dekady, jest tu sporo miejsca na starzenie i ustabilizowanie. Czasem wątpię w to przy wielu tych „trzyletnich, które smakują jak dziesięcioletnie”.

Ogólnie rzecz biorąc, dla mnie ta whisky jest o wiele bardziej imponująca, niż sobie wyobrażałem. Oczywiście, jest bardzo młoda i widać jej (brak) wiek, ale bardzo się cieszę, że mam w rękach butelkę. Uważam, że Erik Molenaar idzie we właściwym kierunku. Wydaje się, że robi swoje, zamiast próbować stworzyć kolejną ogólną imitację szkockiego single maltu. Kudos!

Mam nadzieję, że zachował wystarczająco dużo skrzynek, by właściwie ją zestarzeć, bez konieczności butelkowania wszystkiego dla prywatnych właścicieli i bez pozostawienia niczego do utrzymania aż do dziesięciu lat!