G. Boccaccio - La Fiammetta - 1859

Giovanni Boccaccio
La Fiammetta
con la Lettera Consolatoria a M. Pino de’ Rossi

Firenze, Barbèra, Bianchi e C., 1859
Collana “Diamante”

Formato: 10,5 × 6,7 cm (mały „tasowy” epoki).
Pagine: VI, 425 pp. + portretrys G. Boccaccio.
Legatura editoriale w twardej tekturze epoki (delikatne ślady czasu).

Egzemplarz kompletny i autentyczny. Obecny portret. Małe pęknięcie na dolnej części przedniej okładki (jak widać na zdjęciach), ponadto dobry stan zachowania jak na tom powszechnie używany w XIX wieku, z papierem świeżym i czytelnym.

Mowa o jednej z eleganckich edycji dziewiętnastowiecznych słynnej serii „Diamante” Barbèrà, znanej z dbałości filologicznej i poręcznego formatu. Tłumaczona przez Pietro Fanfani, ta edycja oparta na dobrych starożytnych wydaniach i rękopisach, wyróżnia się wiernością wobec tekstu w przeciwieństwie do manipulacji wcześniejszych wydawców. Wydania tego typu, zwłaszcza w małym formacie z portretem, są poszukiwane przez kolekcjonerów Boccaccio i włoskiej literatury XIX wieku. Tom łączy dwa znaczące teksty: Elegia Madonna Fiammetta i Lettera Consolatoria.

La Fiammetta (napisana przez Boccaccio między 1343 a 1344 rokiem) uważana jest za jeden z pierwszych romansów psychologicznych literatury zachodniej. Opowiedziana w pierwszej osobie jako długa spowiedź, śledzi losy Fiammetty, neapolitańskiej szlachcianki, która zakochuje się bez reszty w Panfilo podczas ceremonii religijnej. Po intensywnej ukrytej namiętności, Panfilo wraca do Florencji i romans przemienia się w cierpienie z powodu zazdrości, porzucenia i rozpaczy.

Dzieło eksploruje z niezwykłą nowoczesnością ruchy wnętrza miłości obsesyjnej, cierpienia i zazdrości, skierowane idealnie do „zakochanych kobiet”.

Towarzyszy tekstowi Lettera Consolatoria Boccaccio do Pino de’ Rossi, utwór o tonie moralnym i pocieszającym.

Mały klejnot biblioteczny dla miłośników klasyków włoskich, literatury czternastowiecznej i pięknych edycji dziewiętnastowiecznych. Tom fascynujący zarówno ze względu na innowatny charakter treści, jak i na swój „kieszonkowy” format epoki.