Hans Hartung (1904-1989) - T1971-H13 - Licensed print - COA

Litografia offsetowa Hansa Hartunga.
Reprodukcja dzieła „T1971-H13”, wykonana przez Hartunga w 1971 roku.
Wykonana na papierze vellum o wysokiej gramaturze (220 g).
Wydana przez Arte-Paris.
Druk legalnie autoryzowany przez Fundację Hartung-Bergman
Podpisane na płycie przez artystę.

Specyfikacje:

Wymiary: 60 x 80 cm
Rok: 2024
Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani wystawiana, a zawsze przechowywana w profesjonalnym folderze sztuki, dlatego oferowana jest w stanie idealnym).
Pochodzenie: Kolekcja prywatna.

Dzieło zostanie starannie zabezpieczone i zapakowane w kartonowe opakowanie o wzmocnionej konstrukcji. Wysyłka będzie monitorowana i zabezpieczona numerem śledzenia.

Wysyłka obejmie także ubezpieczenie transportowe na wartość końcową dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez kosztów dla kupującego.

(*) Hans Hartung to ważny malarz niemiecki, który nabył obywatelstwo francuskie, znany ze swoich abstrakcyjnych prac z czarnymi pismami kaligraficznymi na tle kolorów.
Urodził się w Lipsku w rodzinie fizyków. Jego dziadek był także malarzem samoukiem i kompozytorem. Między 1915 a 1926 studiował języki klasyczne w Dresden Gymnasium oraz filozofię i historię sztuki na uniwersytecie i w Szkole Sztuk Pięknych w Lipsku. Później wstąpił do Akademii Sztuk Pięknych w Dreźnie.
Latem 1926 podróżował na rowerze po Francji, Włoszech i Hiszpanii. W 1931 zaprezentował po raz pierwszy w Dreźnie. W 1937, na wystawie zbiorowej w Jeu de Paume, Paryż (Francja), poznał słynnego hiszpańskiego rzeźbiarza Juana González, który wywarł na niego głęboki wpływ. González udzielił mu wszelkiej pomocy i zachęcał do podjęcia własnej drogi artystycznej.
W okresie przedwojennym Hartung osiedlił się w Paryżu, aby uniknąć reżimu nazistowskiego, i wystawiał w kilku galeriach. W 1938 brał udział w wystawie anty-nazistowskiej w Galerii New Burlington w Londynie (Wielka Brytania).
W 1939 został aresztowany w Hiszpanii i następnie wstąpił do Legii cudzoziemców na północnym Oceanie Africa. W 1944 został ciężko ranny podczas oblężenia Belfortu i stracił nogę. Po wojnie nabył obywatelstwo francuskie i w 1947 odbyła się ważna wystawa indywidualna w Paryżu.
Od samego początku trzymał się z dala od ruchu Bauhaus, który uważał za modę przelotną. Jego malarstwo, całkowicie abstrakcyjne, odzwierciedla jego pogląd na reprezentację rzeczywistości: wolna i czysta ekspresja musi przekraczać rzeczywistość. Pociągnięcie pędzla o dużej prędkości było podstawową cechą jego metody pracy.
Szybkość w procesie twórczym była, według jego własnych słów, duchową potrzebą. Otrzymał kilka nagród, w tym Guggenheim w 1956 i w 1960 Wielką Nagrodę Międzynarodową Biennale w Wenecji.