Chargesheimer - Berlin (FOURTH BOOK, ORIGINAL DUSTJACKET) - 1959

BARDZO PIĘKNA księga fotograficzna Chargesheimer ("Kolonia 5.30") -
z wspaniałymi zdjęciami Berlina po II wojnie światowej (podtytuł: 'Zdjęcia dużego miasta').

NAPRAWDĘ PIERWSZEGO ORYGINALNEGO WYDANIA NIEMIECKIEGO przez Kiepenheuer & Witsch z niebieską okładką (równolegle była wydanie klubowe Büchergilde Gutenberg z tej samej pory z srebrną okładką).

RZADKI ORYGINALNY TYŁ OKŁADKI.

CIESZ SIĘ NAJNOWSZYM WYDANIEM SUPER GWIAZDORNEJ WYPRZEDAŻY JEDNODZIAŁOWEJ przez 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia, Niemcy).

Oferta niektórych NAJLEPSZYCH KSIĄŻEK FOTOGRAFICZNYCH ŚWIATOWO - z mojej prywatnej kolekcji i z ostatnich nabyć.

BRILJANTNY UKŁAD ELEMENTÓW książki wewnątrz i okładki autorstwa Chargesheimer (Karl-Heinz Hargesheimer).

Świetna czwarta (!) książka z 14 łącznych tomów w krótkim czasie życia (1924-1971); po 'Köln intime' (1957), 'Im Ruhrgebiet' (1958) i 'Unter Krahnenbäumen' (1958).

5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i dokładne opisy, 100% ochronę,
100% ubezpieczenie i łączone wysyłki na cały świat.

Kiepenheuer i Witsch, Kolonia. 1959. Pierwsze wydanie, pierwsze druki.

Twarda oprawa w niebieskim linie z okładką ochronną. 200 x 255 mm. 184 strony. 187 czarno-białych zdjęć. Zdjęcia: Karl Heinz Hargesheimer ('Chargesheimer'). Tekst: Hans Scholz. Tekst w języku niemieckim.

Stan:
Książka w środku czysta, bez śladów własności, bez przebarwień; zapach kart jest dymny, brak innych charakterystycznych wad. Okładka ochronna świeża i kompletna, bez braków; niewielkie ślady użytkowania. Ogólnie bardzo dobry, lepszy niż zwykle stan.

Bardzo piękny tytuł Chargesheimer i jedna z jego najlepszych książek - z rzadką oryginalną okładką ochronną.

'T chargesheimer jest uważany za jedną z czołowych osobowości fotograficznych Kolonii po II wojnie światowej. Jednak sklasyfikowanie go jedynie jako fotografa nie wystarcza. Raczej widział siebie jako artystę i działał w wielu dziedzinach w tym sensie. Malował, tworzył rzeźby i projektował scenografie, ale jego praca fotograficzna przebiegała jak wspólna nić przez całe życie.
Nie ukończył żadnego regularnego szkolenia, lecz spędził kilka semestrów na klasie fotografii w Kolonia Werkschulen oraz w Bawarskim Państwowym Instytucie Fotografii. W czasie tych lat pracował z lekką grafiką i jako fotograf sceniczny.
Od wczesnych lat pięćdziesiątych podejmował różne zlecenia fotograficzne do reklamy, co również wykładał jako wykładowca w Bi-Kla School w Düsseldorfie do 1955 r. Następowały wystawy, na których pojawiło się nowe tematyczne skupienie na fotografii ludzi, co ostatecznie znalazło odzwierciedlenie w gęstej serii ilustrowanych książek.
W latach 1957–1960 wydano siedem książek - o Kolonii i Nadreniu; o regionie Ruhr i Berlinie - dzięki którym zyskał reputację wyjątkowego obserwatora otoczenia i swoich współczesnych. Książki te, choć nie zawsze bez kontrowersji w tamtym czasie, są dziś uważane za kamienie milowe w historii fotografii. Po tych sukcesach zwrócił się coraz bardziej ku teatrowi, tworząc scenografie i reżyserując, jednocześnie pracując nad obiektami kinetycznymi, tzw. „młynami medytacyjnymi”. Jego praca w teatrze doprowadziła do ilustrowanej książki 'Theater - Theater' (1967) z bardzo bezpośrednim, nie teatralnym, lecz miejscami stylizowanym obrazem ludzi i sytuacji. Fakt, że wiele książek miało wstępy znanych autorów, w tym Heinricha Bölla i Martina Walsera, świadczy o dużym poważaniu, jakim cieszył się Chargesheimer w kręgach intelektualnych.
W swoich ostatnich pracach, ilustrowanych książkach o Hanowerze i Kolonii (1970), wyłania się nowy styl obrazowy, wywodzący się z Nowej Rzeczywistości, ale zawierający także wyraźny potencjał krytyczny w wyborze miejsc i przesadzonych perspektyw.
Ta cecha, połączona z przywiązaniem do trybu czarno-białego, który stał w sprzeczności z duchem czasu, może być interpretowana jako nowy etap stylowy, a prawdopodobnie także jako znak narastającej depresji. Chargesheimer dobrowolnie przeszedł na emeryturę pod koniec 1971 r.')
(Galeria Julian Sander)

'Karl Heinz (także Carl-Heinz) Hargesheimer (1924-1971) był niemieckim fotografem, który stał się znany pod artystycznym pseudonimem Chargesheimer. Chargesheimer studiował grafikę i fotografię w koloniańskich Werkschulen po II wojnie światowej. Zainteresowany był różnymi sztukami, takimi jak opera, teatr, projektowanie sceniczne i kostiumy, a także malarstwo, ale głównie fotografią, w której od 1950 roku eksperymentował z abstrakcyjnymi strukturami światła na papierze fotograficznym i fotomontażami.
Od 1955 roku Chargesheimer pracował jako wolny strzelec fotograf i zwracał uwagę zarówno na dosadne portrety postaci publicznych, jak i na realistyczne reportaże o swoich rodakach. Opublikował 14 ilustrowanych książek na różne tematy, takie jak miasta, krajobrazy i teatr. Stworzył także młyny medytacyjne, ruchome rzeźby z tworzywa sztucznego.
Po tym, jak Chargesheimer zasłużył na rozgłos dzięki fotoksiążce Köln intime (1957), wydawca Spiegel, Rudolf Augstein, zlecił mu wykonanie portretu Konrada Adenauera na okładkę tuż przed wyborami Bundestagu w 1957 r. Zgodnie z nadziejami Augsteina wynik to „postać maski wyrzeźbionej w granicie, opowiadająca o petrifikacji politycznej i starzeniu się”. Ogólne oburzenie, które nastąpiło, uczyniło Chargesheimera znanym w całych Niemczech.
Chargesheimer kochał Kolonię i był z nią ściśle związany przez całe życie. Miał bardzo krytyczny stosunek do rozwoju miasta podczas rekonstrukcji i później również. Ulica, którą przedstawił w 1958 r., Unter Krahnenbäumen, z biegiem czasu zmieniała charakter. W swojej ostatniej książce, Köln 5 Uhr 30, dokonał w 1970 r. krytycznej inwentaryzacji fotograficznej miasta: „melancholijna piosenka żałobna dla ‘jego’ miasta Kolonii, które groziło zastaniem w betonie.”
Niemieckie Towarzystwo Fotografii (DGPh) w Kolonii uhonorowało Chargesheimera Nagrodą Kultury w 1968 r.
Przyjaciele Chargesheimera malują go jako samotnika, który czasem utrudniał sobie i innym życie, lecz był bardzo utalentowany i potrafił być również hojny. Cierpiał bardzo z powodu panującej branży fotograficznej, która nie pozwalała mu myśleć samodzielnie i traktowała jego zdjęcia „jak Niemcy w wojnie z Polakami”. To był jeden z powodów, dla których zwrócił się ku swoim młynom medytacyjnym, które były przez publiczność ledwo zauważane. Jedna z jego prętowych rzeźb została nawet zniszczona przez publiczność. Chargesheimer skomentował, że to go nie zaskoczyło; nie spodziewał się niczego innego.
Chargesheimer zmarł w swoim mieszkaniu na początku stycznia 1972 r. i został pochowany na cmentarzu Melaten w Kolonii. Później, jego grób przez długi czas uważano za nie do odnalezienia; ponownie odkryto go dopiero w latach 2000. Od późnych lat pięćdziesiątych do wczesnych sześćdziesiątych mieszkał z aktorką Giselą Holzinger. Chargesheimer był żonaty z Ann Redlin (1940-1974) od 1963 r.; małżeństwo później zostało rozwiedzione.
Redlin także spoczywa na cmentarzu Melaten.'
(Wikipedia)