Post-średniowieczne - Duży Styrian Snaffle Bit - 28 cm (Bez ceny minimalnej )

Drodzy przyjaciele, moja historia zbieracza antyków i świadectw minionych czasów zaczęła się w latach 70. i 80. XX wieku, w czasach, gdy Środkowa Europa była pełna historycznych skarbów opowiadających historie naszych przodków. Już w młodym wieku fascynowała mnie rzemieślnicza sztuka dawnych kultur, a silnie oddziaływała na mnie symboliczna moc przedmiotów – od biżuterii brązowej po narzędzia z epoki żelaza. Jako dziecko w latach 50. w Wiedniu byłem zafascynowany światem historii i starych artefaktów. Mój ojciec, zapalony amator-historik, zabierał mnie często do Österreichische Nationalbibliothek, gdzie godzinami podziwiałem dawne rękopisy. Jednym z moich kształtujących momentów był dzień, w którym po raz pierwszy mogłem dotknąć oryginalnej mapy Donau-Monarchie z XVIII wieku – doświadczenie, które na zawsze pozostanie w mojej pamięci. Zafascynowanie zaczęło się od czytania niezliczonych książek w młodości, a szczególną uwagę przyciągały mi opowieści o odkryciach archeologicznych i skarbach, takich jak „Bogowie, groby i uczeni” C.W. Cerama. Z „Złoto faraonów” w prezencie na moją komunię zaczęła się przygoda; opowieści o odkryciu grobu Tutanchamona przez Howarda Cartera później mnie pochłonęły, a później pochłaniałem dzieła takie jak „Poszukiwanie Troi” Heinricha Schliemanna. Wówczas w Wiener Neustadt, gdzie dorastałem, nie było sklepów z antykami. Po ukończeniu szkoły skierowałem się najpierw w świat nauk przyrodniczych i rozpocząłem studia chemiczne na Uniwersytecie w Wiedniu, później archeologię w Tübingen. Jednak podczas ferii semestralnych często pracowałem na targach staroci w Wiedniu, Linz i Salzburgu, gdzie odkryłem moją prawdziwą pasję: poszukiwanie rzadkich, często pomijanych obiektów z historią. Jako starszy człowiek, z doktoratem z archeologii Uniwersytetu w Tübingen (Baden-Württemberg), patrzę z wielką wdzięcznością na swoje życie i moją kolekcję. Szczególnie cieszę się, że spotkałem ludzi, którzy podzielają moją pasję do tych wyjątkowych artefaktów. To rzadkie szczęście doświadczać, jak te wartościowe przedmioty są cenione, podczas gdy mogę je dzielić z innymi. Wielu kolekcjonerów nie ma tego szczęścia, ponieważ ich zbiory często przekazywane są dopiero po ich śmierci. W roku 1980 pracowałem jako referent w wydziale kultury w średniej wielkości administracji miejskiej, około 150 pracowników. Zakres moich zadań obejmował między innymi nadzór nad projektami z zakresu ochrony zabytków i badań archeologicznych. To był czas dużych przemian: cięcia w budżecie kultury i narastająca biurokracja często sprawiały, że praca była frustrująca. Kiedy na wiosnę zapowiedziano masowe oszczędności, zorganizowaliśmy – grupa około 30 kolegów – strajk, by zwrócić uwagę na niedoskonałości. Nasz protest był intensywny, lecz także wyczerpujący. Spędzaliśmy tygodnie na posiedzeniach, demonstracjach i negocjacjach. Pomimo naszych wysiłków budżet był dalej obniżany i wiele projektów musiało zostać zatrzymanych. Widziałem, jak szybko cenna praca i kilkudziesięcioletnie zaangażowanie w administracji mogą zgasnąć. To doświadczenie sprawiło, że coraz bardziej kwestionowałem swoje miejsce w tym systemie. W tym czasie nabraliśmy dalszego zainteresowania archeologią, zwłaszcza związkami kontekstu wykopalisk i rozwoju historycznego. Wieczorami po pracy zgłębiałem fachową literaturę, brałem udział w wykładach i zaczynałem prywatnie nabywać drobne kolekcje. Kiedy po dziesięciu latach pracy w sektorze publicznym otrzymałem ofertę przeniesienia, postanowiłem zamknąć ten rozdział całkowicie. Wycofałem się, zostałem w domu i od tej pory poświęciłem się całej mojej pasji: archeologii. Dzięki odprawie, którą otrzymałem, mogłem sfinansować pierwsze znaleziska i zacząć budować własną małą kolekcję. Dzięki aukcjom i wymianie z ekspertami stopniowo odnalazłem drogę do tego fascynującego świata. Choć decyzja była wtedy odważna, nigdy jej nie żałowałem – wymieniłem aparat administracyjny na wolność, by całkowicie poświęcić się mojej pasji. Przez lata miałem zaszczyt nie tylko nabywać unikalne artefakty, lecz także współpracować z czołowymi historykami, archeologami i ekspertami. Te spotkania były dla mnie tak samo wartościowe jak same obiekty, bo nadawały mojemu zbieractwu ludzką i osobistą wymiarowość. Poznałem niezwykłych ludzi, z którymi mogłem dzielić opowieści, wiedzę i wspólną pasję. To poczucie więzi nadało mojemu hobby głębsze znaczenie i dało mi poczucie bycia częścią społeczności. Każdy egzemplarz w mojej kolekcji to więcej niż historyczny obiekt – to świadectwo ludzi, którzy żyli przed wiekami, i ich opowieści. Czy to ozdobny brązowy uchwyt miecza ceremonialnego, czy codzienny przedmiot, który przetrwał wyzwania życia w epoce żelaza – każdy artefakt opowiada o korzeniach naszej cywilizacji. Moją pasję do tej kolekcji wykracza poza sam posiadanie. Celem było i jest zachowanie dziedzictwa kulturowego tkwiącego w tych przedmiotach oraz dzielenie się wiedzą na ich temat z innymi. Zawsze kupowałem te obiekty legalnie i wyłącznie z odpowiednią dokumentacją, głównie na aukcjach. Początki były chaotyczne – kupowałem wiele egzemplarzy przypadkowo – lecz z rosnącą wiedzą zaczynałem koncentrować się na rzadkich okazach. Szczególnie fascynowały mnie dawne broń. Dzięki Catawiki zyskałem dostęp do licznych sprzedawców i mogłem odkrywać prawdziwe skarby. Z czasem zauważyłem, że brytyjscy sprzedawcy często nie mieli dużego zrozumienia dla obiektów, które oferowali. Jeśli pasjonujecie się historią lub interesują Was wyjątkowe artefakty, serdecznie zapraszam do wspólnego zagłębienia się w fascynujący świat przeszłości. Z poważaniem, Maximilian