Keith Haring - Fun Gallery Exhibition 1983 - Giclée - Artestar licensed print - COA

Giclée (*) reprodukcja Keith Haringa (**)
Reprodukcja dzieła „Fun Gallery” stworzonego przez Haringa w 1983 roku.
Ekskluzywna edycja na matowym, konserwacyjnym papierze cyfrowym o gramaturze 250 g/m². Bardzo wszechstronny i wysokiej jakości papier produkowany w Niemczech z włóknem drzewnym wolnym od kwasu i chloru.
Druk autoryzowany przez Artestar New York. Copyright: Keith Haring Foundation.
W zestawie Certyfikat Autentyczności (COA).

- Wymiary arkusza: 52 x 62 cm
- Wymiary motywu: 40 x 50 cm
- Stan: Doskonały (to dzieło nigdy nie było oprawiane ani eksponowane, zawsze przechowywane w profesjonalnej sztaludze, dlatego oferowane w stanie nienaruszonym).
- Pochodzenie: Kolekcja prywatna.

Dzieło będzie starannie obchodzone i zapakowane w opakowanie kartonowe wzmocnione. Wysyłka będzie z potwierdzeniem nadania (UPS DPD DHL FedEx).

Wysyłka obejmie także ubezpieczenie transportu na wartość końcową dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez kosztów dla nabywcy.

(*) Giclée to termin odnoszący się do wysokiej jakości druku sztuk pięknych, tworzony cyfrowo przy użyciu drukarek atramentowych. Proces ten wykorzystuje tusze na bazie pigmentów i specjalistyczne papiery, aby uzyskać dużą ostrość, precyzję koloru i trwałość, idealny do reprodukcji sztuki i fotografii.

(**) Keith Haring urodził się w 1958 roku w Reading, Pennsylvania, USA.
Wychował się w Kutztown i od młodości wykazywał ogromne zainteresowanie sztuką. Studiował projektowanie graficzne w The Ivy School of Professional Art w Pittsburgu, a w wieku 19 lat, będąc już otwarcie gejem, przeprowadził się do Nowego Jorku, gdzie odnalazł inspirację w sztuce graffiti i zapisał się do School of Visual Arts, gdzie spotkały go wpływy Keitha Sonnlera i Josepha Kossutha, którzy zachęcili go do kształcenia się na artystę konceptualnego po eksperymentowaniu z formą i kolorem.
Haring zwrócił na siebie uwagę publiczności w 1980 roku, kiedy zaczął rysować podobizny przypominające komiksy markerem w metrach Nowego Jorku, a następnie malował kredą białą komiksy na czarnych panelach przeznaczonych do reklamy, co przyniosło mu kilka aresztowań.
Jego czyste linie, żywe kolory i aktywne postaci były nośnikami silnych przekazów o życiu i jedności, a jego wystawy były filmowane przez fotografa Tseng Kwong Chi.
W tym samym okresie zorganizował wystawę w Club 57 i brał udział w prezentacji w Times Square, gdzie po raz pierwszy narysował zwierzęta i ludzkie twarze.
Jego pierwsza solowa wystawa miała miejsce w Galerii Tony Shafrazi w 1981 roku, ten sam rok, w którym wziął udział w wystawie Documenta 7 w Kassel, Niemcy.
W 1982 roku zaprzyjaźnił się z wschodzącymi artystami tamtych czasów, takimi jak Kenny Scharf, Madonna i Jean-Michel Basquiat, aż poznał słynnego Andy Warhola.
W 1984 roku Haring wybrał się do Australii i namalował kilka murali w Melbourne i Sydney, a także otrzymał pieniądze za swoje prace od National Gallery of Victoria i Australian Centre for Contemporary Art.
Odbył także wizyty i malował w Rio de Janeiro, w Musée d’Art Moderne w Paryżu, w Minneapolis i na Manhattanie.
Nawet w tym okresie zaprojektował różową kurtkę, którą Madonna nosiła, interpretując utwór „Like a Virgin” w programie „Solid Gold”.
W 1985 roku Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Bordeaux zorganizowało wystawę jego prac, a także brał udział w Biennale w Paryżu.
Pojawił się w listopadzie tego roku na kanale MTV, gdzie malował w programie prowadzonym przez swojego przyjaciela Nicka Rhodesa z Duran Duran.
W 1986 roku malował murale w Amsterdamie, Paryżu, Phoenix i Berlinie, także malował ciało Grace Jones do teledysku „I’m Not Perfect” i otworzył sklep w SOHO, gdzie sprzedawał prace.
Do tego czasu jego prace zaczęły odzwierciedlać problemy społeczne i polityczne epoki, takie jak antyapartheid, AIDS i narkotyki.
Tworzył także dzieła pop-art dla marek takich jak Absolut Vodka, Lucky Strike i Coca-Cola, a nawet zaprojektował okładkę beneficznego albumu „A Very Special Christmas”, na którym była jego przyjaciółka Madonna.
W 1988 roku został uwzględniony w prestiżowej liście artystów, których prace pojawiły się na etykietach win Chateau Mouton Rothschild, a tego samego roku zdiagnozowano u niego AIDS, przez co w kolejnym roku założył Fundację Keith Haring, której celem było zwalczanie problemów społecznych związanych z tą chorobą oraz szerzenie prac artysty poprzez wystawy, publikacje i licencje jego dzieła.
W czerwcu 1989 namalował swoją ostatnią pracę publiczną na ścianie klasztoru kościoła św. Antoniego w Pistoi. Dzieło to nosi tytuł „Tuttomondo”.
Keith Haring zmarł 16 lutego 1990 roku w wieku zaledwie 32 lat na skutek AIDS.

(**) O skalę i ambicję epicką, Drzewo Życia (1985) powstało na szczycie tragicznie krótkiego, lecz intensywnie dynamicznego życia i kariery Keith Haringa. Mając ponad trzy metry wysokości, Drzewo Życia przybiera niemal biblijne proporcje w swoim przedstawieniu tej fantastycznej sceny. Połączenie punka i popu, Haring wprowadza energię współczesną w tę wyraźnie miejską celebrację, która łączy ustalone tematy religijne i odniesienia historyczne sztuki tradycyjnej ze swoją charakterystyczną kulturą sztuki ulicznej nowoczesnej. Z gałęzi wirujących wybucha mnogość życia w formie tańczących ciał, jak eksplozja wiedzy. Pod drzewem stoją cztery żółte, nakrapiane postacie, całkowicie ukształtowane, wywyższają się w ekstazie. Dzięki oszczędnej linii gałęzie, zielone i błyszczące jak połysk dnia, wydają się drgać na tle fuksji w karnevalsce wzory rytmiczne. „Patrz, gdy maluję, to doświadczenie, które w najlepszym momencie przekracza rzeczywistość”, powiedział Haring, tłumacząc, że ta wymiarowość odzwierciedlała również jego stan umysłu podczas pracy. «Kiedy to działa, przenosisz się w inne miejsce, łączysz z czymś całkowicie uniwersalnym, z całkowitą świadomością, całkiem poza twoim ego i własnym ja. O to chodzi» (K. Haring, cyt. w D. Sheff, „Keith Haring: An Intimate Conversation”, w Rolling Stone, sierpień 1989, reprodukowano na www.haring.com [sprawdzono 25 maja 2014]). „Drzewo Życia” było wystawiane w Ludwig Forum für Internationale Kunst w Akwizgranie, w Museum für Neue Kunst w Karlsruhe, w Museum Boijmans Van Beuningen w Rotterdamie, na Triennale w Mediolanie oraz w Dexia Banque Internationale de Luxembourg.