Josef Linschinger (1945) - vertikal diagonal horizontal — from the *hommage à max bill* portfolio

Josef Linschinger (Austriak, ur. 1945): vertikal diagonal horizontal — z portfolio *hommage à max bill*

Rok: 1988
Technika: Oryginalny sitodruk na papierze
Wydanie: 60
Podpis: Ręcznie podpisane ołówkiem
Wymiary: 30 × 30 cm (arkusz)
Stan: nienaruszony (nieoprawione - oprawa dostępna za 40€)
Pochodzenie: Wydane przez Edition Partanen, Schluchsee, Niemcy, 1988.

BIOGRAFIA

Josef Linschinger (ur. 1945, Gmunden, Austria) studiował w latach 1970–1975 w szko­le projektowej w Linz i od 1975 roku tam nauczał. Długo mieszkał i pracował w Altmünster nad jeziorem Traunsee. Od 1977 tworzył prace koncepcyjne i konstruktywne badające elementarny słownik linii, punktu i płaszczyzny; od 1987 rozszerzył to na poezję wizualną i konstruktywną, traktując język — liczby, litery, kody maszynowo czytelne takie jak kod kreskowy — jako materiał wizualny, a nie nośnik znaczenia literackiego. Założył i kierował Sympozjum Sztuki Konkretywnej w Gmunden, które w swojej historii prezentowało prace około sześćset międzynarodowych artystów. Jego prace znajdują się w Artothek des Bundes, austriackiej kolekcji państwowej.

DZIEŁO

Wkład Linschingera znajduje się dokładnie w punkcie styku jego dwóch domen — konstrukcji geometrycznej i wizualnego traktowania znaku. Czytany w kontekście motywu portfolio, trzy kierunki pełnią funkcję nie tyle kompozycji, co systemu przedziałów: mierzone uporządkowanie powierzchni, na którym odczyt i widzenie stają się tym samym aktem. Nosi koncepcję sztuki Maxa Billa jako uporządkowane myślenie w teren znaku i języka, bliską tradycji Eugen Gomringera.

KONTEKST PROJEKTU

Ta grafika jest jednym z ośmiu oryginalnych sitodruków autorstwa ośmiu artystów, opublikowanych jako portfolio *hommage à max bill — vertikal diagonal horizontal* (Edition Partanen, Schluchsee, 1988) z okazji 80. urodzin Maxa Billa (1908–1994), centralnej postaci sztuki concretowej. Tytuł to także nazwa grupy twórców konstruktywnych założonej w 1982 roku przez Ben Muthofera i Heinza Gruchota. Każde dzieło jest podpisane ręcznie, edycja 90. Wstępny esej historyka sztuki Dietera Bognera umieszcza grupę w obrębie „konstruktywnego międzynarodowego”, który przenosi spuściznę historycznej konstruktywistycznej awangardy w teraźniejszość.