Rafael Jutglat Pujol (1889-1961) - Retrato

Podpisano przez artystę na dole

Stan ogólny dzieła jest dobry

Dzieło zaprezentowano w ramie

Wymiary dzieła: 30 cm wysokości x 23 cm szerokości

Wymiary ramy: 32 cm wysokości x 25 cm szerokości

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

RAFAEL JUTGLAR PUJOL (Badalona, 1889 - Barcelona, 1961)

Rafael Jutglar Pujol rodzi się w Badalonie 11 października 1889 roku i umiera w Barcelonie w 1961 roku. Studiował w Szkole Sztuk i Rzemiosł Barcelony, gdzie zrodziła się jego pasja rysunku i malarstwa, która ostatecznie stanie się tym, czym poświęci najwięcej swojej działalności zawodowej.

Jako bardzo młody człowiek wyjechał do Kuby ze swoim bratem Miguelem. Tam pracował jako rysownik-projektant, a także pełnił rolę krytyka sztuki w prestiżowym „Diario de la Marina” w Hawanie. Wśród jego zajęć w tym kraju należy wspomnieć, że współpracował przy pracach Pałacu Prezydenckiego, Kasyna Hiszpańskiego w Hawanie, pomniku Maceo i Centro Asturiano. Prawda jest taka, że zarówno on, jak i jego brat, mieli tam wyraźnie dobre powiązania na poziomie oficjalnym.

W Hiszpanii ponownie pracował w Badalonie w Katalońskiej Spółce Produktów Chemicznych jako rysownik od lutego do lipca 1918 roku. To właśnie wtedy przeniósł się do Sabinánigo, zapisując się do EIASA jako delineant. W tej firmie pozostanie przez dwa okresy, przerywane pobytem w Huesce, mianowicie w wspomnianej firmie od lipca 1918 do kwietnia 1921 oraz od stycznia 1925 do listopada 1927, przy czym przerwa 1921-1925 była w Huesce. Od września 1926 do listopada 1927 był przeniesiony do Panticosa. W EIASA wykonywał prace związane z budową skoków wodnych i budynków. Z pobytu w Huesce wiemy, że pracował w Komendzie Wojskowej ds. prac.

W 1927 opuszcza EIASA i do 1930 pracuje w Sabinánigo jako projektant i wykonawca. Być może to właśnie ten okres, który nas najbardziej interesuje, ponieważ wyraźnie dał odcisk swojego osobistego stylu. W ciągu tych trzech lat wykonał kilka prac: Casa LACOMA (stara) w Puente de Sardas, która była pierwsza, Casa Rosendo Biescas, którą do dziś można zobaczyć, gdzie wcześniej stały „Almacenes Arrudi”, Casa ABADIAS (lub VINATERO), już nieistniejąca, gdzie dziś znajduje się „El Barato”, Casa de la HISPANO TENSINA, również nieistniejąca, Casa LAGARTA, w której mieszkał i po której pozostały jeszcze widoczne relikty. Jednakże najbardziej reprezentatywnym dziełem była budowa kościoła Cristo Rey. W 1929 roku zakończono budowę kościoła (później przebudowanego), poświęconego 5 maja przez ks. biskupa Juan Villar Sanz; i jak to nie mogło być inaczej, oryginał pieczęci parafialnej wykonał właśnie Rafael Jutglar.

W 1930 roku, po zakończeniu domu Rosendo Biescas, został on wybrany na wykonawcę budowy drogi Sabinánigo-miasto do stacji kolejowej, choć nie ukończył jej z powodu bankructwa.

Jednak jego działalność w Sabinánigo nie ograniczała się wyłącznie do budowy; pozostawił także czas na rysunek i malarstwo (niektóre dzieła z wystawy pochodzą z okresu Sabinánigo), tworzenie okładek programów uroczystości, nagłówków listów, faktur, różnorodnych logotypów itp. Nawet najstarsi pamiętają, że malował wiązanki ozdobne na wyścigach wstęg. A nawet prowadził zajęcia z rysunku w Casa VICTOR, gdzie także mieszkał przez pewien czas. Rzeczywiście całkowicie zintegrował się z sabiñanigońskim społeczeństwem, a pamięta się jego pogodę ducha i życzliwość oraz pewne anegdoty związane z jego samochodem typu „torpeda”.

Z jego stylu można by wskazać, że był pod wpływem nurtu modernistycznego z pierwszej ćwierci XX wieku. Wpływ stylu modernistycznego na architekturę Aragonii był zjawiskiem stosunkowo późnym i ściśle związanym z upowszechnieniem modernizmu katalońskiego, zwłaszcza z „stylem florale”. Chociaż był to ruch z natury miejskiego, Jutglar zastosował go w Sabinánigo w sposób osobisty, zarówno w architekturze, jak i w sztukach graficznych: formy florale i roślinne, gry linii krzywych i prostych, postacie alegoryczne itp.

Rafael Jutglar opuścił Sabinánigo w 1931 roku i zamieszkał w Barcelonie aż do śmierci w 1961 roku. Te trzydzieści lat poświęcił całkowicie sztuce rysunku i malarstwa, pozostawiając po sobie obszerną twórczość, z której w tej Wystawie prezentowana jest jedynie mała część. Z jego działalności malarskiej w tym okresie wyróżnić można dwa wystawy: jedna w 1949 roku „Dibujos” w Sala Caralt w Barcelonie, z dobrą krytyką, i druga w 1953 roku w Casa de Cultura w San Sadurní de Noia.

Po trzydziestu latach od śmierci i sześćdziesięciu od opuszczenia naszego miasteczka, „Amigos de Serrablo” odnowili tego człowieka, który odcisnął swoje piętno w krótkiej historii przemysłowego Sabinánigo. Rafael Jutglar, z pewnością, stanie się lepiej znany w Sabinánigo dzięki tej Wystawie."