Matthias Gesnerus (1691- 1761) - Scriptores rei rusticae veteres latini - 1735

Gesner, Johann Matthias. Tytuł: “Scriptores rei rusticae veteres Latini”
Gesner, Johann Matthias.
„Scriptores rei rusticae veteres Latini.”
1 z 2 tomów. 4 kartki, LVIII, 936 stron.
Z inicjałem z frontispisu, 2 z wytłoczonymi tytułami i 6 złożonych miedziorytów.
25 x 20 cm.
Błyszcząca skóra współczesna. (Istnieje tylko tom 1. Lipsk, Caspar Fritsch, 1773–1774.)
Scriptores rei rusticae veteres Latini to słynny zbiór starożytnych rzymskich pisarzy zajmujących się rolnictwem i gospodarką wiejską, redagowany i anotowany przez niemieckiego klasycznego uczonego Johanna Matthiasa Gesnera i po raz pierwszy wydany około 1735 roku. Scriptores Rei Rusticae Veteres Latini, redagowany przez Johanna Matthiasa Gesnera, to obszerne zestawienie starożytnych pism łacińskich o rolnictwie i życiu wiejskim. Pierwszy tom oferuje bezcenne spostrzeżenia dotyczące praktyk rolniczych, technik i wiedzy świata rzymskiego. Tekst, podany po łacinie, ukazuje szczegółowe obserwacje i praktyczne porady rzymskich autorów dotyczące uprawy roślin, hodowli zwierząt i gospodarowania ziemią. Jest nadal ważnym źródłem dla uczonych i miłośników literatury klasycznej, historii Rzymu oraz historycznych korzeni nauk rolniczych. Skrupulatne redagowanie Gesnera zwiększa dostępność i wartość naukową tych trwałych dzieł.
Matthias Gesnerus (urodzony 9 kwietnia 1691 w Roth an der Rednitz; zmarł 3 sierpnia 1761 w Göttingen) był pedagogiem, filologiem klasycznym i bibliotekarzem. W latach 1730–1734 pełnił funkcję rektora Thomasschule w Lipsku.
Z założeniem Uniwersytetu w Göttingen w 1734 roku Gesnerus został mianowany profesorem poezji i retoryki, a jednocześnie objął stanowisko dyrektora Biblioteki Uniwersyteckiej w Göttingen.
Chociaż jego praca nad redakcją autorów klasycznych nie była nadzwyczaj innowacyjna, jego reformistyczne idee dotyczące edukacji szkolnej i uniwersyteckiej uczyniły go jednym z najbardziej wpływowych pionierów neohumanizmu. Jego najważniejsze dzieło, czterotomowy słownik Novus Linguæ Et Eruditionis Romanæ Thesaurus, opublikowany w 1749 roku, pozostaje jednym z najważniejszych fundamentów rozwoju obszernego leksykonu łacińskiego, „Thesaurus Monachensis” (Munich Thesaurus), rozpoczętego w 1900 roku.