Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - lithographic licensed print 2004 - COA

Litografia Joa Miró (*)

To dzieło reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró, aby zilustrować tomik wierszy „Parler Seul” (**) („Mówić samemu”), napisany przez Tristán Tzara w 1947 roku.
Wydane przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonane na wysokogatunkowym papierze Vellum z bawełny.
Podpisana na płytce drukarskiej.
Klon edytorki oraz Spadkobierstwa Miró na tylnej stronie kartki.
Wraz z Certyfikatem Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani wystawiana, zawsze przechowywana w profesjonalnym archiwum sztuki, dzięki czemu zachowała się w idealnym stanie).

Dzieło zostanie starannie spakowane i zabezpieczone w płaskim kartonowym opakowaniu z wzmocnieniem. Wysyłka będzie śledzona i certyfikowana.

W przesyłce dodatkowo zabezpieczenie całkowite na wartość końcową dzieła z całkowitym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, na koszt sprzedającego.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i zaczynał studia artystyczne. Uczył się w Akademii La Llotja, przeciwnie woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art Francesc Galí i poznał fauvistów i kubistów. Jego malarskie pejzaże emocjonalne, które uformowały go jako człowieka i artystę, są zasadniczo Mont-roig, Paryż, Majorka, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, stanie się przeciwstawieniem dla intelektualnego rozdrażnienia, które przeżywał w Paryżu, gdzie przeprowadził się na początku dwudziestego wieku wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej kreatywnymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusziego i Giacometti’ego i wystawiał wspólnie z Dalím, Tanguy’em, Meret Oppenheim i Maxem Ernst w kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w trakcie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój wygnanie we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował warsztat, jaki zawsze sobie marzył. Skoncentrował się tam na pracach rzeźbiarskich i ceramicznych, aż do swojej śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a potem Majorki, będzie decydujące dla jego twórczości. Związanie z ziemią i zainteresowanie przedmiotami codziennego użytku oraz otoczeniem naturalnym staną się tłem dla niektórych jego technicznych i formalnych badań. Miró uchyla się od akademizmu, dążąc do stałej, całościowej i czystej sztuki, niezależnej od żadnego konkretnego ruchu. Zawartość w formach i publicznych manifestacjach jest dzięki plastycznemu faktowi, gdzie Joan Miró ukazuje swoją buntowniczość i ogromną wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otaczające go. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego, niezwykle osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie efektywną współpracę między artystą a autorem. Nieskrępowane, iskry błyskotliwe i bezkształtne obrazy Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu przy bardzo niewielu wstępnych szkicach, mają twórczy temperament przypadkowych wersów Tzary.
Wersja oryginalna została przygotowana przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, z których 18 to hors-texte.