Josep Bofill (1942) - Paso de a Dos

Wyjątkowo ekspresyjna rzeźba Josep Bofill Moliné, wykonana w 1986 roku, z jednej z najbardziej interesujących faz w pierwszych latach jego kariery rzeźbiarskiej.

Dwie tancerki pozostają w bezruchu w pełnym ruchu. Postacie wzajemnie się poszukują i podtrzymują, podczas gdy ich ramiona tworzą duże łuki w przestrzeni, a kobiece ciało wysuwa się na zewnątrz w długiej diagonali. To nie tylko próba przedstawienia sceny baletowej: Bofill przekształca równowagę między dwoma ciałami w prawdziwy motyw dzieła. Jedno trzyma, drugie poddaje się ruchowi; napięcie i równowaga, siła i lekkość, zależność i wolność pojawiają się jednocześnie w kompozycji zaprojektowanej do obserwacji ze wszystkich kątów.

To właśnie ta zdolność przekształcania ludzkiej postaci w środek wyrazu emocji i idei charakteryzuje dużą część twórczości Josepa Bofilla. Istota ludzka odgrywa centralną rolę przez całą jego karierę, a artysta używa ciała, ruchu i przestrzeni, by badać uniwersalne kwestie, takie jak relacja między ludźmi, samotność, jedność i równowaga.

Data 1986 ma szczególne znaczenie. Bofill publicznie zaprezentował swoje rzeźbiarskie dzieło po raz pierwszy zaledwie kilka lat wcześniej, w 1983 roku, a wówczas zaczynał już rozwijać intensywną krajową i międzynarodową działalność wystawienniczą. Związek jego twórczości z ruchem i sceną miał także dalszy ciąg w jego karierze, później obejmując scenografię dla tańca.

Dzieło należy do ograniczonej edycji 4 000 egzemplarzy, z których to jest numer 226/4000, wczesny numer w edycji.

Ponadto ma to szczególnie atrakcyjną cechę dla kolekcjonerów: jest dwukrotnie podpisane, zachowując zarówno podpis zintegrowany z samym dziełem, jak i identyfikujący podpis umieszczony na podstawie. Ta kombinacja autorstwa, numeracji i datowania pozwala jednoznacznie umieścić je w produkcji Bofilla z połowy lat osiemdziesiątych.

Powierzchnia prezentuje bogatą, ciemną patynę brązową z zielonkawymi odcieniami, która podkreśla anatomię i ślady modelowania. Na niektórych obszarach wciąż można dostrzec resztki oryginalnego, złoconego wykończenia — pył złota naniesiony w 1986 roku — to szczególnie delikatny i rzadko spotykany detal, zachowany po około czterech dekadach. Z daleka nie została poddana agresywnemu czyszczeniu ani ponownej patynizacji, dzieło zachowuje bogactwo i niuanse swojej oryginalnej powierzchni.

Całość opiera się na eleganckiej, prostokątnej drewnianej podstawie, której ciepły odcień kontrastuje z ciemną patyną postaci i wzmacnia charakter rzeźbiarski kompozycji.

Stan zachowania jest doskonały. Postacie w pełni zachowały kończyny, dłonie i delikatne wyeksponowane elementy, szczególnie podatne na uszkodzenia w rzeźbie tego typu. Nie zaobserwowano istotnych utrat strukturalnych, a powierzchnia zachowała w niezwykły sposób swój wygląd, patynę i ślady oryginalnego wykończenia.

Wyjątkowo godna uwagi okoliczność: w tego typu rzeźbach figuratywnych, z ramionami, dłońmi i nogami silnie wysuniętymi i licznymi kruchymi punktami, znalezienie egzemplarza liczącego prawie czterdzieści lat w tak dobrym stanie staje się coraz rzadsze.

Dane o dziele: Josep Bofill Moliné (Barcelona, 1942); Hiszpania; 1986; edycja ograniczona 226/4000; podpisany w samym dziele i na podstawie; materiał kompozycyjny/proszkowana żywica z wykończeniem i patyną brązową — dokładny materiał wciąż do analizy; widoczne resztki oryginalnego wykończenia złoconego; podstawa drewniana; wymiary około 34 × 24 × 20 cm; waga około 2 kg; doskonały stan zachowania.

Josep Bofill to hiszpański rzeźbiarz i artysta wykształcony w Escuela de Artes y Oficios Artísticos w Barcelonie. Od pierwszych wystaw rzeźbiarskich w latach osiemdziesiątych prowadził międzynarodową działalność, która zaprowadziła jego prace do galeri i muzeów wielu krajów. Wśród jego nagród znajdują się Premio Josep Llimona de Escultura oraz Prix International d'Art Contemporain de Monte Carlo, a jego twórczość obejmuje zarówno rzeźbę kolekcjonerską, jak i ważne zamówienia oraz monumentalne dzieła.

Dzieło szczególnie atrakcyjne nie tylko ze względu na kompozycję i autora, lecz także ze względu na wczesną datę, numerowaną edycję, podwójny podpis i trudny do znalezienia dobry stan zachowania, zachowujący nawet ślady oryginalnego wykończenia z 1986 roku.