Mauro Falcioni (1978) - Vicolorato via Oberdan 6





€ 7 | ||
|---|---|---|
€ 6 | ||
€ 3 | ||
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 145304
Doskonała ocena na Trustpilot.
Oryginalny pejzaż miejski *Vicolorato via Oberdan 6* Mauro Falcioni’ego z 2024 roku to obraz wykonany akrylem i akwarelą, sygnowany odręcznie.
Opis od sprzedawcy
WYSYŁKA ŁĄCZONA; Jeśli kupisz kilka dzieł na tej samej aukcji, zapłacisz tylko za JEDNĄ przesyłkę
Mauro Falcioni (Matelica – Włochy – 1978)
obraz wykonany akrylem na grubym kartonie
Dzieło podpisane z przodu i z tyłu
Certyfikat autentyczności artysty
ZAPRASZAMY również do odwiedzenia naszej strony z AUKCJAMI internetowymi z dowolną ofertą pod adresem „delauretisart”
Mauro Falcioni urodził się w Matelice w 1978 roku. Zajmuje się sztukami wizualnymi i ilustracją, zdobył również wykształcenie w zakresie grafiki internetowej, nigdy nie porzucając swojego prawdziwego powołania: rysunku odręcznego. Jego stylistyka obejmuje zarówno fantasy, jak i bardziej figuratywne przedstawienia, aż po surrealistyczny klucz, w którym znajduje najskuteczniejsze rozwiązania pozwalające wyrazić własne spojrzenie na świat. Właśnie pod tym znakiem przez lata dojrzewał jego styl: przenosił ślady ołówka z papieru na płótno i nadawał swoim dziełom rozpoznawalną gramatykę, złożoną z powracających postaci i scen nasyconych znaczeniem. Jego poetyka: sen i przeżywana chwila nabierają kształtu zarówno w procesie przechodzenia do pamięci, jak i w akcie twórczym, który za pomocą użytego języka wyznacza różnicę między dziełem a podmiotem. Ta rozbieżność staje się w końcu materią konstytuującą sam podmiot. Autor przedstawia tę niemożliwą do zasypania, a zarazem istotną przepaść, posługując się odniesieniami psychoanalitycznymi właściwymi tradycji jungowskiej. Kot przewodnik, nierozerwalnie związany z człowiekiem, jak latawiec z dzieckiem, ponieważ są to odmienne obrazy tego samego „ja”, odsyła do pojęcia Cienia — najciemniejszej części nas, którą musimy oswoić, gdy mierzymy się z rzeczywistością. Każda inna relacja jest obecna jako brak lub jako aluzja, która ma ją wyrazić: zagłębiając się w siebie, autor zmusza nas do zmierzenia się z samotnością i melancholią jako egzystencjalnym warunkiem człowieka, z jego szczególną właściwością „wypadania ze świata”.
Historie sprzedawców
WYSYŁKA ŁĄCZONA; Jeśli kupisz kilka dzieł na tej samej aukcji, zapłacisz tylko za JEDNĄ przesyłkę
Mauro Falcioni (Matelica – Włochy – 1978)
obraz wykonany akrylem na grubym kartonie
Dzieło podpisane z przodu i z tyłu
Certyfikat autentyczności artysty
ZAPRASZAMY również do odwiedzenia naszej strony z AUKCJAMI internetowymi z dowolną ofertą pod adresem „delauretisart”
Mauro Falcioni urodził się w Matelice w 1978 roku. Zajmuje się sztukami wizualnymi i ilustracją, zdobył również wykształcenie w zakresie grafiki internetowej, nigdy nie porzucając swojego prawdziwego powołania: rysunku odręcznego. Jego stylistyka obejmuje zarówno fantasy, jak i bardziej figuratywne przedstawienia, aż po surrealistyczny klucz, w którym znajduje najskuteczniejsze rozwiązania pozwalające wyrazić własne spojrzenie na świat. Właśnie pod tym znakiem przez lata dojrzewał jego styl: przenosił ślady ołówka z papieru na płótno i nadawał swoim dziełom rozpoznawalną gramatykę, złożoną z powracających postaci i scen nasyconych znaczeniem. Jego poetyka: sen i przeżywana chwila nabierają kształtu zarówno w procesie przechodzenia do pamięci, jak i w akcie twórczym, który za pomocą użytego języka wyznacza różnicę między dziełem a podmiotem. Ta rozbieżność staje się w końcu materią konstytuującą sam podmiot. Autor przedstawia tę niemożliwą do zasypania, a zarazem istotną przepaść, posługując się odniesieniami psychoanalitycznymi właściwymi tradycji jungowskiej. Kot przewodnik, nierozerwalnie związany z człowiekiem, jak latawiec z dzieckiem, ponieważ są to odmienne obrazy tego samego „ja”, odsyła do pojęcia Cienia — najciemniejszej części nas, którą musimy oswoić, gdy mierzymy się z rzeczywistością. Każda inna relacja jest obecna jako brak lub jako aluzja, która ma ją wyrazić: zagłębiając się w siebie, autor zmusza nas do zmierzenia się z samotnością i melancholią jako egzystencjalnym warunkiem człowieka, z jego szczególną właściwością „wypadania ze świata”.

