Camillo Gannelli - Quattro pannelli astratti

Tetraptychon Materico

Dzieło, które mamy przed sobą, to kwadrat z kwadratów. Cztery jednorodne płótna (każde 40x40 cm), pozornie proste, które w swoim milczącym dialogu budują skomplikowaną wypowiedź na temat materii, gestu i koloru.

Materia jako język

Jesteśmy świadkami czystej malarskiej materii, bezpośredniego następcy lekcji Burri i Fontany, ale pozbawionej wszelkiej dramatyczności. Malarstwo nie jest już rozprowadzonym kolorem, to ciało. Gips, zaprawa, piasek akrylowy zgromadzony i potem wydobywany.

Gesteem jest prawdziwy bohater. Nie pociągnięcie pędzla, lecz odcisk.
Górny lewy róg, biały na białym: spiralna koncentryczna, niemal gigantyczny odcisk palca, labirynt dotykowy. To nieobecność staje się obecnością. Kolor nie istnieje, a jednak wszystko jest obecne: światło, cień, wspomnienie palca, który wyznaczył kręgi.

Górny prawy róg, żółty. Ten sam okrągły gest zostaje złamany, przerwany w centrum jak planeta podzielona na dwa półkule. Tu materia jest bardziej grudkowata, bardziej nerwowa, niemal wściekła. Żółty nie jest słoneczny, jest kwasowy, industrialny, celowo sztuczny.

Na dole po lewej, zielony szmaragd, głęboki turkus. Gest zmienia się: z okrągłego staje się liniowy, poziomy, warstwowy jak przekrój geologiczny lub fale pozostawione przez odpływ. To jedyny panel, gdzie ślad wydaje się zbiorowy, seria równoległych rowków sugerujących czas, osadzanie się, zapis.

Na dole po prawej, płowy, beżowy-kremowy. Znowu wraca krąg, lecz tym razem jako cień, przetrzyj odcisk, zużyty. To pamięć gestu pozostałych trzech paneli, prawie wymazana.

Tetralogia odczuwania

Siłą tego tetraptychu jest doskonała równowaga między jednością a wariacją. Ten sam alfabet – bruzda – odtworzony w czterech różnych dialektach.

To nie dzieło do patrzenia, lecz do muskania wzrokiem. Fotografia nie oddaje mu sprawiedliwości, bo spłaszcza to, co powstało, by tworzyć cień. Światło padające z boku jest integralną częścią dzieła: to ono rzeźbi reliefy i ożywia monochromię.

Pod względem kolorystycznym to odważny i współczesny wybór. Biały, żółć podstawowa, teal i greige. To kolory designu, wnętrz, minimalizmu postindustrialnego. Artysta wie, że dzisiaj obraz musi zamieszkać w przestrzeni, nie tylko na muzealnej ścianie.

Ostatecznie to dzieło, które mówi o śladzie i nieobecności. O tym, ile człowiek zostawia za sobą, nawet gdy wierzy, że nie zostawia nic. Każdy panel to skamieniałość gestu, odcisk cyfrowy duszy. Cztery różne milczenia, które, łącznie, tworzą cichy i piękny hałas.