Honoré de Balzac - Les ressources de Quinola. - 1864

Honoré de Balzac: Zasoby Quinoli.

Paryż, Michel Levy, 1864. In-12, [2] f., 95 s.

Trzeci egzemplarz według Vicaire’a z wzmianką „zgodne z reprezentacją” z 12 października 1863 (Théâtre du Vaudeville), to znaczy nieco zmienione w stosunku do tekstu z pierwszej przedstawienia w marcu 1842 (Odéon). Oryginał ukazał się z prologiem w 1842 u wydawcy H. Souverain.
Ciekawy egzemplarz z ręcznie napisanym dopiskiem na tytule-wymyśle, anonimowego aktora z epoki: „Zagrałem Monipodio 13 9bre na improwizowane” i na okładce „13 9bre 63” tej samej ręki.
Uwagi, które nadają temu dziełu Balzaca dodatkowy interes, dość słabo przyjętemu przy premierze w 1842 roku, z jedynymi 19 przedstawieniami, które wydają się być „rehabilitowane” pośmiertnie.
Etykieta ex-libris Maurice de Meure z długą notatką ręczną ołówkiem na gardzie.

Nowa, solidna oprawa w półskórze, z długimi rogami (taśmy), grzbiet z pięcioma nerwami, złocony wierzchnik.
Świetnie utrzymany z okładkami i grzbietem zachowanymi.

Kontekst: Niezupełnie zrażony niepowodzeniami Vautrina, Balzac kontynuuje pisanie dla teatru i od 1842 roku dopuszcza Les ressources de Quinola na Odéonie.
Krytyka negatywna, przedstawienia burzliwe, chociaż część obrońców (Victor Hugo, Lamartine). Dramat był grany 19 razy.

Na początku sztuki znajdujemy się w 1588 roku w Hiszpanii. Niewiarygodna Armada przegrała. Człowiek jest w więzieniu, zagrożony przez Inkwizycję. Jego sługa, Quinola, próbuje go ocalić…

Zasoby Quinoli to jednocześnie Narodziny Scapin i Śluby Figara. Ambicja Balzaca od lat 1840 aż do śmierci polegała na zdobyciu sławy podobnej do sławy jego słynnych poprzedników.

Porażka Zasobów Quinoli (1842) była wielkim rozczarowaniem teatralnym Balzaca. Owszem, wszystkie jego teatralne kłopoty były dla niego okrutne, ale Balzac uważał, że Zasoby Quinoli powinny umożliwić mu nie tylko zdobycie wreszcie dramatycznej reputacji po nieszczęściach Vautrina, lecz także zapewnić mu niezależność finansową, która mogłaby pozwolić mu na osobistą wolność, a w szczególności na podróż do pani Hanski („If I have a success I’ll go; if I fall, four volumes must be written to earn the travel money”). Podwójna ambicja, która skończyła się dwoma rozczarowaniami. Balzac był przekonany o jakości Zasobów Quinoli. Quinola była dla niego zwieńczeniem tej wielkiej komedii, którą zawsze marzył napisać, sztuka na wzór „Mencjyna i Figaro”, sztuka wyższa, która mogła mu przynieść tylko całkowitą chwałę lub wstydliwy upadek: „- z wielkością tematu nie ma alternatywy -” napisał tak do pani Hanki. Jednak Quinola nie była ani jednym, ani drugim. W przeciwieństwie do Vautrina, sztuka była grana, i choć nie odniosła sukcesu, gdyż miała tylko dwadzieścia przedstawień, nie była też gwoździem niekończących się porażek.