René Magritte (1898-1967), after - Homesickness

René Magritte - Homesickness - Offsetdruk/posterprint - 70 x 50 cm

Nazwa: René Magritte
Tytuł: Homesickness
Typ: Oryginalny plakat artystyczny - Wysokiej jakości offset druk/posterprint do oryginalnego dzieła z 1941 roku
Wydawnictwo: KMSKB - Magritte Foundation - Standaard Uitgeverij
Styl: Nowoczesny - Surrealizm

Cechy:
- Doskonały stan: A+
- 70 x 50 cm
- Podpisane w druku
- Na podstawie oryginalnego dzieła Magritte’a z 1941 roku

DODATKOWE INFORMACJE O ARTYŚCIU:
René François Ghislain Magritte (Lessen, 21 listopada 1898 – Schaerbeek, 15 sierpnia 1967) był belgijskim malarzem sztuki surrealistycznej.

René Magritte początkowo pracował jako designer w fabryce tapet, a później tworzył także wiele plakatów.

Debiut Magritta w malarstwie był kubistyczny, futurystyczny i abstrakcyjny, pod wpływem swojego szefa pracy Victora Servranckxa w fabryce tapet UPL (Les Usines Peters-Lacroix, w Machelen). Po zapoznaniu się z twórczością Giorgio de Chirico w 1925 roku, zaczął wprowadzać surrealistyczne elementy do swojej sztuki. De Chirico przedstawia przedmioty bardzo realistycznie, lecz w całkowicie różnych kontekstach przyczynowych i temporalnych. W ten sposób podkreśla tajemniczość świata przedmiotów. Również konwencjonalny porządek i rozmieszczenie rzeczy zostają w ten sposób zironizowane.

Magritte tworzył przede wszystkim obrazy (olejne farby na płótnie), ale także gouache, przedmioty i kolaże.

Pod kierownictwem E.L.T. Mesa ns pracował nad czasopismem Oesophage i w 1927 roku miał pierwszą indywidualną wystawę w galerii „Le Centaure” w Brukseli.

Między 1927 a 1930 rokiem Magritte przebywał na przedmieściach Paryża, gdzie jego surrealistyczna wizja została uhonorowana przyjaźnią z Paulem Éluardem i André Bretonem, który w 1924 roku napisał Manifest surrealizmu. Gdy Breton zażądał, by Magritte’a żona zdjęła naszyjnik z krzyżykiem, postanowił wrócić do Brukseli.[1]

W 1930 roku „Galerie Le Centaure”, z którą Magritte był związany, zbankrutowała, a E.L.T. Mesens mógł wykupić wszystkie jego prace, wówczas ok. 200 sztuk.

W 1934 Magritte i jego otoczenie zastosowali technikę cadavre exquis również do obrazów naśladujących eksperymenty językowe, w których wiersz pisany był przez kilku poetów.

Między 1934 a 1937 Magritte tworzył pod pseudonimem „Emair” filmowe plakaty dla niemieckiego dystrybutora dźwiękowego Tobis Klangfilm. Archiwum miasta Leuven przechowuje siedem plakatów zaprojektowanych przez Magritte.

Podczas II wojny światowej Magritte pracował i przebywał w francuskim Carcassonne. Fałszował sztukę, by utrzymać się przy życiu. Chodziło głównie o prace De Chirico, Picassa i Braque’a.[1] W krótkim okresie, między 1940 a 1946 rokiem, Magritte, za radą swojego agenta, nieco wzbogacił swoją paletę o odcienie impresjonistyczne (tzw. „okres Renoira”). Taki styl sprzedawał się lepiej.

W 1945 roku, po powrocie do Belgii, został członkiem Komunistycznej Partii Belgii. W 1948 roku krótko malował w stylu komiksowym, lecz bez sukcesu.[1] Wkrótce jednak Magritte powrócił do swojego dawniego, niemal fotorealistycznego stylu, nieco ostrzejszego ze względu na napięte stosunki z wcześniejszym surrealistycznym otoczeniem (Goemans, Scutenaire, Nougé, Lecomte, Souris, E.L.T. Mesens). Czarna humor Magritte’a często prowadziła go do morbidnej figury, jeszcze bardziej „prze-surrealizowanej” przez czasem niemożliwie nieprawdopodobne nazewnictwo, jakie nadawał swoim pracom.

W 1953 roku Magritte stworzył dekoracje ścienne w Casino w Knokke nad belgijskim wybrzeżem, na zlecenie rodziny Nellens. Obecnie objęte ochroną Royal Commission for Monuments and Landscapes. W 1960 roku został uhonorowany belgijską Państwową Nagrodą za całokształt twórczości. Był to pierwszy raz, gdy nagroda państwowa została przyznana malarzowi.

W latach 50. XX wieku prace Magritte’a cieszyły się dużą popularnością wśród kolekcjonerów z Nowego Jorku. To tłumaczy obecność Magritte’a w amerykańskich zbiorach do dziś. Także jego najsłynniejszy obraz La Trahison des Images znajduje się tam.

Magritte zmarł w 1967 roku w Schaerbeek z powodu raka trzustki i tam też został pochowany na miejscowym cmentarzu.

Większa część dorobku Magritte’a, pod względem stylu, należy do surrealisizmu, jednego z ważnych nurtów sztuki XX wieku. W wielu jego pracach pojawiają się nagie kobiety i realistycznie namalowane ryby. To prawdopodobnie odniesienie do faktu, że Magritte odnalazł matkę nagą w Samber po tym, jak popełniła samobójstwo.

Twórczość Magritte’a jest podobna do stylu malarzy takich jak Salvador Dalí i Carel Willink – doskonale namalowana, co podkreśla realistyczny efekt przedstawień, które w rzeczywistości nie istnieją.

Najbardziej znane dzieło Magritte’a to bez wątpienia La Trahison des Images (1928-29) lub „Zdrada obrazem”, z namalowaną tekstem Ceci n'est pas une pipe pod bardzo realistycznym obrazem fajki. W tym dziele René Magritte maluje fajkę z pod spodem napisem: „To nie jest fajka” (Ceci n'est pas une pipe). Pragnie on przypomnieć sobie i widzowi, że mamy do czynienia z płótnem malowanym olejnymi farbami, czyli obrazem, a nie prawdziwą fajką. Każde odwołanie do prawdziwej fajki zdradza fakt, że fajka to właściwie ideę i ma swoje źródło w duchu.

Przez zadawanie sobie pytań i w pewnym sensie wprowadzanie w błąd, Magritte nakłania nas do zastanowienia się nad sztuką. W tym świetle także tytuły prac Magritte’a mogą być interpretowane. Zazwyczaj nie mają one bezpośredniego związku z tematem obrazu. Późniejsi artyści konceptualni posunęli tę linię bardzo daleko, tworząc instalacje, performansy lub happeningi, sprowadzając dzieło sztuki do idei. To także krytyka artystów, którzy uważają, że rzeczywistość trzeba odtwarzać jak najwierniej, jak hiperrealizm później. René Magritte uważał, że zadaniem malarza jest osadzenie rzeczywistości w innym kontekście. Jego sztuka zawsze stawia więcej pytań niż odpowiada. Dowodem na to jest obraz syreny z rybą głową i ludzkimi nogami. Charakterystyczny jest także obraz bardzo realistycznie przedstawionej ryby, która od ogona zamienia się w palącą cygaro z dymiącą chmurą (obraz „l'Exception” 1963). Prace Magritte’a świadczą również o wyjątkowej umiejętności opanowania techniki malarstwa olejnego na płótnie.

Wielu dzieł Magritte’a ukazuje metamorfizmy, przemianę jednego przedmiotu w inny. Czasem prace są w innych aspektach niemożliwe, na przykład seria domów mieszkalnych nocą z jasnym niebem nad nimi w ciągu dnia. Albo księżyc wiszący nad liśćmi drzewa. Sowy lub inne ptaki wyrastają z ziemi jak rośliny.

Jest on spokrewniony z następującymi artystami: Morris Louis Yves Klein Lucio Fontana Piet Mondriaan Niki de Saint Phalle Otto Piene Heinz Mack Kazimir Malevich Jean Tinguely Rainer Maria Latzke Jef Verheyen Pol Bury Walter Leblanc Rene Magritte André Racz Pierre Alechinsky Victor Vasarely Georges Vantongerloo Yves Klein Otto Piene Heinz Mack Lucio Fontana Piero Manzoni Jesús Rafael Soto Victor Vasarely Karl Otto Götz Gerhard Richter Anselm Kiefer Georg Baselitz Jannis Kounellis Cy Twombly Antoni Tàpies Hans Hartung Pierre Soulages Mark Rothko Kazuo Shiraga Bridget Riley Agostino Bonalumi Jean Tinguely Niki de Saint Phalle Guy Vandenbranden Marcel Duchamp Joseph Beuys Jean Tinguely Alexander Calder Nam June Paik Claes Oldenburg Chris Burden Richard Buckminster Fuller Karel Appel Asger Jorn Constant Nieuwenhuys Corneille Jean Dubuffet Jackson Pollock Willem de Kooning Hans Hartung Joan Miró Antoni Tàpies Sam Francis Franz Kline Mark Tobey André Masson Lucio Fontana Eduardo Chillida Kazuo Shiraga Zao Wou-Ki