René Magritte (1898-1967), after - The Happy Donor

René Magritte - The Happy Donor - Offsetdruk/posterprint - 70 x 50 cm

Imię i nazwisko: René Magritte
Tytuł: The Happy Donor
Rodzaj: Oryginalny plakat artystyczny - Wysokiej jakości offset druk/posterprint na podstawie oryginalnego dzieła z 1966 roku
Wydawnictwo: KMSKB - Magritte Foundation - Standaard Uitgeverij
Styl: Nowoczesny - Surrealizm

Charakterystyka:
- Doskonały stan: A+
- 70 x 50 cm
- Podpisany w druku
- Na podstawie oryginalnego dzieła Magritta z 1966 roku

DODATKOWE INF O ARTYŚCIE:
René François Ghislain Magritte (Lessen, 21 listopada 1898 – Schaerbeek, 15 sierpnia 1967) był belgijskim malarzem surrealistą.

René Magritte przede wszystkim pracował jako projektant w fabryce tapet, a potem także tworzył wiele plakatów.

Debiut Magritte’a w malarstwie był kubistyczny, futurystyczny i abstrakcyjny, pod wpływem przełożonego pracowni tapet, Victora Servranckxa w fabryce tapet UPL (les Usines Peters-Lacroix, w Machelen). Po zapoznaniu się z twórczością Giorgio de Chirico, w 1925 roku, zaczął przyswajać surrealistyczne elementy w swojej pracy. De Chirico przedstawia przedmioty w sposób bardzo realistyczny, lecz w całkowicie innych kontekstach przyczynowych i czasowych. W ten sposób podkreśla zagadkowość świata obiektów. Również konwencjonalny porządek i rozmieszczenie rzeczy staje się w ten sposób ironicznie zniekształcone.

Magritte tworzył głównie obrazy (olejne na płótnie), ale także gouache’y, przedmioty i kolaże.

Pod kierunkiem E.L.T. Mesen’sa brał udział w czasopiśmie Oesophage i w 1927 roku otrzymał pierwszą indywidualną wystawę w galerii „Le Centaure” w Brukseli.

Między 1927 a 1930 rokiem Magritte przebywał na przedmieściach Paryża, gdzie jego surrealistyczna wizja została uhonorowana przyjaźnią z Paulem Éluardem i Andrée Breton, którzy w 1924 roku napisali Manifest surrealizmu. Gdy Breton zażądał, by żona Magritte’a zdjęła naszyjnik z krzyżykiem, postanowił wrócić do Brukseli.[1]

Gdy w 1930 r. „Galerie Le Centaure”, w której Magritte był zatrudniony na kontrakt, zbankrutowała, E.L.T. Mesens mógł wykupić wszystkie jego prace, wówczas ok. 200 szt.

W 1934 Magritte i jego otoczenie zastosowali również technikę cadavre exquis, tworząc obrazy naśladujące eksperymenty językowe, w których wiersz jest pisany przez wielu poetów.

W latach 1934–1937 Magritte podpisał się pseudonimem „Emair” pod plakatami filmów niemieckiego dystrybutora dźwiękowego Tobis Klangfilm. Archiwum Miejskie w Leuven przechowuje siedem plakatów zaprojektowanych przez Magritte.

Podczas II wojny światowej Magritte pracował i przebywał w Carcassonne we Francji. Fałszował sztukę, aby utrzymać się finansowo. Chodziło głównie o dzieła De Chirico, Picassa i Braque’a.[1] Przez krótki okres, między 1940 a 1946 rokiem, zyskał nieco więcej impresjonistycznego akcentu w swojej palecie na prośbę swojego agenta, co nazywa się „okresem Renoira”. Taki styl sprzedawał się lepiej.

W 1945 roku, po powrocie do Belgii, został członkiem Komunistycznej Partii Belgii. W 1948 krótko malował w stylu komiksowym, lecz bez powodzenia.[1] Jednak szybko wrócił do dawnego, prawie fotorealistycznego stylu, nieco ostrzejszego, z powodu napiętych stosunków z dotychczasową surrealistyczną otoczką (Goemans, Scutenaire, Nougé, Lecomte, Souris, E.L.T. Mesens). Czarne poczucie humoru Magritta często prowadziło go do morbidnej figuracji, a jego prace były jeszcze bardziej „zesurrealizowane” przez czasem niemożliwe do uwierzenia nazwy, które im przypisywał.

W 1953 Magritte stworzył witraże w Casino w Knokke nad holenderskim wybrzeżem, na zlecenie rodziny Nellens. Są one obecnie chronione przez Koninklijke Commissie voor Monumenten en Landschappen. W 1960 roku został uhonorowany Belgijską Nagrodą Państwową za całokształt twórczości. Była to pierwsza nagroda państwowa przyznana malarzowi.

W latach 50. XX wieku prace Magritta cieszyły się dużym zainteresowaniem nabywców z Nowego Jorku. To wyjaśnia dużą obecność jego dzieł w kolekcjach amerykańskich do dziś. Także jego najsłynniejszy emblem La Trahison des Images znajduje się w Stanach Zjednoczonych.

Magritte zmarł w 1967 roku w Schaerbeek na skutek raka trzustki, gdzie został również pochowany na miejscowym cmentarzu.

Większość dorobku Magritta należy stilowo do surrealizmu, jednej z ważnych sztuk Nowoczesnych XX wieku. W wielu jego pracach pojawiają się nagie kobiety i realistycznie namalowane ryby. Prawdopodobnie jest to odniesienie do faktu, że Magritte znalazł swoją matkę naga w Samberze po tym, jak została samobójczo odpaliona.

Dzieło Magritta, podobnie jak prace takich twórców jak Salvador Dalí i Carel Willink, jest bardzo precyzyjnie wykonane pod względem technicznym, co podkreśla realistyczny efekt przedstawień, które w rzeczywistości nie istnieją.

Najbardziej znane dzieło Magritta bez wątpienia: La Trahison des Images (1928–29) lub „Zdrada obrazu” z namalowanym napisem Ceci n’est pas une pipe pod bardzo realistycznym wizerunkiem fajki. W tym dziele René Magritte maluje fajkę z pod spodem napisem: „To nie jest fajka” (Ceci n’est pas une pipe). Chce w ten sposób przypomnieć sobie i widzowi, że mamy do czynienia z płótnem namalowanym olejami, czyli obrazem, a nie prawdziwą fajką. Każde odwołanie do prawdziwej fajki zdradza fakt, że fajka to w istocie idea, która ma swoje źródło w duchu.

Poprzez zadawanie pytań i w pewnym sensie wprowadzenie w błąd, Magritte zmusza nas do myślenia o sztuce. W tym świetle również tytuły prac Magritta mogą być postrzegane. Zazwyczaj tytuły te nie mają związku z tematem samego obrazu. Późniejsi artyści koncepcyjni rozwinęli ten wątek, tworząc instalacje, performansy lub happeningi i redukując dzieło sztuki do idei. To także krytyka artystów, którzy uważają, że muszą wiernie odmalować rzeczywistość, jak późniejsi hiperrealistyczni artyści. René Magritte uważał, że zadaniem malarza jest umieszczenie rzeczywistości w innym kontekście. Jego sztuka zawsze stawia pytania, na które nie zawsze da się odpowiedzieć. Dowodem na to jest obraz syreny o ludzkich nogach i rybiej głowie. Charakterystyczny jest również obraz bardzo realistycznie odwzorowanej ryby, która po przecięciu ogona zamienia się w palący cygaro z unoszącym się dymem (obraz „l’Exception” 1963). Prace Magritta świadczą także o niezwykłej biegłości w technice malowania olejem na płótnie.

Wielu dzieł Magritta ukazuje metamorfozę, przekształcenie jednego przedmiotu w inny. Czasem również same prace są niemożliwe w innych aspektach, na przykład seria domów mieszkalnych w nocy, z jasnym niebem nad nimi światłem dziennym, lub księżyc zawieszony nad liśćmi drzewa. Sowy lub inne ptaki wyrastające z ziemi.

Jest on spokrewniony z następującymi twórcami: Morris Louis Yves Klein Lucio Fontana Piet Mondrian Niki de Saint Phalle Otto Piene Heinz Mack Kazimir Malevich Jean Tinguely Rainer Maria Latzke Jef Verheyen Pol Bury Walter Leblanc Rene Magritte André Racz Pierre Alechinsky Victor Vasarely Georges Vantongerloo Yves Klein Otto Piene Heinz Mack Lucio Fontana Piero Manzoni Jesús Rafael Soto Victor Vasarely Karl Otto Götz Gerhard Richter Anselm Kiefer Georg Baselitz Jannis Kounellis Cy Twombly Antoni Tàpies Hans Hartung Pierre Soulages Mark Rothko Kazuo Shiraga Bridget Riley Agostino Bonalumi Jean Tinguely Niki de Saint Phalle Guy Vandenbranden Marcel Duchamp Joseph Beuys Jean Tinguely Alexander Calder Nam June Paik Claes Oldenburg Chris Burden Richard Buckminster Fuller Karel Appel Asger Jorn Constant Nieuwenhuys Corneille Jean Dubuffet Jackson Pollock Willem de Kooning Hans Hartung Joan Miró Antoni Tàpies Sam Francis Franz Kline Mark Tobey André Masson Lucio Fontana Eduardo Chillida Kazuo Shiraga Zao Wou-Ki