Rene Magritte - Le fil’s de homme

René Magritte - Syn człowieka (after) - Offsetdruk/posterprint - 70 x 50 cm

Imię: René Magritte
Tytuł: Syn człowieka
Typ: Oryginalny plakat artystyczny - Wysokiej jakości offsetdruk/posterprint na podstawie oryginalnego dzieła z 1964 roku
Wydawnictwo: KMSKB - Magritte Foundation - Standaard Uitgeverij
Styl: Nowoczesny - Surrealizm

Charakterystyka:
- Doskonały stan: A+
- 70 x 50 cm
- Podpisany w druku
- Według oryginalnego dzieła Magritte z 1964 roku

DODATKOWE INFORMACJE O ARTYŚCI:
René François Ghislain Magritte (Lessen, 21 listopada 1898 – Schaerbeek, 15 sierpnia 1967) był belgijskim malarzem surrealistycznym.

René Magritte na początku pracował jako projektant w fabryce tapet, a następnie tworzył również wiele plakatów.

Debiut Magritte'a w malarstwie obejmował prace kubistyczne, futurystyczne i abstraktywne, pod wpływem swojego przełożonego Victor Servranckx w fabryce tapet UPL (les Usines Peters-Lacroix, w Machelen). Po zapoznaniu się z twórczością Giorgia de Chirico, w 1925 roku, Magritte zaczął włączać surrealistyczne elementy do swojej pracy. Chirico przedstawia przedmioty bardzo realistycznie, lecz w zupełnie różnych kontekstach przyczynowych i czasowych. W ten sposób podkreśla tajemniczość świata przedmiotów. Także konwencjonalny porządek i rozmieszczenie rzeczy są w ten sposób ironizowane.

Magritte tworzył przede wszystkim obrazy (olejne farby na płótnie), ale także gouache, przedmioty i kolaże.

Pod kierownictwem E.L.T. Mesen’a współpracował nad czasopismem Oesophage i w 1927 roku otrzymał pierwszą indywidualną wystawę w galerii „Le Centaure” w Brukseli.

Między 1927 a 1930 rokiem Magritte przebywał na przedmieściach Paryża, gdzie jego surrealistyczna wizja została uhonorowana przyjaźnią z Paul’em Eluardem i Andrée Breton, która w 1924 roku napisała Manifest Surrealizmu. Gdy Breton żądał zdjęcia naszyjnika z krzyżykiem od żony Magritte’a, postanowił wrócić do Brukseli.

W roku 1930, gdy „Galerie Le Centaure”, z którą Magritte był związany umarła, E.L.T. Mesens mógł zakupić wszystkie jego prace, wówczas ok. 200 sztuk.

W 1934 Magritte i jego otoczenie zastosowali technikę cadavre exquis także z obrazami, naśladując eksperymenty językowe, w których wiersz pisany jest przez kilku poetów.

Między 1934 a 1937 Magritte tworzył pod pseudonimem „Emair” filmowe plakaty dla niemieckiego dystrybutora dźwiękowego Tobis Klangfilm. Archiwum miejskie w Leuven przechowuje siedem plakatów zaprojektowanych przez Magritte.

Podczas II wojny światowej Magritte pracował i mieszkał w francuskim Carcassonne. Fałszował sztukę, aby utrzymać się finansowo. Dotyczyło to głównie dzieł De Chirico, Picassa i Braque’a. W krótkim okresie między 1940 a 1946 Magritte, na prośbę swojego agenta, lekko wzbogacił paletę o impresjonistyczny akcent (tzw. „okres Renoira”). Taki styl lepiej się sprzedawał.

W 1945 roku, po powrocie do Belgii, został członkiem Komunistycznej Partii Belgii. W 1948 krótko malował w stylu komiksowym, lecz bez powodzenia. Jednak po krótkim czasie Magritte wrócił do wcześniejszego, niemal fotorealistycznego stylu, choć nieco bardziej agresywnego, z powodu konfliktów w surrealistycznym otoczeniu (Goemans, Scutenaire, Nougé, Lecomte, Souris, E.L.T. Mesens). Czarne poczucie humoru Magritte’a prowadziło go często do morbidnej figury, dodatkowo „bardziej zsurrealiżowane” przez czasem niemożliwie nieprawdopodobne nazwy, które przypisywał swojemu dziełu.

W 1953 roku Magritte stworzył witraże ścienne w Casino w Knokke nad belgijskim wybrzeżem, na zlecenie rodziny Nellens. Zostały one objęte opieką Koninklijke Commissie voor Monumenten en Landschappen. W 1960 roku został uhonorowany belgijską Nagrodą Państwową za całokształt twórczości – to pierwsza w historii przyznana nagroda państwowa malarzowi.

W latach 50. XX wieku twórczość Magritte’a była bardzo popularna wśród nowojorskich kolekcjonerów. To wyjaśnia obecność jego prac w amerykańskich kolekcjach do dziś. Również jego najbardziej znia ikoną La Trahison des Images znajduje się tam.

Magritte zmarł w 1967 roku w Schaerbeek w skutkach raka trzustki, gdzie również spoczywa na miejscowym cmentarzu.

Większa część dorobku Magritte’a należy stylistycznie do surrealisu, jednego z ważnych nurtów sztuki XX wieku. W wielu jego pracach pojawiają się nagie kobiety i realistycznie namalowane ryby. Prawdopodobnie odniesienie do faktu, że Magritte odnalazł swoją matkę nagą w Sambre po tym, jak popełniła samobójstwo.

Dzieło Magritte’a, podobnie jak prace Salvadora Dalíego i Carela Willinka, cechuje się bardzo precyzyjnym malarstwem olejnym na płótnie, co podkreśla realistyczny efekt przedstawień nieistniejących w rzeczywistości.

Najbardziej znane dzieło Magritte’a bez wątpienia La Trahison des Images (1928-29) lub „Zdrada obrazów” z namalowanym napisem Ceci n’est pas une pipe pod bardzo realistycznym wizerunkiem fajki. W tym dziele René Magritte maluje fajkę z poniżej tekstem: "Dette tutaj nie jest fajką" (Ceci n'est pas une pipe). Pragnie on przypomnieć sobie i widzowi, że chodzi o płótno namalowane olejem, czyli obraz, a nie o prawdziwą fajkę. Każde odwołanie do prawdziwej fajki zdradza fakt, że fajka w rzeczywistości jest ideą i ma swoją początek w duchu.

Poprzez ciągłe pytanie i w pewnym sensie wprowadzenie nas w błąd, Magritte zmusza nas do myślenia o sztuce. W tym kontekście tytuły dzieł Magritte’a mogą być postrzegane poza odniesieniem do tematu malowidła. Późniejsi artyści koncepcyjni rozwijali ten wątek poprzez instalacje, performans lub happening i sprowadzili dzieło sztuki do idei. To także krytyka artystów, którzy uważają, że muszą wiernie odzwierciedlać rzeczywistość, tak jak późniejsi hiperrealistyczni artyści. René Magritte uważał, że zadaniem malarza jest umieszczanie rzeczywistości w innym kontekście. Jego sztuka zawsze wywołuje więcej pytań niż odpowiedzi. Przykładem jest obraz syreny, przedstawionej z rybą na głowie i ludzkimi nogami. Charakteryzuje go także obraz bardzo realistycznie odwzorowanej ryby, która od ogona zmienia się w płonącą cygaretkę z dymem (obraz „l’Exception” 1963). Dzieło Magritte’a świadczy również o wysokiej mistrzowskiej technice malowania olejem na płótnie.

Wiele twórczości Magritte’a ukazuje metamorfozę, przemianę jednego przedmiotu w inny. Czasem praca wydaje się niemożliwa także pod innymi względami, na przykład seria domów mieszkalnych w nocy, z jasnym niebem nad nimi w świetle dziennym. Lub księżyc wiszący nad korą drzewa. Sowy lub inne ptaki wyrastają z ziemi jak rośliny.

Jest spokrewniony z następującymi artystami: Morris Louis Yves Klein Lucio Fontana Piet Mondriaan Niki de Saint Phalle Otto Piene Heinz Mack Kazimir Malevich Jean Tinguely Rainer Maria Latzke Jef Verheyen Pol Bury Walter Leblanc Rene Magritte André Racz Pierre Alechinsky Victor Vasarely Georges Vantongerloo Yves Klein Otto Piene Heinz Mack Lucio Fontana Piero Manzoni Jesús Rafael Soto Victor Vasarely Karl Otto Götz Gerhard Richter Anselm Kiefer Georg Baselitz Jannis Kounellis Cy Twombly Antoni Tàpies Hans Hartung Pierre Soulages Mark Rothko Kazuo Shiraga Bridget Riley Agostino Bonalumi Jean Tinguely Niki de Saint Phalle Guy Vandenbranden Marcel Duchamp Joseph Beuys Jean Tinguely Alexander Calder Nam June Paik Claes Oldenburg Chris Burden Richard Buckminster Fuller Karel Appel Asger Jorn Constant Nieuwenhuys Corneille Jean Dubuffet Jackson Pollock Willem de Kooning Hans Hartung Joan Miró Antoni Tàpies Sam Francis Franz Kline Mark Tobey André Masson Lucio Fontana Eduardo Chillida Kazuo Shiraga Zao Wou-Ki