Elizabeth (XX) - Santuario Onírico

Dzieło sztuki autorstwa Elizabeth wykonane techniką oleju na profesjonalnym płótnie wysokiej jakości.
Wymiary 50 x 70 cm malowidła.
Oryginalna edycja.
Wysyłka będzie realizowana za pośrednictwem firmy United Parcel Service (UPS) do Hiszpanii i Europy, oraz przez firmę Fedex do reszty świata.
Dzieło będzie wysłane zwinięte i zabezpieczone kilkoma warstwami oryginalnego opakowania, folią bąbelkową i umieszczone w wytrzymałej tubie.
Po zapłacie za dzieło, potrzebne są trzy dni na proces pakowania i przekazanie do firmy wysyłkowej.
Przesyłka dotrze do odbiorcy po upływie dziesięciu dni, w zależności od kraju przeznaczenia.

Malarz Elizabeth (profesjonalne wykształcenie), rezydująca i aktywna w Hawanie, rozwija serię pejzaży sennych, w których domowa architektura kładzie się na zawieszonych skałach i niemożliwych równowagach. Jej kompozycje — między morską a niebiańską — proponują poetycką refleksję na temat schronienia, pamięci i kruchości tego, co zamieszkujące. Dzięki atmosferycznemu operowaniu niebem i intensywnej palecie odcieni błękitu, różu i zieleni, artystka tworzy sceny o silnej emocjonalnej jasności: zapalone okna, parujące kominy, schody prowadzące w górę, drzewa kwitnące na nieprawdopodobnych wysokościach. Dzieło łączy precyzję w detalu z ekspresyjnością materii, tworząc obrazy o silnym oddziaływaniu wizualnym i narracyjnym, które potrafią współistnieć w kontemplacji i zachwycie.

Te prace Elizabeth budują uniwersum, w którym dom — ten intymny symbol schronienia — staje się poetycką ideą, a nie architekturą: pojawia się zawieszony, przymocowany do niemożliwych skał, wyważony na gzymsach kamiennych, izolowany na minimalnych wysepkach, jakby świat realny został ograniczony do esencji. W każdej scenie słychać milczącą narrację: schody prowadzące w niepewność, dym wydobywający się z komina jako znak życia, zapalone okna, które ocieplają to, co odległe, i drzewa, które, nawet na niezwykłych wysokościach, otwierają się jak obietnica kontynuacji.

Tematyka w gruncie rzeczy jest metaforą przynależności i równowagi: „zamieszkiwanie” nie polega tylko na byciu w miejscu, lecz na podtrzymywaniu go. Elizabeth przekształca pejzaż w stan emocjonalny. Skała — ciężka, pradawna — pojawia się ozdobiona objętością i niuansami, kolory przechodzą od fioletu do ochry i od głębokiego błękitu do zieleni mchu, jakby każda skała skrywała pamięć i czas. Do tego życie: czerwona dachówka, oświetlone drewno, bujne liście. Te napięcia między solidnością a kruchością, między stabilnością a zawieszeniem, to miejsce, gdzie dzieło oddycha najmocniej.

W sferze chromatycznej decyzja jest jasna: szerokie, atmosferyczne niebo, pełne chmur, które służą jako scena i muzyka. Kolor nie ogranicza się do „opisywania”; interpretuje. Niebieskie barwy stają się oceanem i dystansem; róże i pomarańcze zmierzchu wnoszą migającą melancholię; zielenie, czasem intensywne, wprowadzają nadzieję i świeżość. Pędzel prowadzi między miękkimi partiami (niebo i warstwy) a bardziej wyrazistymi w roślinności i skale, gdzie widać zamiłowanie do kontrastu i faktury. Wynik to obraz o dużej czytelności — niemal bajkowy — lecz z symboliczną głębią, która unika bycia jedynie dekoracją.

Wyróżnia się także sens kompozycyjny: Elizabeth potrafi prowadzić wzrok po wyraźnych ścieżkach (schody, poręcze, przekątne klifu, krzywizny pni) i tworzyć centra zainteresowania bez przesycenia. Ptaki, fale, kamienie na pierwszym planie lub detale drzwi i balkonów nie są dodatkami: są znakami, które aktywują scenę, drobnymi „świadectwami” rzeczywistości w świecie, który dopuszcza niemożliwość. To połączenie fantazji i emocjonalnej prawdy umieszcza te prace w bliskim rejonie malarskiego realizmu magicznego: miejsca, gdzie nadzwyczajne nie dziwi, po prostu się dzieje.

Ta urzekająca olejna praca na płótnie o surrealistyczno-ilustracyjnej estetyce przedstawia malowniczą drewnianą chatkę wzniesioną na imponującej wieży z układanych skał, wyrastającą nad morzem chmur. Kompozycja wyróżnia się żywym kontrastem kolorystycznym, zestawiając bujne liście dużego drzewa w odcieniach różowego magenta i karminu z nieprzystojnym niebieskim niebem i ciepłem złotego światła domu. Wiszący most, długa drabina i małe ptaki w locie uzupełniają scenę, dodając narracji marzycielskości, poezji izolacji i fantazyjnej wyobraźni.