Miquel Torner de Semir (1938) - La mirada interior

Pictura Subastas przedstawia tę majestatyczną pracę należącą do Miquela Tornera de Semir, która ukazuje kobiecy i sennikowy wszechświat, w którym różne twarze i ciała splatają się nad pejzażem morskim, symbolizując różne oblicza tożsamości, pamięci i świata wewnętrznego. Obraz wyróżnia się doskonałą techniką i wysoką jakością malarską, którą przekazuje.

· Wymiary z ramą: 44x37x3 cm.
· Wymiary bez ramy: 27x21 cm.
· Technika mieszana, ręcznie podpisana przez artystę w dolnym prawym rogu.
· Przedmiot w dobrym stanie zachowania.
· Praca sprzedawana z piękną ramą i szkłem ochronnym (wliczone w aukcję jako prezent).

Dzieło pochodzi z ekskluzywnej prywatnej kolekcji w Gironie.

Ważna nota: dołączone fotografie stanowią integralną część opisu partii.

Obraz zostanie profesjonalnie zapakowany przez eksperta z IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), przy użyciu materiałów wysokiej jakości, aby zapewnić ochronę. Cena wysyłki obejmuje zarówno koszt profesjonalnego opakowania, jak i sam transport.
Wysyłka realizowana będzie przez Correos, GLS lub NACEX z możliwością śledzenia. Wysyłki dostępne międzynarodowo.

------------------------------------------------------------------

Ten obraz prezentuje kompozycję głęboko wyobraźniową, w której różne kobiece postacie, profile, spojrzenia i ciała splatają się, tworząc scenę o charakterze sennym i symbolicznym. Dzieło konstruuje się na podstawie serii sylwetek, które wydają się wyłaniać jedna z drugiej, jakby każda twarz zawierała myśl, wspomnienie lub inną tożsamość. Brak konwencjonalnego scenariusza pozwala skupić całą uwagę na formach ludzkich, ich gestach i sugestywnym związku, jaki utrzymują między sobą.

Na górze pojawiają się trzy kobiece profile skierowane w lewo. Pierwszy, mniejszy, ukazuje delikatną twarz ozdobioną upięciem i drobnymi elementami dekoracyjnymi, które dodają elegancji i wyrafinowania. Za nim wyłania się drugi, większy profil o stanowczym i spokojnym spojrzeniu, podczas gdy trzecia figura pochyla się z górnej części, jakby obserwowała, chroniła lub milcząco prowadziła dialog z pozostałymi. Ta powtarzalność twarzy wywołuje uczucie kontinuiteti, jakby były to różne wieki, stany emocjonalne lub manifestacje jednej i tej samej kobiety.

Rysy twarzy są przedstawione za pomocą czystych, ekspresyjnych konturów, zwracając szczególną uwagę na oczy, usta i krzywizny twarzy. Chociaż postacie nie wykazują przesadnych gestów, każdy spojrzenie posiada szczególną intensywność. Niektóre zdają się koncentrować na odległym punkcie, inne przekazują introspekcję, melancholię lub tajemniczość. Bliskość profili powoduje, że ich tożsamości zlewają się i trudno określić, gdzie kończy się jedna figura, a zaczyna kolejna.

W centrum kompozycji wyróżnia się duże kobiece rysy twarzy widzianej w profilu, której otwarte oko staje się jednym z głównych punktów wizualnych dzieła. Ten szeroki, intensywny i niemal czujny san wygląda na obserwujący zarówno przestrzeń zewnętrzną, jak i wewnętrzny wszechświat. Nad głową pojawia się mały element roślinny, który wprowadza ton delikatności, podczas gdy linie twarzy rozciągają się ku innym częściom ciała, tworząc ciągłą przemianę między głową, tułowiem a kończynami. Anatomia przestaje odpowiadać na tradycyjny sposób reprezentacji, stając się terenem skojarzeń i metafor.

W dolnej części rozwija się postać kobiety naga, leżąca i złożona na siebie. Jej ciało dopasowuje się do ogólnych krzywizn kompozycji, tworząc zamkniętą pozycję, którą można interpretować jako gest odpoczynku, bezbronności lub ochrony. Obecność nagości wnosi intymny i ludzki wymiar, podczas gdy integracja ciała z dużym modelem twarzy u góry wzmacnia ideę, że wszystkie postacie należą do tej samej emocjonalnej rzeczywistości. Ciało nie pojawia się jako element izolowany, lecz jako fizyczne przedłużenie pamięci, pragnienia i świadomości.

Tło pozostaje niemal całkowicie puste, chociaż na dole da się dostrzec pejzaż przybrzeżny z skał, wodą i odległym, małym budynkiem. Ten drobny horyzont kontrastuje z monumentalnością postaci i umieszcza scenę w przestrzeni niepewnej, pośredniej między realnym krajobrazem a światem snów. Postacie wydają się unosić nad morzem lub wyłaniać z niego, jak myśli, które nabierają kształtu w odrębnym i cichym miejscu. Zredukowana skala architektury potęguje obecność dominującej figury ludzkiej i jej wewnętrznego wszechświata.

Nakładanie się ciał i twarzy tworzy wizualną grę, pełną podwójnych interpretacji. Każdy profil można oglądać niezależnie, ale także jako część dużej figury zbiorowej. Ta dwuznaczność przemienia dzieło w refleksję nad tożsamością, kobiecością i wieloma obliczami, które współistnieją w jednej osobie. Kobiety przedstawione mogą symbolizować różne pokolenia, wspomnienia, nastroje lub wewnętrzne głosy, zgromadzone w kompozycji, która wydaje się rozwijać poza czasem.

Całościowo praca oferuje poetycki, intymny i enigmatyczny obraz kobiecego wszechświata, w którym twarze i ciała zlewają się, tworząc obraz nasycony wrażliwością i ekspresyjną siłą. Związek między postaciami, duże oko centralne, złożony i skumulowany oraz odległy krajobraz morski tworzą atmosferę kontemplacji i tajemnicy. Więcej niż opowiadanie konkretnej historii, obraz zaprasza widza do własnych interpretacji i do odkrycia, pośród splecionych form, medytacji nad pamięcią, tożsamością, pięknem i złożonością wewnętrznego doświadczenia.