Vincenzo Bianchini (1903-2000) - S/T (Retrato)

Materiały: tinta na papierze przyklejonym do kartonu (nie jest już oprawione, ponieważ zarówno szkło, tylna część, jak i ramka były w bardzo złym stanie).
Inscripciones: na dole po lewej stronie czarną tuszem «BIANCHINI / * Deu[…] K[…]» (czy to mogłaby być nazwa portretowanego?)
Proveniencia:
Kolekcja prywatna, Lambersart, Lille, Francja, nabycie i opróżnienie domu.

Urodzony w 1903 roku, Vincenzo Bianchini studiował muzykę i cywilizację klasyczną, zanim podjął studia medyczne w Rzymie. Rozpoczął praktykę jako lekarz na Sardynii, a następnie podróżował do innych krajów, w tym Etiopii. W latach pięćdziesiątych przeniósł się do Iranu, aby kontynuować praktykę medyczną, z myślą o zapewnieniu mieszkańcom terenów wiejskich dostępu do odpowiedniej opieki zdrowotnej, jak w Abadanie, w prowincji Juzestán, na południowym zachodzie kraju.
Ta nowa misja osobista zapoczątkowała jedną z jego największych przygód, nie tylko jako lekarza, lecz także jako rozwijającego się artysty, ponieważ sztuka od zawsze była jego najtrwalszym źródłem inspiracji. W latach sześćdziesiątych i do połowy lat siedemdziesiątych włączył się w środowisko artystyczne i intelektualne Iranu modernistycznego i ściśle współpracował z osobami cieszącymi się renomą, takimi jak Bahman Mohasses, Parviz Tanavoli i Ebrahim Golestan, między innymi wieloma innymi.
Szczególnie wyróżniała go wrażliwa i pejzażowa eksploracja lokalnego, wiejskiego krajobrazu oraz społeczności, które go zamieszkiwały, ale także monumentalne rzeźby, poezja i pisma filozoficzne. Jego radykalne podejście do malarstwa i odważne zestawianie prymitywizmu z ekspresjonizmem uczyniły go artystą naprawdę innowacyjnym w okresie głębokich przemian społecznych i kulturowych w regionie. Dzieło Bianchiniego wyróżnia priorytetowe traktowanie uczucia; być może nawet można wyczuć, że malarz pochodzi z środowiska medycznego dzięki starannemu analizowaniu swoich tematów. Głęboki humanizm artysty, połączony z szacunkiem dla lokalnych kultur, nadał jego pracom duchowy sens i nadprzyrodzoną łaskę, co można dostrzec w prezentowanym dziele. Ten obraz, o bogatej fakturze, oferuje piękne przedstawienie jednego z ulubionych tematów Bliskiego Wschodu — wszechobecnego wielbłąda — choć ten znajduje nową ekspresję pod czcigodnym pędzlem Bianchiniego. Jego obszerne podróże po Iranie i interakcja ze społecznościami lokalnymi oraz krajobrazem położyły także podwaliny pod dwie z jego najsłynniejszych powieści: *Acqua del Diavolo* (1964) i *Deserti al Brado* (1972).

Bianchini całe życie poświęcił niesieniu pomocy innym i to właśnie w tych spotkaniach odnalazł inspirację, która pozwoliła mu rozwinąć swoją pasję artystyczną. Zorganizował liczne wystawy w latach 50.–70. w Palazzo delle Esposizioni w Rzymie (1942), Galerii Montenapoleone w Mediolanie (1958), Galerii Borghese w Teheranie (1958), Instituto Italiano di Cultura w Teheranie (1960) oraz Centro de Arte Europeo w Mediolanie (1974), a także wielu innych. Wiele jego prac należy do stałej kolekcji Muzeum Sztuki Współczesnej w Teheranie (TMOCA), co potwierdza głębokie oddanie artysty Iranian, gdzie z czasem czuł się bardziej swobodnie niż w ojczytianej Italii. Z wyjątkiem okresu spędzonego w Kongo z Światową Organizacją Zdrowia (WHO), Bianchini przebywał w Iranie do 1978 roku, roku, który okazał się trudny, lecz również decydujący w jego życiu. Wówczas artysta był zmuszony do szybkiego powrotu do Europy, ponieważ stracił wzrok. Zmarł spokojnie w Szwajcarii w roku 2000, czując się bardziej komfortowo niż w swojej rodzinnej Italii. [Źródło: nota katalogowa międzynarodowej aukcji]

Jako malarz wystawiał się na wystawach grupowych i indywidualnych.
Wystawy grupowe
Rzym - Pałac Sztuk (1938)
Rzym - Pałac Wystaw (1942)
Teheran - Międzynarodowy Targ w 1965 roku
Teheran - Międzynarodowy Targ w 1970 roku
Paryż - Festiwal „L'Humanité” (1971)
Wystawy indywidualne
Teheran - Instytut Francusko-Irański (1955)
Paryż - Galeria Quentin Bochard (1956)
Paryż - Galeria Duncan (1956)
Rzym - Galeria La Marguttiana (1958)
Medioln - Galeria Montenapoleone (1958)
Viterbo - Pałac Santoro (1958)
Teherán - Uniwersytet - Wydział Architektury (1958)
Florencja - Galeria il Numero (1959)
Teherán - Instituto Italiano di Cultura (1960)
Londyn - Christ Church Hall (1961)
Coquilathville (Kongo) - Atheneum (1963)
Bari - Círculo La Vela (1965)
Shiraz - Uniwersytet (1967)
Abadan - Salon de L'Annexe (1969)
Teherán - Uniwersytet - Wydział Sztuk Pięknych (1971)
Algier - Biblioteka Narodowa (1971)
Milan - Círculo De Amicis (1973)
Milan - Centro de Arte Europeo (1974)
Los Angeles - Ait Center Azari (1982)
Poza licznymi wystawami w Brindisi, Taranto, Lecce i Grottamare. [Źródło: Wikipedia]