Antonino Leto (1844-1913) - Piccolo panararo

Antonino Leto (Monreale, 14 czerwca 1844 – Capri, 31 maja 1913) mały panararo
Biografia Antonino Leto
Antonino Leto urodził się w Monreale 14 czerwca 1844. Dzięki comiesięcznemu zasiłkowi od samorządu rodzinnego w 1860 roku przeniósł się do Palermo, gdzie studiował malarstwo u Luigiego Barby, twórcy obrazów historycznych. W roku następnym Leto zaczął uczęszczać do pracowni malarza pejzażysty Luigiego Lojacona; tam poznał jego syna Francesco i tym samym zbliżył się do dogmatów realizmu naturalistycznego.

W 1864 roku wyjechał do Neapolu, aby kontynuować studia; próbował sposobów Palizzo, przedstawiciela realizmu pozytywistycznego, lecz szczególnie pociągała go malarsko Giuseppe De Nittis oraz innowacyjna poetyka malarzy Szkoły Resina. W duchu szkoły macchiaioli ten ruch popierał studium z natury i swobodniejsze oddanie rzeczywistości. Powróciwszy do Palermo z powodu zdrowia, poznał senatora Ignazio Florio; ten zlecił mu widok fermy winiarskiej, którą założył w Marsali. W 1870 roku zdobył srebrny medal na Wystawie Artystycznej w Palermo za obraz Powrót na pastwisko, a w roku następnym złoty medal na Wystawie Regionalnej w Syrakuzach za obraz Burza. W 1873, finansowany przez Ignazio Florio, przebywał w Portici, gdzie prowadził studia z natury nad pejzażem wulkanicznym wraz z malarzami Szkoły Resina, a w Rzymie zbliżył się do Francesco Paolo Michettiego, którego tematyka wiejska go inspirowała. Rok później w Rzymie wygrał konkurs na Penzjonat Artystyczny pracą Zbiór oliwek, ściśle naśladując sposoby przedstawiania Paliziego i Lojacono.

Z powodu słabego zdrowia ubiegał się i uzyskał przeniesienie Penzjonatu Artystycznego z Rzymu do Florencji, gdzie przebywał do 1878 roku. W toskańskim stolicy pogłębił znajomość nurtu macchiaiolo i nabył bardziej esencjonalną technikę malarską. W latach 1879–1880 wybrał się do Paryża na zaproszenie słynnego handlarza sztuki Goupila, dla którego już wcześniej pracował De Nittis. To właśnie od tego artysty Leto przyswoił sobie sposoby i tematy wywodzące się z impresjonizmu, widoczne w pejzażach miejskich. Po powrocie do Palermo z powodu niezdrowego klimatu paryskiego, który wyczerpał go fizycznie i duchowo, gościł go senator Florio; ten zlecił mu kilka dekoracji do willi przy Olivuzza i przy Colli, a po wizycie w Favignanie — podczas której Leto prawdopodobnie uczestniczył w połowie rzezi — obraz przedstawiający połowy tona. Obraz miał długie i burzliwe tworzenie, rozpocząty w 1881 roku został ukończony i przekazany dopiero w 1887 roku.

Lata osiemdziesiąte były dla Leto bardzo owocne zarówno pod względem jakości, jak i bogactwa twórczości artystycznej; motywy, które go interesowały, powróciły do tematyki związanej z naturą i inspirowanej prostotą życia ludzi pracujących w niej. W 1882 roku, przed wyjazdem na Capri, wziął udział w Wystawie w Turynie z Oborem Portycze i Setką lat na Ischii; w kolejnym roku uczestniczył w Narodowej Wystawie Sztuk Pięknych w Rzymie z Obrazem Złotnicy z Torre del Greco, który odniósł ogromny sukces i został pochwalony przez D’Annunzio w tygodniku