Brassai, John Russell - Paris (WITH ORIGINAL DUSTJACKET) - 1960

Witamy na nowej aukcji Anatole Desachy (Francja) i Ecki Heusera (Niemcy), która odbywa się podczas targów Paris Photo 2026. Z okazji tej 29. edycji zebraliśmy najlepsze fotoksiegi paryskie z gatunku avant-garde, nowoczesnych i współczesnych. Ciesz się tą wyjątkową selekcją.

PRAWIDŁOWA PIERWSZA ORYGINALNA ANGIELSKA EDYCJA imponującej książki o Paryżu (istniała również niemiecka edycja w tym samym czasie wydana przez Albert Langen, Georg Müller, Monachium).

Z FOTOGRAFIAMI SŁYNNEGO FRANKOŃSKIEGO FOTOGRAFA Brassaï (1899-1984).

Z ORYGINALNĄ OKŁADKĄ.

BARDZO DOBRY STAN.

„Brassaï” jest szeroko znany z wielu wspaniałych fotoksiążek, takich jak „Paris de nuit” (1933), jedno z najważniejszych dzieł w historii fotoksiążek:
- Andrew Roth, „The Book of 101 Books”, s. 76/77
- Martin Parr, „The Photobook. A History”, tom 1, s. 134
- Christian Bouqueret, „Paris. Les Livres de Photographie”, s. 116
- Hans-Michael Koetzle, „Eyes on Paris”, s. 106
- Hasselblad Center, „The Open Book”, s. 110/111
- Michèle i Michael Auer, „802 photo books from the M.+ M. Auer collection”, s. 198

Gdy mówimy o twórczości Gyuli Halásza (oryginalne nazwisko Brassaï), na myśl przychodzą sceny Paryża nocą. Urodzony w Siedmiogrodzie w 1899 r., studiował na Uniwersytecie Sztuk w Berlinie, zanim ostatecznie osiadł w Paryżu w 1924 r., mieście, które stało się głównym tematem jego prac. Jego ujęcie ulic, niezwykłe traktowanie światła oraz detale uchwycone na fotografiach przyniosły mu sławę, a niektóre z jego zdjęć stały się prawdziwymi ikonami kultury, symbolami epoki i miasta.

Nocne sceny zebrane w jego książce Paris by Night dopełnia praca, która ukazuje codzienne życie miasta za dnia. Monuments, malownicze miejsca, sceny z życia codziennego i detale architektoniczne pojawiają się w jego twórczości jako odzwierciedlenie nieuchwiałego zachwytu artysty nad stolicą Francji. W dążeniu do ukazania wszystkich aspektów Paryża, zajął się także mroczniejszą stroną miasta. Dla Brassaï gangsterscy, wyrzutki, prostytutki i narkomani reprezentowali najmniej kosmopolityczny aspekt Paryża, aspekt, który był bardziej żywy i autentyczny. Zgromadził ogromną kolekcję obrazów miejsc rozrywki, od nocnych klubów po popularne festiwale, ukazując ludzi, którzy je odwiedzali.

To wiele dla 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia, Niemcy).
5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i precyzyjne opisy, 100% ochronę, 100% ubezpieczenie i łączoną wysyłkę na cały świat.

B.T. Batsford Limited, Londyn. 1960. Pierwsze angielskie wydanie, pierwsze druku.

Twarda oprawa z okładką. 155 x 230 mm. 264 strony. Zdjęcia w środku i na okładce: Brassai. Opracowanie John Russell. Tekst w języku angielskim.

Stan:
Książka w środku i na zewnątrz doskonała, świeża i bez wad; czysta, bez plam i bez przebarwień. Okładka ochronna dość świeża i kompletna, bez braków, bez śladów użycia; kilka nacięć (naprawionych od tyłu), tylna strona z drobnym (powierzchownym) ubytkiem papieru, w przeciwnym razie normalne ślady użycia. Ogólnie stan bardzo dobry.

Świetna książka o Paryżu -
z wspaniałymi fotografiami Brassaï i oryginalną okładką w lepszym niż zwykle stanie.

„To Brassaï dopełnił nasz obraz Paryża. To on badał i rejestrował drugą stronę miasta, ten drugi, późniejszy, ciemniejszy czas dnia, będący nieodłączną częścią 24-godzinnego rytmu. Oczywiście, zdjęcia były robione nocą, w cieniu zaułków lub w mroku katakumb, nawet przed Brassaï. Jednak nigdy naprawdę bez systemu, według koncepcji i z artystycznymi aspiracjami. Brassaï był „Poetą nocy” i jako pierwszy stworzył bardziej niż przekonującą książkę na ten temat. Zapewne jest to najlepiej znana ze wszystkich tytułów związanych z Paryżem, drukowany superlatyw, który uczynił Brassaï z nieco bez grosza imigranta sławnym dosłownie z dnia na dzień."
- Hans-Michael Koetzle -

„Na początku XXI wieku odkrycie ponad 200 listów i setek rysunków oraz innych przedmiotów z okresu 1940–1984 dostarczyło badaczom materiał do zrozumienia jego późniejszego życia i kariery.
Gyula (Julius) Halász, Brassaï (pseudonim) urodził się 9 września 1899 r. w Brassó, Królestwo Węgier (obecnie Brașov, Rumunia) w rodzinie matki Armeńki i ojca Węgra. Wychował się, mówiąc po węgiersku i po rumuńsku. Gdy miał trzy lata, rodzina mieszkała w Paryżu przez rok, podczas gdy jego ojciec, profesor literatury francuskiej, uczył w Sorbonie.
Jako młody człowiek Halász studiował malarstwo i rzeźbę w Hungarians Academy of Fine Arts (Magyar Képzőművészeti Egyetem) w Budapeszcie. Dołączył do pułku kawalerii Armii Austro-Węgier, gdzie służył do końca I wojny światowej.
Wskazywał na wpływy artystyczne Henri de Toulouse-Lautreca.
Po I wojnie światowej rodzinne miasto Brassó i reszta Transylwanii zostały przeniesione z Królestwa Węgier do Rumunii na mocy traktatu Trianon. Halász wyjechał do Berlina w 1920 roku, gdzie pracował jako dziennikarz dla węgierskich gazet Keleti i Napkelet. Rozpoczął studia w Berliner-Charlottenburg Academy of Fine Arts (Hochschule für Bildende Künste), obecnie Universität der Künste Berlin. Tam zaprzyjaźnił się z kilkoma starszymi węgierskimi artystami i pisarzami, w tym malarzami Lajosem Tihanyi i Bertalanem Pórem oraz pisarzem György Bölöni, którzy następnie przeprowadzili się do Paryża i tworzyli węgierskie kręgi.
W 1924 r. Halász przeprowadził się do Paryża, gdzie pozostał do końca życia. Zaczął samodzielnie uczyć się języka francuskiego, czytając dzieła Marcela Prousta. Żyjąc wśród gromady młodych artystów w dzielnicy Montparnasse podjął pracę jako dziennikarz. Szybko zaprzyjaźnił się z amerykańskim pisarzem Henrym Millerem oraz francuskimi pisarzami Léon-Paul Fargue i Jacques Prévert. Pod koniec lat dwudziestych mieszkał w tym samym hotelu co Tihanyi.
Miller później złagodził roszczenia Brassaï o przyjaźń. W 1976 r. napisał o Brassaïu: „Fred [Perles] i ja trzymaliśmy się od niego z dala – nudził nas.” Miller dodał, że biografia Brassaïa, którą napisał o nim, była typowo „wypychana”, „pełna faktograficznych błędów, pełna domysłów, plotek, dokumentów, które ukradł, a które są w dużej mierze fałszywe lub dają fałszywy obraz.”

Praca Halásza i jego miłość do miasta, którego ulice często przemierzał późną nocą, doprowadziły do fotografii. Najpierw używał jej, by uzupełnić niektóre artykuły dla większych zarobków, ale szybko zbadał miasto poprzez ten środek wyrazu, którego uczyli go węgierscy koledzy André Kertész. Później napisał, że używał fotografii „aby uchwycić piękno ulic i ogrodów w deszczu i mgle oraz aby uchwycić Paryż nocą.” Korzystając z nazwy miejsca urodzenia, posługiwał się pseudonimem „Brassaï”, co oznacza „z Brassa”.

Brassaï uchwycił istotę miasta na swoich fotografiach, opublikowanych jako jego pierwszy zbiór w książce z 1933 r. zatytułowanej Paris de nuit (Paryż nocą). Jego książka odniosła wielki sukces, co doprowadziło do określenia go mianem „oka Paryża” w eseju autorstwa Henry’ego Millera. Oprócz zdjęć z mroczniejszej strony Paryża, Brassaï ukazywał również sceny z życia paryskiej wyższej klasy, intelektualistów, baletu i wielkich oper. Zyskał przyjaźń francuskiej rodziny, która umożliwiła mu dostęp do wyższych sfer. Brassaï fotografował wielu swoich przyjaciół artystów, w tym Salvadora Dalí, Pablo Picasso, Henri Matisse, Alberto Giacometti oraz wielu pisarzy współczesnych, takich jak Jean Genet i Henri Michaux.

Młodzi węgierscy artyści nadal przybywali do Paryża w latach 30. XX wieku, a krąg węgierski wchłonął większość z nich. Kertész wyemigrował do Nowego Jorku w 1936 r. Brassaï zaprzyjaźnił się z wieloma nowymi przybyszami, w tym Ervinem Martonem, siostrzeńcem Tihanyi’ego, z którym przyjaźnił się od 1920 r. Marton wyrobił sobie własną reputację w fotografii ulicznej w latach 40. i 50. Brassaï nadal utrzymywał się z pracy komercyjnej, także fotografując dla amerykańskiego magazynu Harper’s Bazaar.

Był założycielem agencji Rapho, utworzonej w Paryżu przez Charliego Rado w 1933 r.

Fotografie Brassaïa przyniosły mu międzynarodową sławę. W 1948 r. miał indywidualną wystawę w Museum of Modern Art (MoMA) w Nowym Jorku, która podróżowała do George Eastman House w Rochester, Nowy Jork; oraz do Art Institute of Chicago, Illinois. MoMA prezentowało więcej prac Brassaïa w latach 1953, 1956 i 1968. Był prezentowany na festiwalu Rencontres d'Arles we Francji w 1970 r. (projekcja w Théâtre Antique, Brassaï autorstwa Jean-Marie Drot), w 1972 r. (projekcja Brassaï si, Vominino autorstwa René Burri) i w 1974 r. (jako gość honorowy).

W 1979 r. Brassaï został wprowadzony do International Photography Hall of Fame and Museum.