José Pérez Gil Perezgil (1918–1998) - Pollo fabado

José Pérez Gil «Pérezgil» (Caudete, 1918 – Alicante, 1998)

“Pollo fabado”
Óleo sobre lienzo, 1957

Interesante óleo sobre lienzo realizado por José Pérez Gil, conocido artísticamente como “Pérezgil” (1918–1998), destacado pintor español del siglo XX i jedną z najważniejszych postaci malarstwa alicantine w jego pokoleniu.

Dzieło, zatytułowane „Pollo fabado”, pojawia się podpisane i datowane 1950 w lewym dolnym rogu, co umożliwia precyzyjne osadzenie go w stosunkowo wczesnym i szczególnie interesującym etapie kariery artysty.

Kompozycja oparta jest na jednym kurczaku zawieszonym, przedstawionym z dużą siłą plastyczną na tle celowo oszczędnym. Pozycja zwierzęcia pozwala rozwinąć ciało i upierzenie w różnych kierunkach, tworząc dynamiczną kompozycję kontrastującą z ciszą charakterystyczną dla martwej natury.

Jednym z najważniejszych aspektów malarstwa jest właśnie traktowanie upierzenia. Pérezgil buduje ciało za pomocą energetycznego, widocznego pociągu pędzla, nakładając brązy, czerwienie, ochry, czernie, szarości i drobne jasne akcenty. Materia malarska zyskuje tu istotne pierwszoplanowe znaczenie i pozwala odróżnić poszczególne strefy zwierzęcia za pomocą koloru i kierunku pociągu pędzla.

Głowa i grzebień, umieszczone w dolnej części, wprowadzają intensywne odcienie czerwieni, koncentrując uwagę widza, podczas gdy białe i niebieskawe refleksy upierzenia nadają jasność i chromatycznie ubogacają kompozycję.

Tło, rozwiązane poprzez ograniczoną gamę ziemistych i szarawych tonów, unika wszelkich anegdotycznych elementów, które mogłyby konkurować z motywem głównym. Szczególnie interesująca jest cień rzucany przez zwierzę, który wzmacnia wrażenie objętości i głębi i świadczy o uwadze, jaką Pérezgil przykładał do studium światła.

Dzieło łączy w sobie długą hiszpańską tradycję bodega i natur ent dieci, ale interpretowane jest językiem wyraźnie charakterystycznym dla połowy XX wieku. Precyzja figurowa współistnieje z wolnym i ekspresyjnym wykonaniem, szczególnie widocznym w upierzeniu, gdzie pociąg pędzla przestaje ograniczać się do opisu, stając się autonomznym elementem plastycznym.

O José Pérez Gil «Pérezgil»

José Pérez Gil urodził się w Caudete (Albacete) w 1918 roku i zmarł w Alicante w 1998 roku. Jego życie i kariera były głęboko związane z Alicante, miastem, do którego przybył jako młody i w którego pejzażu kulturowym ostatecznie zajął szczególne miejsce.

Swoje wyższe wykształcenie zdobył w Escuela Superior de Bellas Artes de San Fernando w Madrycie, a następnie kontynuował szkolenie poprzez różne pobyty za granicą, w tym we Francji, Szwajcarii i Włoszech.

W trakcie obszernej kariery rozwijał figuratywną sztukę o wyraźnej osobowości. Choć zyskał szczególne uznanie jako pejzażysta, gatunek, w którym stworzył kilka z najsłynniejszych kompozycji, zajmował się także martwą naturą, portretem, wnętrzami i rysunkiem.

Jego język malarski charakteryzuje się szczególnym naciskiem na światło, kolor, materia i kształtowanie objętości, rozwijając się w stronę coraz wolniejszego i bardziej ekspresyjnego pociągu pędzla, nie rezygnując z odniesienia figuratywnego.

Data 1950 nadaje temu dziełu interesujące świadectwo etapu konsolidacji jego kariery. W tamtych latach Pérezgil już ukończył formację akademicką i zaczynał zyskiwać rozgłos w hiszpańskiej scenie artystycznej.

Jego dorobek został nagrodzony licznymi wyróżnieniami. Oprócz aktywności malarskiej prowadził również ważną działalność dydaktyczną i kulturalną. Został akademikiem odpowiedzialnym Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, członkiem Consell Valencià de Cultura i został uhonorowany tytułem Hijo Adoptivo de Alicante.

Jego dorobek jest obecnie reprezentowany w różnych muzeach, instytucjach i kolekcjach publicznych i prywatnych, umacniając Pérezgila jako jedną z czołowych postaci malarstwa levanty hiszpańskiego XX wieku.

Stan zachowania

Dzieło prezentuje dobry ogólny stan zachowania, biorąc pod uwagę wiek. Jego konkretny stan można dokładnie ocenić na fotografiach, które stanowią integralną część opisu.

Prezentuje się w ramie drewnianej o rustykalnej estetyce, zgodnej z charakterem kompozycji. Rama może posiadać otarcia, zużycia i drobne ślady wynikające z upływu czasu.

„Pollo fabado” stanowi interesujące, datowane na 1950 rok dzieło Pérezgila, zarówno ze względu na realizację z tego roku, jak i wyjątkowość motywu, a zwłaszcza jakość traktowania malarskiego zwierzęcia. Bogactwo chromatyki upierzenia, energiczny pociąg pędzla i przemyślane światło przekształcają tradycyjny motyw martwej natury w kompozycję o wyraźnej sile plastycznej.