Miquel Torner de Semir (1938) - Interior con menina

Podpisane przez artystę na dole

Dzieło prezentowane bez ramy

Wymiary dzieła: 55 cm wysokości x 46 cm szerokości

Dobrze zachowane

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::

BIOGRAFIA MIQUEL TORNER DE SEMIR.

Miquel Torner de Semir rodzi się w roku 1938 w zamku Santa Pau w Garrotxa (Gerona), będąc ostatnią żyjącą osobą urodzoną w tej emblematycznej budowli otoczonej wulkanami (obecnie mieszka w Sant Feliu de Guísols). Fakt ten kształtuje jego oblicze jako malarza. Człowiek starej Katalonii, wykształcony, od zawsze pociąga go Średniowiecze, romański Pirenejów i wczesnośredniowieczni gotycy. Ślad renesansowego włoskiego art, szczególnie malarzy Quattrocenta, takich jak Fra Angélico czy Rafael, daje się wyczuć w wielu portretach kobiecych Tornera de Semir, jak ten, który tu prezentujemy. To właśnie łączenie dawnego z nowym stanowi o oryginalności jego twórczości. Najbardziej wpływ na niego wywarła znajomość romańskiej i gotyckiej sztuki. Jego postacie często obrysowane grubą ciemną linią przypominają gotyckie witraże — jasne, piękne same w sobie. Uczeń malarza muralisty i rytownika Ricarda Marleta, nauczył się tego, co dla niego najważniejsze — dyscypliny rysunku. Pod mistrzem Marletem poznaje Modernizm i Catalan Nouveau siècle. Studiował w Escuela de Bellas Artes w Sant Jordi w Barcelonie oraz w Escuela de San Fernando w Madrycie, gdzie zwiedza Museo del Prado i chłonie malarstwo Velázqueza, decydując się na reprodukowanie Las Meninas po swojemu, swoim stylu, z żywymi odcieniami różu i fosforescencyjnego fioletu, które nie pozostawiają wątpliwości co do wyrazistości, nowoczesności i sympatii artysty. Ponadto, jeśli przyjrzeć się uważnie, można dostrzec technikę kolażu używaną przez artystę — wklueja fragment tkaniny, kartonu, a nawet partytury muzycznej.

W Paryżu rozpoczyna swoją twórczość, jak sam ją nazywa, „między tym, co stare a tym, co nowe”. Rozpoczął indywidualne wystawy w Terrassie w 1968 roku, później także w innych katalońskich miastach i w Paryżu (galerie Espace i Boutique). Jego twórczość zaczynała się od figuratywnego określenia Morza Śródziemnego, by później przejść w abstrakcję, a potem wrócić do figury o nowoczesnym koncepcie. Uważany w końcu za jednego z najważniejszych reprezentantów malarstwa śródziemnomorskiego.

Wszystkie te tendencje nie były mu obce, gdyż w Barcelonie miał okazję poznać grupę Dau al Set. W szkole Dau al Set spotyka artystów tak zasłużonych jak Tharrats, Muxart czy Tapies. Jego malarstwo charakteryzuje się użyciem jasnych, bogatych kolorów. Jego twórczość można zdefiniować jednym słowem — ŻYCIE. Zatem doskonałe dzieła tego katalońskiego malarza charakteryzują się bogatą i zwartą paletą barw, które w połączeniu z różnorodnymi materiałami używanymi do podłoża dają efekt ekspresjonistycznego malarstwa wysokiej jakości chromatycznej oraz wyrazistej osobowości, definiując artystę jako mistrza.

To, co klasyczne i nowe, łączy się w pędzlu Miquela Tornera de Semir. Czas rozpuszcza się, rozpływa. Linia podziału między przeszłością a teraźniejszością znika dzięki jego malarstwu, jego sposobowi prowadzenia linii po płótnie. Miquel osiąga to, co niewielu wcześniej osiągnęło: mówić o przeszłości przy użyciu głosu teraźniejszości. Jego głos to jego obrazy. Jego metoda to pasja. Jego osiągnięcie to całe jego dzieło.

Obecnie malarz z Girona inspirowany jest starożytnymi — Giotto, włoski Renesans oraz poszukiwanie nieformalnych środków artystów abstrakcyjnych. Wszystko to stanowi punkt wyjścia jego malarstwa; martwi go równie bardzo rzemiosło co koncepcja, pragnie być mostem między przeszłością a teraźniejszością, ale także otwarty na nowości, na nieustanne poszukiwania. Ciekawa kontrasem w twórczości Miquela jest sposób, w jaki przedstawia postacie, miejsca i sytuacje z epok dawnych, przekształcone w techniki malarskie nowoczesne. Ten wybitny kataloński malarz potrafił przełamać reguły czasu. Tak bezpośrednie jest określenie linii i kształtów przez Tornera de Semir, że na pierwszy rzut oka trudno uwierzyć, że mamy do czynienia z płótnem dwuwymiarowym, gdyż wydaje się, że malarstwo to bardziej suma tekstur świata trójwymiarowego.

Niektóre z jego prac mają wyraźny akcent fabuśty, z intensywną i ekspresyjną paletą kolorów, kontrastując z spokojem i pustką spojrzeń twarzy, które zapraszają obserwatora do zanurzenia się w otoczeniu dzieła i myśli artysty. Jednak Torner de Semir ma własny styl oparty na prostocie wykonania w bardzo dobrze zorganizowanej kompozycji. Postacie kobiece mają spokojne formy sztuki sakralnej i wyrażają spokój ducha. Postać służy Semiro, by domagać się porządku i rytmu działań ludzkich.

Według Joana Lluís Montañé, Barceloni, członka Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Art, wybitny kataloński malarz Torner de Semir w obszernym dorobku malarskim „zajmuje się kompozycją i kolorem, będącymi źródłem twórczości szczególnie dopracowanej, gdzie widoczny jest odcisk determinacji i kontrastującej palety barw. Przedstawia postacie, pejzaże i kompozycje, które stanowią wyraźny przykład akademizmu malarskiego, w którym nie rezygnuje z pewnych innowacji formalnych i technicznych, wszystko to w niepowtarzalnym osobistym stylu plastyk.