Syfon (2) Art Deco





Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 144355
Doskonała ocena na Trustpilot.
Para zielonych syfonów CHARTREUSE z niebieskimi kranikami UFAGSA, wykonanych ze szkła w Hiszpanii w latach 1970–1980.
Opis od sprzedawcy
Stare sifóny marki Chartreuse, miętowy kolor zielony, produkcji międzynarodowego alkoholu. Ciesz się fotografiami, aby zrozumieć piękno tych sifonów; posiadają kraniki lub końcówki w kolorze niebieskim od marek Carbónicas Espumosos UFAGSA Orense, najbardziej poszukiwane – piękno z wieloma latami na karku, w dobrym stanie zachowania dla kolekcjonerów i dekoracji. Woda seltz. Mogą mieć drobne zarysowania lub niewielkie ubytki szkła.
CHARTREUSE: to likier ziołowy francuski, wytwarzany poprzez macerowanie pewnych ziół w wysokoprocentowym alkoholu. Likier nosi tę nazwę na cześć klasztoru kartuzów Grande Chartreuse „Wielka Kartuzja”, nazwa pochodzi od masywu Chartreuse „masyw Cartuja” w Alpach, regionie Francji, gdzie znajduje się klasztor.
Historia
W 1605 roku książę Estrées przekazał kartuzom z Parizy niezwykły manuskrypt z formułą zwaną „Élixir de Longue Vie” (Eliksir Długowieczności). Po kilku nieudanych próbach aptekarze kartuzów uznali, że receptura jest zbyt skomplikowana i porzucili ją. Lecz receptura została ocalona i półtora wieku później apteka Wielkiej Cartuzji, w Saint-Pierre-de-Chartreuse, zaczęła wytwarzać tzw. „Élixir végétal” (Eliksir roślinny) i wprowadziła go do obiegu w 1764 roku. Dystrybucja ograniczała się do pobliskich Grenoble i Chambéry, ale popularność rosła. Z eliksiru roślinnego kartuzi tworzyli digestif, który nazwali „Liqueur de santé” (Likier zdrowia).
Rewolucja Francuska rozproszyła zakon w 1793 roku i mnisi przestali destylować swój likier. W 1816 roku powrócili do klasztoru Wielkiej Cartuzji i wznowili swoją działalność. Od 1840 roku produkowali tzw. chartreuse żółtą, łagodniejszą od poprzedniczki, chartreuse zieloną. W 1860 roku wybudowali destylarnię w klasztorze.
W 1903 roku kartuzów wyrzucono z Francji. Zabierają swój sekret i zakładają destylarnię w Tarragona (Hiszpania), która staje się centrum wytwarzania likieru, który nazywają „Tarragona”. Produkowano go także w Marsylii od 1921 do 1929, pod tą samą nazwą „Tarragona”.
Historie sprzedawców
Stare sifóny marki Chartreuse, miętowy kolor zielony, produkcji międzynarodowego alkoholu. Ciesz się fotografiami, aby zrozumieć piękno tych sifonów; posiadają kraniki lub końcówki w kolorze niebieskim od marek Carbónicas Espumosos UFAGSA Orense, najbardziej poszukiwane – piękno z wieloma latami na karku, w dobrym stanie zachowania dla kolekcjonerów i dekoracji. Woda seltz. Mogą mieć drobne zarysowania lub niewielkie ubytki szkła.
CHARTREUSE: to likier ziołowy francuski, wytwarzany poprzez macerowanie pewnych ziół w wysokoprocentowym alkoholu. Likier nosi tę nazwę na cześć klasztoru kartuzów Grande Chartreuse „Wielka Kartuzja”, nazwa pochodzi od masywu Chartreuse „masyw Cartuja” w Alpach, regionie Francji, gdzie znajduje się klasztor.
Historia
W 1605 roku książę Estrées przekazał kartuzom z Parizy niezwykły manuskrypt z formułą zwaną „Élixir de Longue Vie” (Eliksir Długowieczności). Po kilku nieudanych próbach aptekarze kartuzów uznali, że receptura jest zbyt skomplikowana i porzucili ją. Lecz receptura została ocalona i półtora wieku później apteka Wielkiej Cartuzji, w Saint-Pierre-de-Chartreuse, zaczęła wytwarzać tzw. „Élixir végétal” (Eliksir roślinny) i wprowadziła go do obiegu w 1764 roku. Dystrybucja ograniczała się do pobliskich Grenoble i Chambéry, ale popularność rosła. Z eliksiru roślinnego kartuzi tworzyli digestif, który nazwali „Liqueur de santé” (Likier zdrowia).
Rewolucja Francuska rozproszyła zakon w 1793 roku i mnisi przestali destylować swój likier. W 1816 roku powrócili do klasztoru Wielkiej Cartuzji i wznowili swoją działalność. Od 1840 roku produkowali tzw. chartreuse żółtą, łagodniejszą od poprzedniczki, chartreuse zieloną. W 1860 roku wybudowali destylarnię w klasztorze.
W 1903 roku kartuzów wyrzucono z Francji. Zabierają swój sekret i zakładają destylarnię w Tarragona (Hiszpania), która staje się centrum wytwarzania likieru, który nazywają „Tarragona”. Produkowano go także w Marsylii od 1921 do 1929, pod tą samą nazwą „Tarragona”.

