Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Dzieło rodzi się z idealnego dialogu z badaniami Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii centralne elementy swojej poezji.

W jego pracach serializacja prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i transformację.

W tym dziele jednak tradycja zostaje zreinterpretowana poprzez charakterystyczny element moich badań: śruba.

Zamiast gwoździ użytych przez Aubertina, używam setek śrub ułożonych według precyzyjnej geometrii na czerwonej powierzchni.

Śruba, element zazwyczaj kojarzony z łączeniem, budową i mechaniką, tutaj zostaje przekształcona w autonomny element artystyczny.

Jej powtórzenie tworzy powierzchnię trójwymiarową, na której światło, cień i głębia nieustannie kształtują percepcję dzieła.

Czerwień otula kompozycję niczym powierzchnia naładowana energią, a śruby wyłaniają się z planu, tworząc swoistą wibrację wizualną.

Z perspektywy widoku z przodu kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; oglądana z boku natomiast ujawnia swoją prawdziwą trójwymiarową i matericzną naturę.

Dzieło nie ma być prostą cytatem Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoźdź śrubą i przekształcając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.

Śruba staje się więc symbolem zarówno budowy, jak i zniszczenia: to, co zwykle służy do łączenia i mocowania, jest używane do tworzenia niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej powierzchni.

To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, budową a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandro Padovan, znanego na całym świecie z jego techniki Screw Art.

Dzieło uzupełnione jest o gablotę z plexiglassu.

Przezroczysta gablotka izoluje i chroni, przekształcając dzieło w relikwię współczesną.

Dzieła tego artysty współczesnego wpisują się w nurt Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki miejskiej, odwołując się pod względem języka wizualnego i wpływu kulturowego do pracy wybitnych nazwisk takich jak Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, Murakami i Damien Hirst.

Jednocześnie poszukiwanie artystyczne dialoguje z wyobrażeniem luksusu, ikonowej mody i designu na skalę światową, przywołując symbole ikoniczne i marki powszechnie rozpoznawalne jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Dzieła nie są reprodukcjami ani oficjalnymi kolaboracjami z wymienionymi artystami ani markami, lecz oryginalne kreacje, wykonane w osobistym stylu, który odzwierciedla krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, symbolicznej wartości marki i sztuki jako współczesnego przedmiotu kultury.

To podejście czyni dzieła szczególnie cenionymi przez kolekcjonerów i miłośników sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, street art konceptualny i sztukę inspirowaną wielkimi ikonami marek, jednocześnie zachowując silną autonomiczną tożsamość artystyczną.