Paul d'Ivoi - Jean Fanfare - 1897

Paul d’Ivoi. Jean Fanfare.

92 grafiki w tekście i 10 dużych kompozycji, 8 kompozycji kolorowych według Luciena Métiveta.
Paryż, Stara księgarnia Furne, Société d’édition et de Librairie, seria Les voyages excentriques. SD (1897). In-4. 440 stron. Oprawa twarda, perkalina czerwona, płasko z historiowaną „lokomotywą” dekoracjami polichromicznymi. Płyta Souze. Brzegowane płyty, złocone grzbiety.

Pierwsze wydanie w twardej oprawie. Pierwsza strona z błyszczącymi złoceniami, lecz liczne otarcia na okładkach, zwłaszcza na drugiej (zob. zdjęcia), grzbiet zużyty, naroża i wierzchołki pogniecione. Wnętrze i strony odrębnie w dobrym stanie, ładny margines, kilka typowych przebarwień, skórzenia na kartach zapasowych.

Paul d’Ivoi wyłania się ze „Jean Fanfare” jako godny następca Jules’a Verne’a, jednocześnie uwalniając się od jego rygoru dzięki wyostrzonej wrażliwości na melodramat i powieść-szczegół. Fabuła zaczyna się od szoku: Jean Fanfare odkrywa w Luwrze, że antyczna statua „Diane z Archipelagu” jest niczym innym jak ciałem jego narzeczonej Nali, zesztywniałej przez złośliwego rzeźbiarza dzięki przekonaniu krzywdy poprzez proces galvanizacji aluminium. Rozpoczyna się wtedy wyścig z czasem – miesiąc podróży dookoła świata, by przerwać tę letargię i uratować dziewczynę. Porównanie z Jules’em Vernem jest tu oczywiste: tam autor „Podróży niezwykłych” u Hetzela zbudowałby swoją opowieść wokół czysto technicznej realności i geologii archipelagu, podczas gdy Paul d’Ivoi używa nauki jako po prostu cudownego pretekstu służącego suspensowi, intrydze miłosnej o intensywnym napięciu i szaleńczym tempie akcji. Ponadto autor wprowadza do swojej opowieści romansowe heroizmy i centralne miejsce dla odważnych bohaterek, co kontrastuje z często bardziej męskimi i surowymi uniwersami Verne’a.

Rzadko spotykana oprawa z pierwszą stroną koncentrującą się na przewidywaniu…