Giovanni Greco (1953) - Spazio dimensionale - Dipinto su Tela





€ 1 |
|---|
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 139958
Doskonała ocena na Trustpilot.
Spazio dimensionale - Dipinto su Tela włoskiego artysty Giovanniego Greco (1953), obraz akrylowy 50 x 50 cm z 2024 roku, wersja oryginalna, podpisany odręcznie z przodu i z tyłu, z certyfikatem autentyczności artysty, w doskonałym stanie, sprzedawany przez Galleria.
Opis od sprzedawcy
WSPÓLNA wysyłka, jeśli kupisz więcej dzieł na tej samej aukcji, płacisz tylko jedną wysyłkę
Giovanni Greco (1953, Katanii) [Włochy]
Smalto akrylowe na płótnie
podpis artysty na froncie i na odwrocie;
Certyfikat autentyczności artysty
GOVANNI GRECO urodził się w Katanii, mieście, w którym żyje i tworzy. Po nieskończonych studiach biologii i pogłębieniu studiów artystycznych zapisał się do Szkoły Nudi w Katanii i w 1980 roku rozpoczyna swoją działalność malarską, najpierw czerpiąc z przykładu Magritte’a, a następnie De Chirico, gdzie możliwe było rozwiązywanie dwóch warstw, pozornie sprzecznych, snu i obiektywnej rzeczywistości, w pewnego rodzaju rzeczywistości absolutnej.
U podstaw jego poszukiwań leży silna skłonność do rozstrzygania wielkich dylematów egzystencji i związku między ja a światem, próbując interpretować „myśl”—czasem niepodważalne przejścia—dzieło artysty GOVANNI GRECO, nienazwane w sposób wyraźny jako środek do ukazania w nowym świetle podstawowych problemów, które nasz umysł nie przestaje rozwiązywać, wystawiając na scenę wizualne szantaże, szantaże duszy; dalej pociąga go malarstwo metafizyczne i przede wszystkim prace G. De Chirico, nie tyle ze względu na wybór stylów, ile ze względu na nasz wyraźny udział — widoczny w mocnej, spójnej kompozycji; przedmioty, postacie i sama przestrzeń stają się potężnymi masami wynikającymi z ciemnych, gęstych objętości barwnych w kontekście, w którym czas wydaje się zatrzymany, a motywy zawieszone między wpływem metafizycznym a neoklasycznymi nawiązaniami zaczerpniętymi z dzieł przeszłości, w świecie nieznanym.
Jest to świat „èndonèxò”, termin wymyślony przez artystę – (éndon-éxò) gdzie spojrzenie jest wyraźnie ukierunkowane ku sobie samemu i ku rzeczom, lecz jednocześnie daje odczuć jego pragnienie, by uczynić jego malarstwo bliższym doświadczeniu obserwatora, wysuwając z głębin duszy i stopniowo zastępując jaśniejsze i prostsze obszary rozumu nowymi, ciemnymi siłami.
Historie sprzedawców
WSPÓLNA wysyłka, jeśli kupisz więcej dzieł na tej samej aukcji, płacisz tylko jedną wysyłkę
Giovanni Greco (1953, Katanii) [Włochy]
Smalto akrylowe na płótnie
podpis artysty na froncie i na odwrocie;
Certyfikat autentyczności artysty
GOVANNI GRECO urodził się w Katanii, mieście, w którym żyje i tworzy. Po nieskończonych studiach biologii i pogłębieniu studiów artystycznych zapisał się do Szkoły Nudi w Katanii i w 1980 roku rozpoczyna swoją działalność malarską, najpierw czerpiąc z przykładu Magritte’a, a następnie De Chirico, gdzie możliwe było rozwiązywanie dwóch warstw, pozornie sprzecznych, snu i obiektywnej rzeczywistości, w pewnego rodzaju rzeczywistości absolutnej.
U podstaw jego poszukiwań leży silna skłonność do rozstrzygania wielkich dylematów egzystencji i związku między ja a światem, próbując interpretować „myśl”—czasem niepodważalne przejścia—dzieło artysty GOVANNI GRECO, nienazwane w sposób wyraźny jako środek do ukazania w nowym świetle podstawowych problemów, które nasz umysł nie przestaje rozwiązywać, wystawiając na scenę wizualne szantaże, szantaże duszy; dalej pociąga go malarstwo metafizyczne i przede wszystkim prace G. De Chirico, nie tyle ze względu na wybór stylów, ile ze względu na nasz wyraźny udział — widoczny w mocnej, spójnej kompozycji; przedmioty, postacie i sama przestrzeń stają się potężnymi masami wynikającymi z ciemnych, gęstych objętości barwnych w kontekście, w którym czas wydaje się zatrzymany, a motywy zawieszone między wpływem metafizycznym a neoklasycznymi nawiązaniami zaczerpniętymi z dzieł przeszłości, w świecie nieznanym.
Jest to świat „èndonèxò”, termin wymyślony przez artystę – (éndon-éxò) gdzie spojrzenie jest wyraźnie ukierunkowane ku sobie samemu i ku rzeczom, lecz jednocześnie daje odczuć jego pragnienie, by uczynić jego malarstwo bliższym doświadczeniu obserwatora, wysuwając z głębin duszy i stopniowo zastępując jaśniejsze i prostsze obszary rozumu nowymi, ciemnymi siłami.

