Maurice Blanc, Francis Ponge - La Seine - 1950

Bardzo piękny francuski album fotograficzny o rzece Sekwanie -
z 111 doskonałymi fotografiami Maurice'a Blanca i wspaniałym tekstem słynnego francuskiego pisarza Francis Ponge'a (1899–1988).

LIMITOWANE I NUMEROWANE – tutaj kopia numer 5036.

Zapierający dech w piersiach druk fotografii.

Jeśli Paryż zajmuje tak znaczące miejsce, to dlatego, że Paryż jest Sekwaną — tak samo jak Sekwana jest Paryżem.
- Francis Ponge -

Francis Jean Gaston Alfred Ponge (1899–1988) był francuskim pisarzem i poetą. Opracował formę prozy poetyckiej, dokładnie badając codzienne przedmioty. Był trzecim laureatem Międzynarodowej Nagrody Neustadt za Literaturę w 1974 roku.
Francis Ponge był związany z grupą surrealistyczną, nie całkowicie przynależąc do ruchu. Przez swoje wiersze dążył do redefiniowania procesów twórczych i relacji między językiem znaczącym a rzeczą oznaczaną, w opozycji do poezji lirycznej i jej subiektywności. Na rzecz poszukiwania opisu badał rozważanie rzeczy w samych ramach poetyckiego, politycznego i ironicznego zmagania z niedoskonałością słowa. Te projekty łączyły się z jego humanistycznymi i ateistycznymi poglądami, a także z aktywnym zaangażowaniem w przeciwstawianie się nazizmowi i faszyzmowi. Rzeczywiście, poeta przystąpił do ruchu komunistycznego, choć nie bez zastrzeżeń.
(więcej o Francis Ponge na końcu tego opisu).

To jest pierwsza aukcja najlepszych albumów fotograficznych organizowana przez 5Uhr30.com, rozpoczynająca się w 2026 roku.
Ponad sto wspaniałych przedmiotów z mojej osobistej kolekcji oraz z ostatnich nabytków.

Francis Ponge ostatecznie ucieka się do działań mierzenia/opanowywania rzeki poprzez łączenie nauki i poezji. Jest poetą najbardziej banalnych przedmiotów. „Od momentu, gdy uznamy słowa za materiał, staje się to bardzo przyjemne w pracy z nimi—tak przyjemne, jak to może być dla malarza, gdy pracuje kolorami i formami. Bardzo przyjemne, by z nimi się bawić. (…) Ponadto to właśnie na podstawie szczególnych właściwości materii werbalnej można wyrazić pewne rzeczy—albo raczej same rzeczy. (…) Gdy chodzi o oddanie relacji między ludźmi a światem, jedynie w ten sposób można mieć nadzieję na ucieczkę od nudnego, charakterystycznego karuzelowego koła uczuć, idei, teorii itp.” Dzięki temu radykalnemu odwróceniu roli i funkcji poety Francis Ponge wywarł znaczny wpływ na współczesną poezję francuską.
Dla Ponge’a misja poety nie polega na ujawnianiu swoich uczuć, lecz na jak najdokładniejszym uchwyceniu materialności przedmiotu, „rzeczy”. Jest poetą najbanalniejszych przedmiotów. Dla niego rzeczy mają własną egzystencję i stają się obiektami poetyckimi, jak tylko są obserwowane uważnie.
Nad Sekwaną Ponge napotyka, na dwóch poziomach, trudność nadania rzece satysfakcjonującej formy. Najpierw istnienie schematów utrudnia percepcję i dlatego musi być wyeliminowane. Następnie pojawia się dyskomfort: rzeka opiera się wszelkiej reprezentacji i wszelkiemu oswojeniu i odwołuje się do surowej rzeczywistości. Ponge ostatecznie sięga po akty mierzenia i ujarzmiania rzeki, łącząc naukę i poezję.

To jest dużo według 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia, Niemcy).
Gwarantujemy szczegółowe i precyzyjne opisy, 100% ochrony transportu, 100% ubezpieczenia transportowego i oczywiście łączoną wysyłkę - na cały świat.

La Guilde du livre, Lozanna. 1950. Pierwsze wydanie, pierwszy druk.

Oprawa twarda. 195 stron (75 stron z tekstem, 112 stron zawiera 111 fotografii i 8 dodatkowych stron, w tym lista fotografii). Fotografie: Maurice Blanc. Tekst: Francis Ponge. Tekst po francusku.

Warunek:
W środku świeży i nieskazitelny, czysty, bez plam starzeniowych i bez śladów poprzedniego właściciela (z wyjątkiem bardzo pięknego ex-libris z 1945 roku na tylnej stronie przedniej okładki). Z zewnątrz niewielkie ślady użycia; dwa drobne defekty (na grzbiecie i na tylnej ściance), poza tym całkiem świeży. Ogólnie w dobrym stanie.

Wspaniała francuska fotoksiążka.

"Francis Ponge urodził się w protestanckiej rodzinie w Montpellier, będąc synem Armanda Ponge'a, bankiera, oraz jego żony Juliette, z domu Saurel. Studiował w Paryżu na Sorbonie i w École de droit, gdzie studiował prawo. W latach 1918–1919 służył w armii francuskiej. W 1919 roku dołączył do Partii Socjalistycznej."
Ponge pracował dla paryskich wydawnictw Gallimard (1923–1931) i Hachette (1931–1937) i przed wybuchem II wojny światowej przez krótki czas był sprzedawcą ubezpieczeń. Jego najwcześniejsze wiersze ukazały się w 1923 roku, a zyskał reputację w kręgach literackich Francji, głównie dzięki swoim wkładom do Nouvelle Revue Française. Redaktor publikacji, Jean Paulhan, stał się mentorem Ponge’a i pozostawał nim przez wiele lat. Ich korespondencja trwała aż do śmierci Paulhana w 1968 roku. W latach trzydziestych Ponge przez krótki czas był związany z ruchem surrealistycznym, pod wpływem którego w 1937 roku wstąpił do Komunistycznej Partii.
Podczas II wojny światowej Ponge dołączył do Francuskiego Ruchu Oporu. Pracował także w Narodowym Komitecie Dziennikarzy, 1942–1944, i był literackim i artystycznym dyrektorem komunistycznego tygodnika L'Action 1944–1946. W 1947 roku opuścił Partię Komunistyczną. Od 1952 do 1965 roku pełnił funkcję profesora w Alliance française w Paryżu. W latach 1966 i 1967 był profesorem wizytującym na Barnard College i Columbia University w Stanach Zjednoczonych.
W późniejszych latach Ponge był samotnikiem, mieszkając w swojej wiejskiej posiadłości. Zmarł w Le Bar-sur-Loup w wieku 89 lat.
Nagrody, które otrzymał Ponge, obejmowały Nagrodę Neustadt International Prize for Literature (1974), francuską Narodową Nagrodę Poetycką Académie française (1981) oraz Grand Prix Société des gens de lettres (1985).
Był Komandorem Legii Honorowej (1983).
W swoim dziele Le Parti pris des choses (często tłumaczonym jako The Voice of Things) szczegółowo opisywał codzienne przedmioty, takie jak pomarańcze, ziemniaki i papierosy, posługując się poetyckim tonem, lecz z osobistym stylem i formą akapitu (proza-poemat) bardzo przypominającą esej.
Ponge unikał odwołań do emocji i symboliki, a zamiast tego dążył do drobiazgowego odtworzenia świata doświadczeń codziennych przedmiotów. Opisywał swoje prace jako "opis-definicja-dzieło literackie", które unikało zarówno szarości słownika, jak i niedoskonałości poezji. Jego głównym celem było unikanie stereotypowego myślenia. W Le Grand Recueil (The Grand Collection), opublikowanym w 1961 roku, wyjaśnił swoje "skupienie na prostych przedmiotach – kamieniach, trawie, ukierunkowane na przywrócenie mocy i czystości języka", według nekrologu w The Times.
W 1967 roku opublikował swoje najbardziej znane dzieło, Le Savon, przetłumaczone jako Soap (1969), długi poemat prozowy, który, jak pisze The Times, „jest wyjątkowy właśnie dlatego, że — i często bardzo humorystycznie — wyczerpuje temat słowa i rzeczy.”
Inne dzieła to m.in. „La Guêpe”, gra słów na nazwisku malarza Émile Picq (1911–1951).
(Wikipedia)