Sylvain BARBEROT - Skull #2

Zastyganie tego, co ma nadejść

Tutaj i w tym dziele, jeśli czas jest zastyga przez użycie czaszki jako wiecznego, niezmiennego i stałego oparcia, sama skóra ją okrywająca wydaje się płynąć bez przerwy. Różne temporalości konfrontują się, a mrok wyobrażenia o śmierci, które sobie wyobrażamy, ustępuje blaskowi tej materii zbliżającej się do ceramiki. Ten materiał odbija światło, podobnie jak te liście złocone drobnym złotem, które przenoszą przedmiot poza czas.

Dzieło sztuki jest z samej natury próżnością. Odzwierciedla pragnienie artysty, by upersonowić siebie i przetrwać czas, i odpowiada na próżność idei artysty-demiurga. Pamięć nie jest zamrożona, pozostaje w przyszłości i nigdy nie zakorzenia się w nieskończoność. Jej zniknięcie jest jedynym wyjściem.

Artysta międzynarodowy, którego praca opiera się na dwoistości między pamięcią a zapomnieniem.

Pamięć moim zdaniem jest niezbędnym elementem łączącym nasze ciało ze światem. Jednak podczas gdy nasza kultura usiłuje wyryć historię dłutem, ja usiłuję powstrzymywać, dekonstruować, a nawet wymazać własną pamięć. Ogromne przedsięwzięcie, jakim jest praktyka zapomnienia…

Ciało jest jedynie nośnikiem tej pamięci, od niej zależnym, a nawet potrzebującym. Ona go konstruuje, kształtuje i przekształca. A jeśli anamneza, wywodząca się z greki, oznacza podnoszenie wspomnień, ja ją tropię, by lepiej się od niej odseparować.