Vanessa Winship - Mapfre exhibition catalogue (still in shrinkwrap) - 2014





€ 4 | ||
|---|---|---|
€ 3 | ||
€ 2 | ||
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 141366 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Vanessa Winship Mapfre tentoonstellingcatalogus, 1e editie, hardcover, 258 pagina's, Spaanse taal, Mapfre, 2014, nog altijd in folie verzegeld en in nieuwstaat.
Beschrijving van de verkoper
Vanessa Winship catalogus voor haar tentoonstelling bij Fundación Mapfre.
Sinds de jaren negentig werkte Vanessa Winship (Barton-upon-Humber, Verenigd Koninkrijk, 1960) in landschappen die in de publieke verbeelding worden geassocieerd met onstabiliteit en de duisternis van een recent verleden, evenals met de volatiliteit van grenzen en identiteiten. Haar fotografie, het overgrote deel in zwart-wit genomen, toont een welbewuste beweging weg van de notie van fotografie als verslaglegging, aangezien deze formele keuze volgens de kunstenaar zelf “een geweldig instrument van abstractie is dat ons in staat stelt te bewegen tussen tijd en herinnering”.
De tentoonstelling werd georganiseerd als een chronologische reis langs elk van de reeksen die haar oeuvre vormen, middels een selectie van 188 foto’s.
De reeks Imagined States and Desires. A Balkan Journey, foto’s genomen tijdens een reis door Albanië, Servië, Kosovo en Athene tussen 1999 en 2003, markeerde een cruciale stap in de opleiding van haar fotografische blik en in haar besluit om te ontsnappen aan verslaggeving over actuele aangelegenheden of louter documentaire fotografie.
In 2002 verhuisde Vanessa Winship naar de Zwarte Zee-regio en reisde ze door Turkije, Georgië, Rusland, Oekraïne, Roemenië en Bulgarije gedurende de daaropvolgende acht jaar. Haar werk in dit gebied gaf aanleiding tot een van haar bekendste reeksen, Black Sea: Between Chronicle and Fiction.
De reeks Sweet Nothings: Schoolgirls of Eastern Anatolia (2007) is een verzameling portretten van schoolkinderen uit het landelijke gebied van Oost-Anatolië, een gebied dat grenzen deelt met Georgië, Armenië, Azerbeidzjan en Iran.
Georgië, een andere streek die door de Zwarte Zee wordt doordrenkt, vormt het decor voor de reeks Georgia. Seeds Carried by the Wind die Vanessa Winship tussen 2008 en 2010 heeft bewerkt. De reeks richt zich in wezen op reflectie door portrettering door een specifieke studie van de gezichten die de fotograaf is tegengekomen.
In 2011 won Vanessa Winship de prestigieuze Henri Cartier-Bresson-fotografieprijs. Het project waarvoor zij deze prijs ontving gaf aanleiding tot de reeks She Dances on Jackson. Verenigde Staten (2011-2012) die Winships definitieve belangstelling voor landschapsfotografie markeerde, een genre dat langzaam aan grond won voor haar.
Voordat ze op reis ging naar de Verenigde Staten werkte Winship in haar geboorteland, op de Sluis van Humber (2010), waaruit deze reeks haar naam dankt. In deze reeks worden we opnieuw getuige van de prominente rol die landschappen zullen innemen in haar werk.
Dit proces komt meesterlijk samen in haar meest recente werk, Almería. Where Gold Was Found (2014), waarmee haar werk als landschapsfotograaf wordt bevestigd; ondanks een volledige afwezigheid van de menselijke figuur en de stilte van deze serie, kunnen we in elk van haar beelden bijna de stemmen horen van degenen die ooit voet zetten in deze plaatsen, doordrenkt met deze onzichtbare aanwezigheid.
Vanessa Winship catalogus voor haar tentoonstelling bij Fundación Mapfre.
Sinds de jaren negentig werkte Vanessa Winship (Barton-upon-Humber, Verenigd Koninkrijk, 1960) in landschappen die in de publieke verbeelding worden geassocieerd met onstabiliteit en de duisternis van een recent verleden, evenals met de volatiliteit van grenzen en identiteiten. Haar fotografie, het overgrote deel in zwart-wit genomen, toont een welbewuste beweging weg van de notie van fotografie als verslaglegging, aangezien deze formele keuze volgens de kunstenaar zelf “een geweldig instrument van abstractie is dat ons in staat stelt te bewegen tussen tijd en herinnering”.
De tentoonstelling werd georganiseerd als een chronologische reis langs elk van de reeksen die haar oeuvre vormen, middels een selectie van 188 foto’s.
De reeks Imagined States and Desires. A Balkan Journey, foto’s genomen tijdens een reis door Albanië, Servië, Kosovo en Athene tussen 1999 en 2003, markeerde een cruciale stap in de opleiding van haar fotografische blik en in haar besluit om te ontsnappen aan verslaggeving over actuele aangelegenheden of louter documentaire fotografie.
In 2002 verhuisde Vanessa Winship naar de Zwarte Zee-regio en reisde ze door Turkije, Georgië, Rusland, Oekraïne, Roemenië en Bulgarije gedurende de daaropvolgende acht jaar. Haar werk in dit gebied gaf aanleiding tot een van haar bekendste reeksen, Black Sea: Between Chronicle and Fiction.
De reeks Sweet Nothings: Schoolgirls of Eastern Anatolia (2007) is een verzameling portretten van schoolkinderen uit het landelijke gebied van Oost-Anatolië, een gebied dat grenzen deelt met Georgië, Armenië, Azerbeidzjan en Iran.
Georgië, een andere streek die door de Zwarte Zee wordt doordrenkt, vormt het decor voor de reeks Georgia. Seeds Carried by the Wind die Vanessa Winship tussen 2008 en 2010 heeft bewerkt. De reeks richt zich in wezen op reflectie door portrettering door een specifieke studie van de gezichten die de fotograaf is tegengekomen.
In 2011 won Vanessa Winship de prestigieuze Henri Cartier-Bresson-fotografieprijs. Het project waarvoor zij deze prijs ontving gaf aanleiding tot de reeks She Dances on Jackson. Verenigde Staten (2011-2012) die Winships definitieve belangstelling voor landschapsfotografie markeerde, een genre dat langzaam aan grond won voor haar.
Voordat ze op reis ging naar de Verenigde Staten werkte Winship in haar geboorteland, op de Sluis van Humber (2010), waaruit deze reeks haar naam dankt. In deze reeks worden we opnieuw getuige van de prominente rol die landschappen zullen innemen in haar werk.
Dit proces komt meesterlijk samen in haar meest recente werk, Almería. Where Gold Was Found (2014), waarmee haar werk als landschapsfotograaf wordt bevestigd; ondanks een volledige afwezigheid van de menselijke figuur en de stilte van deze serie, kunnen we in elk van haar beelden bijna de stemmen horen van degenen die ooit voet zetten in deze plaatsen, doordrenkt met deze onzichtbare aanwezigheid.

