Antoine d'Agata - "hamburg germany 2000"

GETEKEND Antoine d'Agata foto 15x15cm (6"x6") limited edition Magnum Square Print
"Het is niet zozeer hoe een fotograaf naar de wereld kijkt dat belangrijk is. Het gaat om zijn intieme relatie ermee."
- Antoine d’Agata
l faut penser sonore. Een fotografie die knarst. Ze kraakt niet, ze schreeuwt niet: ze jammert. De beweging is niet droog maar continu. Hij is onderbroken in het midden. In het moment. De opname is als een ontploffing waarvan de foto echoert. Ze resoneert. Wat vastligt blijft tot in het oneindige op de plek waar de zaak heeft bestaan (2), namelijk in het beeld. Uiteindelijk begrijpen we dat de realiteit niet heeft plaatsgevonden: ze is gevangen, vastgelegd en vervangen door een weerspiegeling die bruisender is dan zij. Wat het objectief heeft gegrepen maakt geen deel uit van de ervaring van de wereld, behoort niet tot de slijtage van het leven, maar is toegetreden tot het pantheon van deze bank beelden waarvan men bij het zien ervan niet weet of ze ons iets leren dat uiteindelijk op ons denkbeeldenscherm verschijnt of of ze een plek onthullen, een reeds aanwezige die alleen wachtte om belicht te worden. Kortom, het vervullen heeft de vlam niet uitgedoofd. De fantazie heeft een verschuiving gemaakt op de plek van zijn revelatie.
-Antoine d’Agata verzamelt zichzelf en geniet ervan. We delen het door zijn naam te fluisteren, die klinkt als het plezierbeeld of het geheime beeld. Maar die ook treurt en zeurt. Hij maakt deel uit van die kunstenaar-werken à la Orlan: het is omdat hij in het veld staat dat „dat” werkt. Een integraal onderdeel van zijn werk, de mens en het werk strijden om te bestaan. Een chromatische strijd die niet zonder het geheugen doet denken aan de kleuren van Francis Bacon waarvan men ook de verwrongen, uit elkaar getrokken vlees terugvindt, als uit verticale snijwonden verdampt. Het is bovendien mogelijk dat Antoine d’Agata buiten het fotografische veld niet bestaat, dat hij slechts een van die zielen in negatief is geweest waar de XXe eeuw van doordrongen was. In gedachte komen het vervormde lichaam van Francesca Woodman, de uitgeputte gezichten van Anders Petersen, het ruige korrel van Daidō Moriyama naar voren. We bevinden ons in een innerlijk, dagelijks zoektocht. Verbeelding, romantisering, het leven is smeriger dan de werkelijkheid en het is er altijd donker. Zelfs wanneer de dag is opgegaan. De lakens zijn er altijd geweest. Binnen en buiten van de fotografie zijn onlosmakelijk verbonden. De wereld boiled op in een afgesloten kring van lichamen die zich voelen waarop ons oog zich richt, aangetrokken door wat er wordt aangeboden. Verdrinking, aspiratie: het beeld is een val.
-