SIGNED; Rene Groebli - Rail Magic (MINT CONDITION) - 2006

Dit is een exclusieve veiling van de beste fotoalbums - door 5Uhr30.com, Keulen, Duitsland.

Wij garanderen gedetailleerde en nauwkeurige beschrijvingen, 100% transportbescherming, 100% transportverzekering en natuurlijk gecombineerde verzending - wereldwijd.

Fantastisch werkoverzicht
Met de volledige serie 'Rail magic' (Martin Parr, Gerry Badger, The Photobook, vol 1, pagina 204. The Open Book, Hasselblad Center, pagina's 152/153. 802 fotoboeken uit de M. + M. Auer-collectie, pagina 705), het geniale meesterwerk van de Zwitserse fotograaf René Groebli uit 1949, dat oorspronkelijk alleen met 14 foto's werd gepubliceerd.

René Groebli is ook beroemd om 'Het Oog van de Liefde' (voor het eerst gepubliceerd in 1954).

Mooi ondertekend met groene pen door René Groebli.
Ik GARANDEER DE ECHTHEID VAN DE HANDTEKENING.

Galerie Andy Jllien, Zürich. 2006. Eerste editie, eerste druk.

Hardcover zonder stofomslag (zoals uitgegeven). 295 x 285 mm. 64 pagina's. 64 foto's. Foto's: René Groebli. Voorwoord door Guido Magnaguagno. Tekst in het Duits, Engels en Frans.

Geweldig boek van René Groebli in perfecte staat - gesigneerd door de kunstenaar.

René Groebli, geboren in 1927 in Zürich, is een tentoonstellende en gepubliceerde Zwitserse industrieel en reclamefotograaf, expert in dye transfer en kleur lithografie.
René Groebli, zoon van Émile, een procureur, groeide op in de Enge wijk van de stad Zürich, waar hij het Langzeitgymnasium bezocht. Na twee jaar verhuisde hij naar de Oberrealschule, een op wetenschap gerichte middelbare school, maar stopte na twee jaar met deze opleiding om in 1944 een stage als fotograaf te beginnen bij Theo Vonow in Zürich. Toen zijn leraar terugkeerde naar Graubünden, begon Groebli aan de voorbereidende cursus van de Zürcher Hochschule für Angewandte Wissenschaften, die hij vanaf de lente van 1945 volgde. Vervolgens schreef hij zich in voor de gerenommeerde vakopleiding fotografie onder leiding van Hans Finsler en Alfred Willimann tot de zomer van 1946. Onder zijn medestudenten waren Ernst Scheidegger en Anita Nietz.
In september 1946 begon Groebli met de opleiding tot documentairecameraman bij Central Film en Gloria Film Zürich, en studeerde eind 1948 af met een diploma, hoewel hij daarna niet als cinematograaf heeft gewerkt.
In 1947 won hij de derde prijs in een wedstrijd georganiseerd door het maandblad Camera met zijn serie Karussell. Freelance werkend voor het Victor-N. Cohen agentschap in Zürich, maakte Groebli in 1948 zijn eerste reis naar Parijs en kocht hij in 1949 zijn eerste Leica.
Vanaf 1949 werkte Groebli als fotojournalist en voerde opdrachten uit voor de Züri-Woche, later ook in Afrika en het Midden-Oosten voor het Londense agentschap Black Star. De foto's werden gepubliceerd in de tijdschriften Life en Picture Post. Zijn eerste kleinformaatfolio Magie der Schiene, bestaande uit 16 foto's (met voor- en achteromslag), werd eveneens in 1949 gemaakt en later dat jaar zelf uitgegeven. Het documenteert de ‘magie’ van stoomtreinreizen in de late jaren 1940. Ondanks zijn jonge leeftijd en relatieve onbekendheid kon Groebli genoeg geld lenen om de hoogwaardige druk te financieren. Technisch gezien is het meer een portfolio dan een boek, met niet-gebonden pagina’s die los liggen, geïnspireerd door de publicatie FACILE (1935) van Man Ray en Paul Éluard, die hij kocht tijdens zijn eerste reis naar Parijs in 1948. De foto's, gemaakt met een Rolleiflex 6×6 en een Leica 35mm camera in en rond Parijs, evenals op locaties in Zwitserland, zijn vaak motion-blurred en korrelig, en brengen de energie van stoom over. Voor ongeveer 30 tot 40 originele pre-orders werd een obi-band met Duitse tekst gemaakt, andere exemplaren werden zonder verkocht. Hij hield zijn eerste solotentoonstelling met foto's uit het boek. Hij bracht drie maanden door in Parijs, waar hij Brassaï en Robert Frank ontmoette, en een maand in Londen.
Op 13 oktober 1951 trouwden hij en Rita Dürmüller (1923-2013).
Een tweede slanke prentenboek, Das Auge der Liebe, zelf uitgegeven in 1954 via zijn bedrijf 'Turnus', werd gemaakt in samenwerking met zijn vrouw Rita Groebli, die met succes een specialisatie in toegepaste en beeldende kunsten had voltooid onder Otto Morach aan de Zürcher Hochschule der Künste. De grafisch ontwerper Werner Zryd verzorgde de lay-out.
Het kleine boek, Das Auge der Liebe ('Het oog van de liefde'), hoewel gerespecteerd om zijn ontwerp en fotografie, veroorzaakte enige controverse, maar bracht Groebli ook aandacht. Het werd samengesteld uit opnames gemaakt tijdens de vertraagde huwelijksreis die de fotograaf en zijn vrouw Rita in twee weken in Parijs in 1952 maakten en het jaar daarop in Marseille voor een paar dagen. Hoewel de publicatie van de foto's niet gepland was in 1953, zette Groebli ze in een volgorde voor een boek, met een lege pagina die de dagtijd in de chronologie moest voorstellen. In de Zwitserse Photorundschau, uitgegeven door de Zwitserse Fotografische Vereniging, wisselde de redacteur Hermann König correspondentie uit met een gespecialiseerde docent van de School voor Toegepaste Kunsten, waar het boek was rondgestuurd en besproken. De term 'liefde' in de titel werd door studenten als te sentimenteel beschouwd, gezien de duidelijke seksuele connotaties. Waar de bedoeling van de fotograaf was voor een romantisch effect, gaf de redacteur toe dat het verhaal seksueel gekleurd was. In het vooraanstaande tijdschrift Neue Zürcher Zeitung protesteerde redacteur Edwin Arnet tegen de nadruk op naaktheid. Groebli zette zijn foto's zo in een volgorde dat het verhaal vertelt van een vrouw die een man ontmoet in een goedkoop hotel. De laatste foto toont de hand van de vrouw met een trouwring op haar ringvinger, die een bijna voltooide post-coïtus sigaret vasthoudt. In de perceptie van het publiek uit die tijd werd gesuggereerd dat de vrouw ofwel een ‘makkelijke vrouw’, een prostituee, of een ontrouwe echtgenote moest zijn. Echter, de U.S. Camera Annual beoordeelde het werk in 1955 als 'een teder foto-essay over de liefde van een fotograaf voor een vrouw'.
Na de dood van de fotojournalist Paul Senn in 1953 en de moord op Werner Bischof in Peru in 1954, werden Kurt Blum, Robert Frank en René Groebli nieuw toegelaten tot het Kollegium Schweizerischer Photographen. Een grote tentoonstelling georganiseerd door het 'Kollegium' in 1955 overtuigde critici dat er sprake was van een nieuwe 'Zwitserse stijl' die inderdaad richting gaf aan fotografie als expressie, zoals de tentoonstelling getiteld was, en het einde betekende van kritische (later 'betrokken') fotografie. De vereniging werd echter al snel ontbonden vanwege meningsverschillen tussen Gotthard Schuh en Jakob Tuggener, en Groebli had toen al afstand gedaan van fotojournalistiek.
In hetzelfde jaar werd, samen met vier andere Zwitserse fotografen—Werner Bischof, Robert Frank, Gotthard Schuh en Sabine Weiss—René Groebli vertegenwoordigd met een foto in de tentoonstelling De Familie van de Mens, samengesteld door Edward Steichen voor het Museum of Modern Art in New York. Zijn foto met available-light toont een drukke menigte opgewonden, dansende tieners, wiens beweging vervaagd is in de stijl van Magie der Schiene.
Groebli richtte in 1955 zijn eigen studio op voor commerciële, industriële en reclamefotografie in het nieuw gebouwde woon- en studiocomplex in Zurich-Wollishofen. Fotografen die voor hem werkten, waren onder andere Rolf Lyssy, Margareth Bollinger, Roland Glättli, Ruth Wüst, Roland Gretler, Marlies Tschopp en anderen. Veel bekende grafisch ontwerpers zoals Werner Zryd, Victor N. Cohen, Karl Gerstner en Manfred Tulke gaven de studio opdrachten voor lucratieve fotoshoots.
In 1957 publiceerde het Amerikaanse fotografietijdschrift Popular Photography in zijn 'Color Annual' een twaalf pagina tellende beeldreeks hyperbolisch getiteld 'René Groebli - Meester van Kleur'. In de jaren vijftig produceerde Groebli kleurtransfers van kleurenfilms van commercieel werk, afgedrukt in zijn studio met specialisten Werner Bruggmann in Winterthur en Raymund Schlauch in Frauenfeld. Op 18 april 1959 richtte hij ook Turnus Film AG op, samen met Hans-Peter Roth-Grieder uit Gutenswil, R. A. Baezner uit Genève, P. Grieder uit Zürich en Dr. med. W. H. Vock uit Basel, met een geregistreerd aandelenkapitaal van tweehonderdzeventigduizend Zwitserse frank, met Groebli als uitvoerend directeur.
Aan het einde van de jaren 1950 liet Groebli zijn woning en studio verbouwen en uitbreiden, en naast twee studio's en twee zwart-wit labs werd een kleuroverdrachtwerkplaats met verschillende laboratoriumwerkplekken toegevoegd. De dure kleuroverdrachtvergrotingen waren toen een winstgevende zaak, en specialist Ruedi Butz leidde de studio van 1960 tot 1972 met de deskundige hulp van John Whitehall. Van 1972 tot 1978 nam Derek Dawson de leiding over de productie van kleuroverdrachten op zich.
In 1963 richtte Groebli de commanditaire vennootschap Groebli + Guler op met lithograaf Walter Guler, die in 1968 werd hernoemd tot 'Fotolithos'. De werkplek in Zürich-Wollishofen was uitgerust met de nieuwste en beste technische faciliteiten en gedurende de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig had het bedrijf een personeel van tot twaalf medewerkers, met goede winstgevendheid door het bedienen van de reclamefotografie-industrie. Belangrijke medewerkers die bij Groebli werkten van de jaren zestig tot eind jaren zeventig waren onder andere de fotografen Felix Eidenbenz, Lotti Fetzer, Tom Hebting, Matthias Hofstetter, Peter Oberle, Anna Halm Schudel en Peter Schudel, Liselotte Straub, Katharina Vonow, en Heinz Walti, de vrijwillige Dona de Carli, re-photograaf Jean-Pierre Trümpler, laboratoriumtechnicus Sylvette Françoise Trümpler-Hofmann en Uschi Schliep, leerling.
Na tien jaar waarin hij zich specialiseerde in kleurfotografie, dye transfer-productie en kleur litho's voor commerciële reclame en industriële fotografie, publiceerde Groebli in 1965 zijn derde fotoboek, 'Variation', via Arthur Niggli Verlag in Teufen. Het bood een retrospectief van de mogelijkheden van Groebli’s kleurfotografie, hoewel er weinig werd vermeld over de rol van zijn vele medewerkers en zakenpartners. In 1971 bracht hij een tweede editie uit, 'Variation 2', met bijgewerkte informatie over kleurtechnologie, waaronder Cibachrome.
In de jaren zeventig openden getalenteerde jonge fotografen, waaronder voormalige medewerkers en collega’s van Groebli, hun eigen fotostudio’s en streefden ze ernaar te voldoen aan de steeds hogere eisen van reclamebureaus en de toenemende concurrentie. Tegen het einde van de jaren zeventig, toen de meer wijdverspreide adoptie en acceptatie van chromogene methoden voor kleurproductie, die minder technisch veeleisend en goedkoper waren dan dye transfer, plaatsvond, stopte Groebli met commerciële fotografie en kleurproductie, verkocht hij zijn huis en studio en ging met pensioen, hoewel hij nog steeds contacten behield met de industrie en een paper over dye transfer presenteerde op de Rencontres d'Arles in 1977.
Groebli keerde terug naar het maken van persoonlijke fotografische essays in kleur en zwart-wit, in series getiteld Fantasies, Ireland, The Shell, Burned Trees, N. Y. Visions, New York Melancholia en Nudes. Gedurende de decennia rond de eeuwwisseling werkte hij aan zijn beeldarchief en digitaliseerde hij de belangrijkste foto's die hij in een carrière van zestig jaar had gemaakt.
Groebli woont momenteel in Zwitserland.
(Wikipedia)