Spaanse school (XVII) - Cristo coronado de espinas

Olieverfschilderij van hoge kwaliteit uit de Andalusische school, gedateerd tussen 1650 en 1700, een periode van volle ontwikkeling van de Spaanse barok. Het werk stelt Christus voor met een doornenkroon, een iconografie die essentieel is voor de devotionele schilderkunst van de zeventiende eeuw, ontworpen voor innige contemplatie en spirituele bezinning.

De compositie draait om het borstbeeld van Christus, uitgesneden tegen een donker, effen achtergrond die alle aandacht op het gezicht concentreert. De uitdrukking, van diep ingetogen pathetisme, wordt gevormd door de verheven blik, de fijn gemodelleerde trekken en de zachte overgang tussen licht en schaduw, elementen die kenmerkend zijn voor de grote Andalusische schilderkunsttraditie uit die periode.

Het behandelen van de vleeskleuren, warm en goed gemengd, evenals de zorgvuldige uitvoering van het haar, de baard en de kroon van doornen, onthult een vakkundige hand, gevormd naar de naturalistische modellen die in Andalusië in de tweede helft van de zeventiende eeuw wijdverspreid waren. De schilderkunstige taal bevindt zich in een gebied dat dicht bij dat van Mateo Cerezo (1637–1666) en zijn kring ligt, een historische toeschrijving die vroeger aan het werk werd toegekend en die niet uitgesloten kan worden, gezien de duidelijke stilistische overeenkomsten.

Het schilderij is opnieuw gespannen, een gebruikelijke conserveringsmaatregel bij oude werken die de stabiliteit van het onderliggende doek garandeert. Het wordt ingelijst gepresenteerd, klaar voor tentoonstelling.

Werk van opmerkelijke expressieve kracht en hoge devotionele kwaliteit, vooral aantrekkelijk voor verzamelaars van Spaanse barokke schilderkunst, met een duidelijk potentieel voor studie en waardevermeerdering.