Domenico De Lucia - Forma Residua

Forma Residua gebeurt niet na het trauma, maar binnen zijn proces. De sculptuur reproduceert niet het evenement, maar eerder de transformatie die het in het denken teweegbrengt terwijl het blijft handelen. De draad steekt uit het hoofd omhoog als een lijn van actieve spanning: het vertegenwoordigt niet de wond, maar oefent spanning uit. Zijn aanwezigheid introduceert een beginsel van continue druk, een kracht die niet ontploft noch wordt opgelost, maar herordent zich in de ruimte door een autonome vorm, in staat het eigen visuele en conceptuele gewicht te dragen. Het materiaal versterkt de wrijving tussen kwetsbaarheid en weerstand. In deze afwijking toont het gewonde denken zich niet als instorting, maar als een systeem dat zich hersmelt, dat vasthoudt, dat structuur geeft. De vorm die hieruit voortkomt is geen conclusie noch een litteken, maar het tijdelijke resultaat van een onstabiel evenwicht. Forma Residua neemt dus het trauma niet aan als statische permanentie, maar als een operationele toestand: een proces dat blijft produceren structuren, spanningen en vormen, waardoor zichtbaar wordt hoe het denken, ook wanneer beschadigd, actief blijft.