Anton Kaestner - #319 - M - " Light from Within ".

Uniek stuk, origineel schilderij van Anton Kaestner, rechtstreeks uit de atelier.
#319 - M - "Licht van Binnenuit".

Acrylique en spray op een plexiglasplaat van 3 mm.
Transparantie op print
Dit bord is geen afdruk. Het is een origineel 'multi-laags' kunstwerk waarvan de glanzende 'glanzende' afwerking, die dicht bij het aanbrengen van een hars ligt, uniek is.

Afmetingen: Inch 17,3 * 12,6 * 0,12 / 44 * 32 * 0,3 cm zonder lijst.

Dit schilderij wordt zonder lijst geleverd.
Kwaliteitslijst van het Duitse merk Nielsen in aluminium, referentie 34 Natura 514 Oak (Inch 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) aanbevolen en leverbaar bij verzending voor een meerprijs van € 90 inclusief btw.

Het kunstwerk is ondertekend op de achterkant.
Het gaat ermee gepaard een certificaat van echtheid.
De levering wordt gedekt door een verzekering.

Anton Kaestner is een Zwitserse schilder, beeldhouwer en auteur gevestigd in Parijs. Zijn werken worden overal in Europa, in Zwitserland en in Dubai tentoongesteld. Meer informatie en opties op www.antonkaestner.com.

Volgende tentoonstelling - Lausanne maart 2026.


Biografie

Ik ben geboren in Genève, Zwitserland, en groeide op te midden van de natuurlijke schoonheid en culturele rijkdom van mijn vaderland. Creativiteit werd in mijn familie gewaardeerd, en het was mijn overleden grootvader, een ambachtsman en kunstenaar, wiens invloed de kiem legde voor wat uiteindelijk mijn levenspassie zou worden.
In 1993 begon ik privé te schilderen, en experimenteerde met talloze acrylverven in A4- en daarna A3-notitieboeken - ik heb altijd het gevoel gehad dat grote schilderijen recht op je af komen, overheersend en intimiderend, terwijl kleine werken veel meer liefde kunnen inspireren. Aanvankelijk werd ik aangetrokken tot niet-figuratieve schilderkunst en abstract expressionisme.
In de loop der tijd, en hoewel ik mezelf als atheïst beschouw, ontwikkelde ik ook een voorliefde voor spirituele materialen omdat ze aansloten bij mijn verkenning van het menselijke bestaan en de diepere waarheden van de natuur en het leven.

Maar de weg naar een echt kunstenaarschap verliep niet in een handomdraai.

Meer dan dertig jaar lang heb ik een internationale zakencarrière nagestreefd die me over de hele wereld voerde, van de Verenigde Staten tot Marokko, België, door Azië en Frankrijk. Mijn reizen verruimden mijn perspectief en stelden me bloot aan een breed scala aan culturele invloeden. Waar ik ook ging, dompelde ik me onder in de lokale kunstscene en raakte ik betrokken bij de creatieve energie van elke plek.
Ondanks de focus op mijn zakelijke carrière, was kunst altijd een deel van me, stilletjes sluimerend onder de oppervlakte. Bijna 30 jaar lang werd schilderen een vorm van geheime meditatie voor me – een manier om los te komen van de wereld en me te concentreren op mijn innerlijke zelf.

Schilderen heeft me altijd enorm veel voldoening gegeven. Elk nieuw werk is een reis waarin ik mijn creativiteit kan testen, nieuwe technieken kan verkennen en authentieke ervaringen kan beleven. Door middel van mijn kunst heb ik altijd gehoopt anderen een oprechte ontmoeting met schoonheid te bieden, een kans om de wereld vanuit een ander perspectief te bekijken en te reflecteren op hun eigen leven.

In 2023, nadat ik mijn zakelijke carrière had beëindigd, wijdde ik me volledig aan schilderen. Ik vestigde mijn studio in Parijs en begon me geheel aan mijn kunst te wijden. Eind 2024 lanceerde ik mijn publieke artistieke carrière en, tot mijn verrassing, kreeg mijn werk snel erkenning en vond het onderdak in privécollecties door heel Europa, vooral in Duitsland, Portugal, België, Italië en Nederland.

Aan het eind van 2025 verhuisde ik naar een grotere studio in een leegstaande sacristie in Lisieux, Normandië.


Artistiek CV

Mijn eerste solotentoonstelling, "Échos", gehouden in Parijs aan het eind van 2024, toonde een onderscheidende benadering van kunst, weg van traditionele schildertechnieken: ik schilder met acrylverf, metaalpigmenten en sprays op de achterzijde van gerecycled geëxtrudeerd plexiglas (Perpex), een licht, glad, glanzend en soms
Fragiel oppervlak. Dit proces verhindert mij het werk te zien zoals het zich ontwikkelt. Ik heb geen visuele feedback of controle tijdens het proces — iets waar ik blij mee ben. Ik sta “random experiments” toe — alles kan om het redeneren kortsluiten! — om de uitkomst, de lagen en spiegelingen die ik creëer, te sturen, en laat ruimte voor openbaring en ontdekking wanneer het werk uiteindelijk wordt blootgesteld. Maar laten we duidelijk zijn: in mijn afbeeldingen neemt toeval nooit de beslissingen; hoogstens stelt toeval de vragen; betekenisvolle “toevalligheden” zijn alleen mogelijk met heel veel discipline. Deze benadering die resoneert met het onthullings-/fixatieproces van de fotografie is uitdagend en bevrijdend. De waarden van de compositie worden verrijkt door lagen en transparanties, terwijl elk werk een “ascetische” kwaliteit krijgt: ik ben tevreden wanneer ik “onontkoombare noden” herken, d.w.z. wat we waarschijnlijk ontdekken wanneer we in stilte en licht stoppen.

Ik houd mijn benadering bewust eenvoudig. Noch “emotie” noch “theoretische opvatting”, maar de ervaring van het zijn. Noch “snelle consumptie” noch “intellectualisering / intellectueel bezit”, maar het verruimen van het bewustzijn en het verkennen van de realiteit, van zijn zichtbare en onzichtbare verhalen; mijn kunst is een zoektocht naar “leven in het hart van het leven”, naar wat Alain Damasio “het vif” noemt. Hoewel nostalgie altijd een onderdeel van mijn werk is geweest, zijn mijn schilderijen zonder object. Net als alle objecten zijn ze objecten op zich. Daardoor hebben ze noch inhoud, noch betekenis, noch zin; ze zijn als dingen, bomen, dieren, mensen, of dagen, die ook geen reden van bestaan hebben, geen eind, geen doel. Hoewel mijn werk soms de transparantie en helderheid van gebrandschilderd glas oproept, blijft het vrijwel volledig abstract. Bovendien geeft plexiglas het schilderij een sprankelende huid waardoor je je eigen silhouet kunt zien, telkens anders voor elke nieuwe kijker. Elk werk fungeert als een discreet spiegel: het leeft, het verandert, het ziet. De wisselwerking van licht, kleur en textuur, van de ontbrekende delen ook, vereist slechts empathie. Hopelijk zal de dans tussen “details voor het dichtbije” – een detail van een schilderij is een geheel nieuw schilderij – en “afstand voor het geheel” kijkers aansporen om aan hun eigen introspectieve reizen te beginnen.

Ik beweer niet dat ik alle antwoorden heb en wil bescheiden blijven over wat bereikt kan worden. Eenvoudig gezegd vind ik voldoening in het voortdurende proces van vragen stellen en groeien. Elke nieuwe creatie is een confrontatie met mijn grenzen, die me aanspoort mijn vaardigheden te verfijnen en verder te ontdekken wat ik kan bereiken. Schilderen is voor mij een dagelijks ambacht, een verkenning, een manier om zinvolle gesprekken op gang te brengen, een zoektocht naar een verf zo perfect dat hij ons niet meer nodig heeft. Het tijdperk van het informele is nog maar net begonnen.

Zoals Jean Bazaine zou zeggen: "De dagelijkse praktijk vergroot de passie om te zien."



Over de samenhang in mijn praktijk

In het landschap van de hedendaagse kunst, waar concept en vorm evenveel gewicht dragen, streef ik ernaar werk te creëren dat niet wordt gedefinieerd door prominente status, maar door aanwezigheid. Mijn schilderijen—glanzende velden van kleur en licht achter plexiglas—zijn de stille resultaten van een lange en weloverwogen zoektocht. Voor mij ligt de ware focus minder op het uiteindelijke beeld dan op de stille wisselwerking tussen gedachte en proces die het mogelijk maakt om te ontstaan.

Deze praktijk berust op drie op elkaar afgestemde bedoelingen.

De eerste is een Terugtrekking uit opgelegde betekenis. Door de werken te beschrijven als “zonder object” en te stellen dat er “noch inhoud, noch betekenis, noch zin” is, hoop ik op milde wijze de verwachting van een verhaal los te maken. Het is een uitnodiging om afstand te nemen van decoderen, en te kiezen voor een directere manier van kijken.

Dit leidt tot de tweede intentie: de voorrang van geleefde ervaring. In die open ruimte probeer ik te plaatsen wat ik beschouw als een 'ervaring van het bestaan'. Het werk wordt minder een object om geïnterpreteerd te worden dan een stil evenement om te voelen— gevormd door verschuivend licht, doorschijnende lagen, en de zwakke reflectie van de toeschouwer die zijn eigen blik ontmoet. Zoals ik vaak opmerk, 'het werk leeft, het verandert, het ziet'.

De derde is waar idee en hand elkaar ontmoeten: Proces als belichaamde gedachte. Schilderen op de achterkant van plexiglas, zonder visuele feedback te werken, is een fysieke beoefening van loslaten. Het is een bewuste losmaking van controle in het scheppingsproces. Ik stel voorwaarden, maar geef de uitkomst prijs, waardoor de schildering wordt wat ik een onafhankelijk 'object op zichzelf' noem, volledig onthuld pas als het voltooid is. Het is een stille parallel met de fotografische ontwikkeling — een geduldig wachten op wat hier en nu arriveert.

Het vasthouden aan deze intenties gaat gepaard met enkele subtiele paradoxen die het werk in stand houden:

Kansen en Discipline
Ik spreek over betekenisvolle toevalligheden, maar ze zijn pas mogelijk binnen zorgvuldige grenzen. Toeval is een welgekomen gast, maar de structuur is met zorg opgebouwd.

Communicatie zonder boodschap
Ik hoop via werken die ik betekenisloos noem "iets te communiceren". Misschien is wat gedeeld wordt geen uitspraak, maar een toestand — een textuur van licht, een stille aanwezigheid, een voelbare rust.

Nostalgie voor het heden
Een zachte nostalgie blijft hangen in het werk, maar het is merkwaardig gericht op het nu: een verlangen naar de “onvervreemdbare noodzakelijkheden” die te vinden zijn in “stilte en licht” — een wens naar pure aanwezigheid die het werk zelf stilletjes aanbiedt.
Inspanning en moeiteloosheid

Het proces vereist constante aandacht, maar streeft naar een resultaat dat vanzelfsprekend aanvoelt, alsof het uit zichzelf is ontstaan. Ik voel me aangetrokken door wat volkomen onvermijdelijk lijkt.
In die geest lijkt het erop dat het tijdperk van het informele pas net is aangebroken. Mijn praktijk is geworteld in de geest van Art Informel, zij het misschien met minder angst en meer rust — een informaliteit waarin kans geen ruptuur is, maar een stille medepartner.

In het hart ligt een zoektocht naar 'le vif'—de levende kern. Het werk neigt naar directe ervaring in plaats van intellectueel maken. De bescheiden schaal die ik vaak kies, is bedoeld om intimiteit aan te moedigen, niet spektakel.
Uiteindelijk is dit simpelweg het pad van één kunstenaar. Mijn biografie, mijn werkwijze en mijn reflecties zijn geen afzonderlijke draden, maar onderdelen van één enkel streven. Ik heb gemerkt dat een praktijk die geworteld is in een rustige paradox niet fragiel hoeft te zijn. Door discipline en helderheid kunnen zulke spanningen, geloof ik, een bron van veerkracht worden.

Anton Kaestner