Анна Каренина - REPETITION AS DIFFERENCE - XXL

Verzending en hantering: Om maximale bescherming te garanderen wordt het kunstwerk opgerold verzonden in een stevige kartonnen buis; daarom is het VERKOCHT ZONDER LIJST EN ZONDER STRETCHER BALK. Op verzoek kan de koper regelen dat het doek gespannen wordt; in dat geval zijn de kosten voor de service en de aangepaste verzendkosten voor rekening van de koper. Het schilderij meet ongeveer 140 x 140 cm om ruimte te bieden voor omlijsting.


Het certificaat van echtheid wordt ook meegeleverd bij het werk.
Het kunstwerk is gemaakt op een jutte doek, voorbereid met konijnenhuidlijm en Gesso di Bologna.


TITEL: HERHALING ALS VERSCHIL

Dit schilderij presenteert zichzelf als een dicht weefsel van chromatische modules, een grillig mozaïek dat oscilleert tussen orde en vibratie. Het oppervlak is opgebouwd uit een ogenschijnlijk eenvoudig raster van vierkanten, dat meteen tegensproken wordt door hun lichte vervorming en ritmische variatie in grootte: niets is werkelijk statisch, alles lijkt te pulsen.
Kleur is de structurele en verhalende kern van het werk. Roodtinten en turkooizen domineren, en confronteren elkaar in voortdurende spanning: rood, warm en omhullend, lijkt naar de kijker toe te komen, terwijl blauwen en groenen zones van pauze en visuele ademruimte introduceren. Grijstinten en neutrale tonen fungeren als scharnieren, verzachten de contrasten en laten het oog vrij bewegen zonder overweldigd te raken. In dit chromatische weefsel ontstaan kleine gele vierkantjes als heldere accenten—ware aantrekkingspunten, energieke kernen die continuïteit onderbreken en de blik van de kijker sturen.
De zichtbare, materiële penseelstreek herstelt een ambachtelijke en intieme dimensie: elk vierkant draagt het spoor van een gebaar, dat een langzame, meditatieve, bijna rituele tijd suggereert. Dit is geen koude geometrie, maar een menselijke, imperfecte geometrie die textiel of patchwork oproept in plaats van rationele roosters.
In dit opzicht gaat het schilderij een vruchtbare dialoog aan met de Russische borduurtradities en met het bredere concept van het tapijt als een symbolische en culturele ruimte. De modulaire vierkante structuur roept de herhaalde motieven op uit Russische volkstextiel, met name landelijke borduursels (vyshivki), waar geometrie nooit louter decoratief is maar geladen met betekenis — bescherming, vruchtbaarheid en de cyclische aard van de tijd. Zoals in die werken produceert herhaling hier geen eentonigheid, maar eerder een visueel ritme gebaseerd op subtiele variaties die elk onderdeel uniek maken.
Het indringende gebruik van rood legt een directe verbinding met de Slavische cultuur, waarin deze kleur historisch gezien geassocieerd is met leven, schoonheid en het heilige (in het Oud-Russisch betekende krasnyj zowel ‘rood’ als ‘mooi’). De blauwen, groenen en grijzen fungeren als evenwichtige velden, vergelijkbaar met de pauzes in traditionele textielkunst die de compositie ademruimte geven. De kleine gele inzetten kunnen gelezen worden als apotropische tekens, vergelijkbaar met geaccentueerde steekjes in borduurwerk die symbolische knopen of drempels markeren.
De verwijzing naar het tapijt verruimt de interpretatie van het werk verder. Net als een tapijt biedt het schilderij geen centrale hiërarchie en geen bevoorrecht perspectief: het is een oppervlak dat met de blik kan worden doorlopen, mogelijk oneindig, waar elk punt gelijke waarde heeft. Historisch gezien is het tapijt een horizontale narratieve ruimte, verbonden met het domestische leven en het collectieve geheugen; evenzo lijkt dit schilderij fragmenten van tijd te verzamelen, herhaalde gebaren en sporen van een geduldig, accumulerend maakproces.
Vanuit dit perspectief benadert schilderkunst het handelen van weven of borduren: een langzame, repetitieve, bijna meditatieve handeling waardoor betekenis ontstaat door de duur. Het werk wordt zo een „schilderachtig tapijt”, een plek van culturele en zintuiglijke gelaagdheid, waar de moderne taal van abstractie in dialoog treedt met oude vormen van kennis, waardoor het oppervlak verandert in een veld
van herinnering, ritme en verbondenheid.



Anna Karenina

Achter het pseudoniem Анна Каренина schuilt een artistieke figuur met een diepe introspectieve gevoeligheid, iemand die er bewust voor heeft gekozen schaduw als ruimte voor creatieve vrijheid. Haar ware identiteit blijft verborgen, beschermd door een sluier van privacy die de volledige aandacht van de kijker wegtrekt van het gezicht van de kunstenaar en naar de inhoud van haar werk verplaatst. Deze afstand tot het traditionele kunstcircuit wordt onderstreept door een specifieke operationele keus: de kunstenaar onderhoudt geen directe banden met galeries of musea, en kiest ervoor om de kunstwereld te navigeren via tussenpersonen en proxy’s die als hoeders van haar privacy en boodschappers van haar esthetiek fungeren.
Haar visuele taal beweegt zich langs een delicate richel die gestileerde figuration scheidt van pure abstractie, en leunt sterk op de lessen van het Europese modernisme—met een bijzondere affiniteit voor de ritmische strengheid van Paul Klee en de chromatische verkenningen van de historische avant-garde. Анна Каренина's creatieve pad wordt gekenmerkt door een constante zoektocht naar structuur: de zichtbare wereld wordt teruggebracht tot oertekens, waar dunne, elegante lijnen afwisselen met solide geometrische vlakken. Voor haar zijn het vierkant en het rechthoek geen formele kooien maar eenheden van emotionele meting; haar raster lijkt nooit rigide, maar juist pulserend en bijna organisch, dankzij een kleurtoepassing die een tastbare warmte en menselijke trilling behoudt.
In haar meer abstracte composities onderzoekt de schilder het begrip visueel ritme. Door chromatische tegels die tegen vaak neutrale of rauwe achtergronden zweven naast elkaar te plaatsen, creëert de kunstenaar visuele partituren waarin kleur—soms fel en primair, soms gedempt en aards—het tempo van het verhaal dicteert. Zelfs bij het behandelen van alledaagse onderwerpen voert zij een proces van extreme synthese uit: vormen worden ontdaan van het overbodige om de essentie van het object te onthullen, waardoor gewone elementen veranderen in iconen van een poëtiek van fragiliteit.
Stilte en afwezigheid zijn fundamentele onderdelen van haar esthetiek. Haar doeken bieden een ruimte voor meditatie, een plek waar het evenwicht tussen visuele zwaartepunten uitnodigt tot een langzame en eenzame lezing, die haar eigen manier van bestaan binnen de kunstwereld weerspiegelt. Анна Каренина zoekt niet naar het lawaai van publiek succes, maar eerder naar diepe resonantie; haar kunst is een stille dialoog tussen de orde van het denken en de onvoorspelbaarheid van het voelen, bemiddeld door een onzichtbaarheid die van elk van haar chromatische verschijningen des te kostbaarder en begeerlijk maakt.