Montiel (1985) - "ESTAMPA DE MAR"

Estampa de Mar stelt een beeld voor waarin de vis niet langer een letterlijke representatie is maar verandert in oppervlak, ritme en spoor. Het werk wordt opgebouwd uit kleur en textuur als hoofdtaal, waardoor de naturalistische blik verschuift naar een eigentijdse interpretatie waarin het lichaam van de vis functioneert als een schilderachtig veld in voortdurende transformatie.

De kleuren, intens en soms onharmonisch, roepen stromingen, reflecties en spanningen op die eigen zijn aan de omgeving van de zee, maar ook emotionele toestanden en innerlijke impulsen. De texturen, opgebouwd als overlappende lagen, duiden op erosie, beweging en tijd, alsof het beeld is aangetast door het verstrijken van het water en de druk van de ruimte die het bewonen.

Het begrip 'estampa' verwijst naar een vaste afbeelding, bijna iconisch, maar hier is die rust slechts schijnbaar. De vis manifesteert zich als actieve aanwezigheid, tussen het organische en het abstracte, tussen het herkenbare en het zintuiglijke. Estampa de Mar nodigt de kijker uit om de schilderkunst niet te lezen als scène, maar als ervaring: een fragment van de zee vertaald naar materie, kleur en gebaar.