Анна Каренина - Signals of Smoke -XXL

Verzending en handling: om maximale bescherming te garanderen wordt het kunstwerk opgerold verzonden in een stevige kartonnen buis; daarom is het VERKOCHT ZONDER FRAME EN ZONDER STRETCHER BAR. Op verzoek kan de koper regelen dat het doek wordt gespannen: in dit geval zijn de kosten voor de dienst en de aangepaste verzendkosten voor rekening van de koper. Het schilderij meet ongeveer 140 x 140 cm om te kunnen worden ingelijst.
Het certificaat van echtheid wordt ook meegeleverd bij het werk.
Het kunstwerk is gemaakt op een jutte doek, voorbereid met konijnenhuidlijm en Gesso di Bologna.

TITEL: SIGNAALEN VAN ROOK

In Signals of Smoke is het schilderachtige oppervlak georganiseerd als een levendig veld van chromatische modules, duidelijk geïnspireerd op de traditie van Russische tapijten, maar ontdaan van hun decoratieve functie om een autonome taal te worden. Het onregelmatige raster van vierkanten en rechthoeken schept geen statische orde; integendeel, lijkt het te oscilleren, buigen en ademen. De compositie wordt doorkruist door een constante spanning tussen structuur en instabiliteit, geheugen en transformatie.
De verwijzing naar Russische tapijten is niet alleen formeel, maar ook cultureel. Deze artefacten, historisch gezien dragers van identiteit, bescherming en huishoudelijke vertellingen, worden hier afgebroken en opnieuw geactiveerd in een hedendaagse context. De kleuren—intense roodtinten, diepe blauwtinten, poederachtige grijstinten en gedempte roze—roepen een ouder vocabulaire op, maar ze worden gemoduleerd met een moderne, bijna digitale gevoeligheid die de traditionele symmetrie doorbreekt en een gevoel van golvende beweging introduceert.
De titel Signals of Smoke suggereert een communicatieve en symbolische dimensie: het schilderij vertelt niet rechtstreeks, maar stuurt fragmentarische, onderbroken boodschappen. Net als rooksignalen spreekt het werk via allusie, ritme en herhaling, en vertrouwt het de kijker de taak van ontcijferen toe. Chromatische variaties worden sporen, visuele impulsen die over het oppervlak bewegen als een oude code, niet volledig te vertalen.
In dit werk behoudt de schilderachtige gebaar een duidelijke lichamelijkheid: de randen zijn niet perfect, de kleurvakken onthullen de hand, tijd en fout. Het is precies deze beheerde imperfectie die het werk levend maakt, afstandelijk van zowel geometrische kilte als puur decorativisme. Signals of Smoke plaatst zichzelf aldus in een tussenruimte, waar textieltraditie transformeert in visuele ervaring en schilderkunst een plek van overdracht wordt—not van zekerheden, maar van aanwezigheden, herinneringen en verre roepen.
In dit opzicht gaat het schilderij een vruchtbare dialoog aan met de Russische borduurtradities en met het bredere concept van het tapijt als een symbolische en culturele ruimte. De modulaire vierkante structuur roept de herhaalde motieven op uit Russische volkstextiel, met name landelijke borduursels (vyshivki), waar geometrie nooit louter decoratief is maar geladen met betekenis — bescherming, vruchtbaarheid en de cyclische aard van de tijd. Zoals in die werken produceert herhaling hier geen eentonigheid, maar eerder een visueel ritme gebaseerd op subtiele variaties die elk onderdeel uniek maken.
Het indringende gebruik van rood legt een directe verbinding met de Slavische cultuur, waarin deze kleur historisch gezien geassocieerd is met leven, schoonheid en het heilige (in het Oud-Russisch betekende krasnyj zowel ‘rood’ als ‘mooi’). De blauwen, groenen en grijzen fungeren als evenwichtige velden, vergelijkbaar met de pauzes in traditionele textielkunst die de compositie ademruimte geven. De kleine gele inzetten kunnen gelezen worden als apotropische tekens, vergelijkbaar met geaccentueerde steekjes in borduurwerk die symbolische knopen of drempels markeren.
De verwijzing naar het tapijt breidt de interpretatie van het werk verder uit. Net als een tapijt biedt het schilderij geen centrale hiërarchie en geen voorkeurs-Perspectief: het is een oppervlak dat door de blik kan worden doorkruist, mogelijk oneindig, waar elk punt gelijke waarde heeft. Historisch gezien is het tapijt een horizontale

Narratieve ruimte, verbonden met het dagelijkse leven en collectief geheugen; eveneens lijkt dit schilderij fragmenten van tijd te verzamelen, herhaalde gebaren en sporen van een geduldig, opbouwend maakproces.
Vanuit dit perspectief benadert schilderkunst het handelen van weven of borduren: een langzame, repetitieve, bijna meditatieve handeling waardoor betekenis ontstaat door de duur. Het werk wordt zo een „schilderachtig tapijt”, een plek van culturele en zintuiglijke gelaagdheid, waar de moderne taal van abstractie in dialoog treedt met oude vormen van kennis, waardoor het oppervlak verandert in een veld
van herinnering, ritme en verbondenheid.

Anna Karenina

Achter het pseudoniem Анна Каренина schuilt een artistieke figuur met een diepe introspectieve gevoeligheid, iemand die er bewust voor heeft gekozen schaduw als ruimte voor creatieve vrijheid. Haar ware identiteit blijft verborgen, beschermd door een sluier van privacy die de volledige aandacht van de kijker wegtrekt van het gezicht van de kunstenaar en naar de inhoud van haar werk verplaatst. Deze afstand tot het traditionele kunstcircuit wordt onderstreept door een specifieke operationele keus: de kunstenaar onderhoudt geen directe banden met galeries of musea, en kiest ervoor om de kunstwereld te navigeren via tussenpersonen en proxy’s die als hoeders van haar privacy en boodschappers van haar esthetiek fungeren.
Haar visuele taal beweegt zich langs een delicate richel die gestileerde figuration scheidt van pure abstractie, en leunt sterk op de lessen van het Europese modernisme—met een bijzondere affiniteit voor de ritmische strengheid van Paul Klee en de chromatische verkenningen van de historische avant-garde. Анна Каренина's creatieve pad wordt gekenmerkt door een constante zoektocht naar structuur: de zichtbare wereld wordt teruggebracht tot oertekens, waar dunne, elegante lijnen afwisselen met solide geometrische vlakken. Voor haar zijn het vierkant en het rechthoek geen formele kooien maar eenheden van emotionele meting; haar raster lijkt nooit rigide, maar juist pulserend en bijna organisch, dankzij een kleurtoepassing die een tastbare warmte en menselijke trilling behoudt.
In haar meer abstracte composities onderzoekt de schilder het begrip visueel ritme. Door chromatische tegels die tegen vaak neutrale of rauwe achtergronden zweven naast elkaar te plaatsen, creëert de kunstenaar visuele partituren waarin kleur—soms fel en primair, soms gedempt en aards—het tempo van het verhaal dicteert. Zelfs bij het behandelen van alledaagse onderwerpen voert zij een proces van extreme synthese uit: vormen worden ontdaan van het overbodige om de essentie van het object te onthullen, waardoor gewone elementen veranderen in iconen van een poëtiek van fragiliteit.
Stilte en afwezigheid zijn fundamentele onderdelen van haar esthetiek. Haar doeken bieden een ruimte voor meditatie, een plek waar het evenwicht tussen visuele zwaartepunten uitnodigt tot een langzame en eenzame lezing, die haar eigen manier van bestaan binnen de kunstwereld weerspiegelt. Анна Каренина zoekt niet naar het lawaai van publiek succes, maar eerder naar diepe resonantie; haar kunst is een stille dialoog tussen de orde van het denken en de onvoorspelbaarheid van het voelen, bemiddeld door een onzichtbaarheid die van elk van haar chromatische verschijningen des te kostbaarder en begeerlijk maakt.